Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk14/05/2009

Hilde 
Ik leerde Stefaan kennen op een netwerkevent van de Businessschool waar ik een opleiding volgde. Er hing direct elektriciteit in de lucht en we maakten een afspraakje voor datzelfde weekend. We voelden ons zo goed bij elkaar dat van het een spontaan het andere kwam en op een maand tijd trok ik volledig bij hem in. Onze zonen konden het goed met elkaar vinden en in tegenstelling tot al de horrorverhalen die ik hoorde over nieuw samengestelde gezinnen, voelde ik me opperbest in mijn gezin, wat de keuze voor een derde kind helmaal niet moeilijk maakte. Tot Silke geboren werd. We hadden op voorhand afgesproken dat ik minder zou werken. Ik wou dat ook graag: op mijn leeftijd een kind krijgen is niet zo evident en bovendien wou ik van deze babytijd eens echt genieten. Al vrij snel na de geboorte ervoer ik dat Stefaan anders werd. Hij vertrok almaar vroeger naar het werk en kwam ook almaar later thuis. Voordien waren de weekends heilig, nu bestonden ze als het ware niet meer. De laatste zes maanden vind ik het totaal niet leefbaar meer. We gingen onlangs een week op vakantie, maar de blackberry en laptop gingen mee en ik denk niet dat hij 1 uur per dag met ons bezig was. Gingen we zwemmen, dan checkte hij nog gauw eens of er berichten waren, kwamen we uit het zwembad, dan gebeurde hetzelfde. Stefaan is altijd een fervent loper geweest, iets waar ik zeker achtersta, maar sinds enige tijd loopt ook dat de spuigaten uit. Er is al bijna geen vrije tijd en in die tijd moet er dan getraind worden voor de ene of andere marathon. Alles lijkt belangrijker te zijn dan ik of ons gezin. Onlangs hadden we een gigantische ruzie. Zo had hij beloofd een namiddag te zorgen voor Silke. Het was prachtig weer en hij zou met haar gaan wandelen. Toen ik thuis kwam, lag Silke gewoon in haar box en zat hij achter zijn computer. Van wandelen was er niets in huis gekomen. ‘Dringende mails' vond ik een bijzonder flauw excuus dat ik ook niet aanvaarde. Hij verweet mij dan ondankbaarheid, want het is toch maar lekker dankzij hem dat ik zo thuis kan blijven en meer tijd heb voor mezelf en de kinderen. Ik ben daar inderdaad blij om, maar vind de prijs die ik betaal helemaal niet in verhouding staan. De rol van ‘groene weduwe' ligt me niet. Ik wil me er niet mee verzoenen dat een goed leven, een goed inkomen, betekent dat ik als vrouw tevreden moet zijn met een paar uurtjes ‘aanwezige afwezigheid' per week. Daarvoor ben ik echt niet hertrouwd.
 
Stefaan 
Hilde kwam op het juiste moment in mijn leven. Mijn moeizame echtscheiding was afgrond, ik voelde me opnieuw goed in mijn vel, en daar was ze, de vrouw van mijn leven. We voelden elkaar direct zeer goed aan, zaten in alles op dezelfde golflengte. Ik had toen ook het gevoel dat Hilde me door en door begreep, in tegenstelling tot mijn ex. Hilde was zelfstandig, snapte mijn engagement en gedrevenheid, mijn werklust. Ze steunde me daar aanvankelijk ook volledig in, aanvaarde mijn onregelmatige werkuren. Dat veranderde grondig met de geboorte van Silke. We besloten samen dat Hilde minder zou werken, niet zo een goed idee, denk ik nu. Ze zit nu vaak thuis, ‘wacht' als het ware op mij en dan is elk uur 's avonds er een te veel. Ook de crisis was de laatste tijd toch wel wat spelbreker. Mijn bedrijf draait nog altijd goed, maar het is nu echt wel opletten wat we doen, elke klant met de grootst mogelijke zorg behandelen. De stress van thuis kan ik er dan echt niet bij hebben. Hilde verwijt me ook mijn sportactiviteiten, dat die dingen tijd kosten. Dat klopt, maar ik kan onmogelijk presteren als ik die uitlaatklep niet heb. Het is eigenlijk alsof onze levensritmes, onze waarden niet meer op elkaar afgestemd zijn, in tegenstelling tot vroeger. Mijn werk opgeven is voor mij geen optie. Ik heb die adrenaline nodig, ik zou me dood vervelen zonder de uitdagingen, de contacten met mijn medewerkers. Ik heb veel stress, maar doe mijn werk ook ongelofelijk graag. Om die reden wil ik ook in contact blijven tijdens periodes van afwezigheid. Maar voor Hilde werken mijn blackberry en mijn laptop als een rode lap op een stier. Als Silke slaapt en zij is aan het lezen aan het zwembad, wat is dan het probleem dat ik even mijn mails check. Ik val haar daar bovendien helemaal niet lastig mee, integendeel. Maar ook dat verwijt ze me, dat ik haar buitensluit, niet betrek in de dingen die ik doe. Ik snap haar reacties vaak niet, juist omdat ze zo tegenstrijdig zijn. Ik had van haar ook een beetje meer dankbaarheid verwacht, nuchterheid ook. Zij kan zich volledig aan Silke wijden, heeft tijd voor zichzelf, we kunnen ons veel leuke dingen permitteren. Maar: die medaille heeft ook een keerzijde. Er moet echt wel voor gewerkt worden. Dat deel hoort ze echter minder graag. De laatste maanden hangen er dagelijks verwijten in de lucht of stoot ik bij mijn thuiskomst op een muur van stilzwijgen. Ik besef dat het zo niet verder kan, er dringend iets moet veranderen.
 
Hoe het verder ging
Het verhaal van Hilde en Stefaan is in deze tijd van hoge werkdruk zeer exemplarisch. Toch gaat het hier over meer. Tijdens mijn eerste gesprek wordt duidelijk dat de term workaholic echt wel van toepassing is op Stefaan. Hij komt uit een gezin met een sterk werkethos, waar je alleen iemand bent als je maatschappelijk iets betekent. Zijn vader is een succesvol ondernemer, maar ook een aggressieve man met een drankprobleem. Stefaan is heel fier op zichzelf, dat hij geen drankprobleem heeft, juist heel gedisciplineerd leeft en alles onder controle heeft. Daar schuilt ook zijn probleem: hij is dwangmatig, kan niet loslaten of genieten. Dat blijkt duidelijk als we het hebben over hun vakanties. Stefaan vertoont dan afkickverschijnselen, voelt zich slecht en rusteloos. Ook het feit dat hij een slechte slaper is en darmproblemen heeft, wijst in de richting van een ‘werkverslaving'. Hilde is ook gedreven, maar weet haar prioriteiten te kiezen. Die vielen bij de start van hun relatie ogenschijnlijk samen, maar staan nu tegenover elkaar. Hilde vindt tijd voor het gezin belangrijk. Stefaan ook, maar hij kan zich niet losmaken van zijn werk. Juist doordat zij hem daarmee confronteert, gaat hij nog harder werken of vlucht hij in prestatiegerichte marathons, dingen die hij m.a.w. controleert. Rustig praten en luisteren is iets waar geen van beiden sterk in is en wat ook aan de basis lag van hun vorige echtscheiding. Ik laat telkens één van hen aan het woord en verwacht dat de ander nadien alles herhaalt, waardoor er beter geluisterd wordt. Stefaan snapt dat als hij zo verder doet, ook dit huwelijk fout afloopt, iets wat hij als een bijzonder grote mislukking zou zien. Hilde begrijpt dat zich afzetten, hem nog meer in de armen van zijn werk drijft. Ik stel hen voor om meer tijd samen door te brengen, dingen te doen die niet in een prestatiesfeer zitten. Driemaal per week een wandeling maken in het aanpalend bos van de woonwijk zien ze allebei zitten. Door deze tijd samen en de gesprekken die we hebben worden hun gevoelens voor elkaar opnieuw sterker. Stefaan werkt daardoor wel nog niet minder. Ik voel aan dat hij er alleen niet zal uitkomen. Zo moet Stefaan meer leren delegeren en op een andere, minder controlerende manier omgaan met zichzelf en het werk van zijn medewerkers. We zoeken samen naar een coach die hem hierin kan begeleiden. Hij blijft ook verder bij mij langskomen om te werken aan zijn zelfbeeld en de waarden die hij van thuis meekreeg constructief in zijn leven te integreren zonder er de slaaf van te zijn.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu