Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk01/11/2007

Greta 
Ik trouwde met Tom op mijn 19de en had mijn twee kinderen op mijn 25ste, alles zoals ik het gedroomd had. Ik werkte deeltijds, koos vooral bewust voor mijn gezin. Tom maakte carrière in de mediawereld en klom op tot marketingdirecteur van een krant. Ik was bijzonder fier op hem, maar voelde ook dat hij veranderde. Hij begon belang te hechten aan dingen die eigenlijk geen deel uitmaakten van onze wereld. Dure wagens, exclusieve feestjes, merkkledij, dat soort zaken. Hij had ook veel kritiek op mij. Ik was te modaal, te veel een huismus, te dik. Ik deed mijn best, maar haakte uiteindelijk af. Tom ging dan maar alleen naar de feestjes en zo is het allemaal begonnen. Vorig jaar in mei, vertelde hij ons doodleuk, in het bijzijn van Kasper en Dieter, dat hij wegging. Ik geloofde het niet, dacht dat het van voorbijgaande aard was, tot ik ontdekte dat hij ook al een vriendin had, een jong ding van net geen 25. Kapot was ik daarvan. Ik heb hem gesmeekt het niet te doen, maar hij leek wel een muur. Een maand later is hij verhuisd, hebben we de scheiding ingezet, die na zes maand rond was. Het besef dat ik Tom misschien wel voor altijd kwijt was, is er gekomen toen bleek dat zijn vriendin zwanger was. Het betekende opnieuw een slag in mijn gezicht en dat van de kinderen. Ik begreep het ook niet, omdat ik nog vaak contact met hem had. Hij belde me als hij ergens mee zat en gaf ook signalen dat hij me niet graag zou verliezen. Ik vond en vind dat normaal: we hebben zoveel samen opgebouwd, dat gooi je toch allemaal niet zomaar weg? Alles veranderde toen ik Wout leerde kennen. Hij geeft me begrip, aandacht en liefde en is ook fantastisch met de kinderen. We beslisten snel om te gaan samenwonen, en sindsdien is de ellende begonnen. Tom kan niet om met Wout. Hij geeft constant commentaar, zet de kinderen op en negeert bewust afspraken. Hij lijkt jaloers en zei dat onlangs ook. Hij zou wel verder voor ons zorgen, ik had Wout toch niet nodig...Wout heeft altijd alles verdragen, tot vorige maand. We hadden een weekje vakantie gepland en Tom zou voor de kinderen zorgen. Een week voor we vertrokken zei Tom dat hij onverwachts naar het buitenland moest voor het werk en de kinderen dus niet konden komen. Ik was uiteraard ontgoocheld, maar Wout was kwaad. Hij geloofde Tom niet. Ik zei dat ik hem het voordeel van de twijfel gaf en dat mijn kinderen niet de dupe konden zijn. Mijn begrip was er voor Wout te veel aan. Hij wil nu dat ik radicaal breek met Tom en dat de contacten strikt zakelijk zijn. Ik wil de goede verstandhouding behouden, hij is tenslotte de vader van mijn kinderen en heeft me ook altijd financieel correct behandeld. Ik vind het een verscheurende keuze en weet niet wat gedaan.
 
Wout 
Ik ben een laatbloeier, zeker op het vlak van relaties. Greta is mijn eerste echte vriendin en ook samenwonen is nieuw voor mij. Als twintiger was ik vrij bedeesd, maar dankzij mijn job ben ik volledig open gebloeid. Ik ben directeur van een kleine lagere school. Het is ook daar, via de ouderraad, dat ik Greta heb leren kennen. Ik was er voor haar aanvankelijk als vriend en luisterend oor. We gingen al eens naar de film of wandelen en zo is er een warme relatie ontstaan. Met de twee jongens heb ik bovendien een supergoed contact, dat nog beter werd toen we gingen samenwonen. Ik ben sportief, net als zij, en we voetballen veel samen of maken lange fietstochten. Ik help hen vaak bij hun schoolwerk, wat Greta zeker waardeert. De enige stoorzender in dit alles is haar ex. Vanaf het moment dat we aan elkaar werden voorgesteld, voelde ik dat hij mij niet moest. Met kleine dingen probeert hij me te kleineren. Ik werk ‘maar' in het onderwijs, heb te weinig fantasie, ben te principieel, leg te veel nadruk op huiswerk...Greta staat wel aan mijn kant, maar zeker niet altijd van harte. Ze zegt ook wel dat Tom voor haar verleden tijd is, maar ik merk dat vaak niet. Ze is altijd een beetje geflatteerd als hij haar nog maar eens belt om zijn problemen van op het werk te bespreken, want dat lukt niet met zijn vriendin. Ik denk dat de situatie zoals ze was, hem goed uitkwam. Greta voor de kinderen en als luisterend oor en zijn vriendin voor de rest. Als ik hem dan een egoïst noem, is Greta kwaad. Ze wil niet dat hij zwart gemaakt wordt, vindt dat hij zich tegenover haar en de kinderen correct gedraagt. Ik heb op al die dingen meestal heel weinig gezegd, maar vorige maand was de maat vol. We hadden al maanden geleden, voor het eerst, een vakantie met ons twee vastgelegd. Greta wou dat aanvankelijk niet. Ze kan heel moeilijk haar kinderen loslaten, ze eens naar de grootouders doen, maar deze keer kon ik haar toch overhalen, vooral ook omdat Tom voor hen ging zorgen. Het was net iets te mooi om waar te zijn. Tom weet heel goed hoe verantwoordelijk Greta is en speelde daar ook nu opnieuw handig op in. Hij moest plots op zakenreis, wat ik niet geloofde, maar dat hield dan ook in dat de kinderen nergens naartoe konden en onze reis in het water viel. Ik was woedend, heb ook gezegd dat ik Tom absoluut niet vertrouwde, dat hij ons manipuleert en uit elkaar probeert te drijven. Ik heb Greta duidelijk gemaakt dat ze te weinig voor ons kiest, de kool en de geit wil sparen, maar dat het zo niet werkt. Greta zegt dat ik spoken zie en vooral niet begrijp wat het is op dat niveau in een bedrijf te werken. We hebben nadien een paar dagen niet gesproken. Nu gaat het opnieuw, maar het vertrouwen is zoek. Ik heb weinig ervaring en waarschijnlijk pak ik het volledig verkeerd aan. Ik weet niet meer hoe het nu verder moet.
 
Wat er volgde
Er wordt vandaag vaak op een lineaire, eenvoudige manier over echtscheidingen gepraat en gedacht: X en Y willen scheiden, men start een kortlopende procedure en regelt de verdeling en daarna kan iedereen verder met zijn leven. Dat blijkt in de praktijk niet zo eenvoudig te zijn. Een afgeronde echtscheiding betekent immers niet altijd een verwerkte echtscheiding. Ik hoor het verhaal van Greta, Wout en Tom vaak: man of vrouw verlaat de echtgeno(o)t(e)e voor een ander, maar net hij of zij kan die oorspronkelijke partner niet loslaten. Schuldgevoelens spelen daarin zeker een rol. Maar ook het feit dat een scheiding impulsief tot stand komt, bijvoorbeeld omwille van een passionele verliefdheid, kan voor verwerkingsproblemen zorgen. Tom kan, ondanks zijn keuze, Greta niet loslaten en Greta werkt dit in de hand door er voor hem te zijn. Bewust weet ze dat het gedaan is, onbewust voedt ze de relatie, door een rol in zijn leven te blijven spelen. Op die manier krijgt Wout niet de plaats die hem toekomt en blijft het ook voor de kinderen een onduidelijke situatie. Wout van zijn kant eist, vanuit zijn onzekerheid, die plaats niet echt op, maar hij voelt wel goed aan dat het zo niet werkt. Tijdens de eerste sessies komt duidelijk aan het licht dat Greta kampt met een vastgelopen rouwproces en daarom beslissen we samen dat ze eerst alleen op afspraak komt. Tijdens die sessies blijkt dat ze de realiteit niet onder ogen wil zien. Ze koestert fantasieën dat het nog goed zal komen, dat Tom zal inzien dat zijn plaats bij zijn gezin is. Ze ‘vergeet' daarbij dat hij een nieuw gezin heeft, ook al een huis kocht en nog nooit gesproken heeft van terugkomen. Ze klampt zich vast aan het zinnetje ‘ik wil je niet kwijt', vergoeilijkt zijn gedrag en nestelt zich in een slachtofferrol. Om afstand te kunnen nemen, moet Greta woede kunnen toelaten. Ze blijkt dat moeilijk voor zichzelf te kunnen, maar ik ontdek tijdens onze gesprekken dat ze het wel kan voor haar kinderen. Zo lijdt haar oudste zoon bijzonder onder de situatie. We focussen op zijn pijn en opstandigheid en dat maakt ook haar kwaad. Het sleutelmoment is een voorval waarbij Tom zijn week met de kinderen opzij schuift voor een week aan zee met zijn nieuwe gezin. Greta maakt zich over de telefoon razend op Tom. Al haar opgekropte emoties komen naar buiten. Vanaf dan bekoelt de relatie en neemt Greta afstand. We bespreken dat zij haar contactregels moet vastleggen en communiceren. Ze laat Tom per mail weten dat ze enkel nog voor de kinderen contact wenst en dat hij niet langer welkom is in huis. Hij aanvaardt dat moeilijk, probeert te manipuleren, maar dat versterkt alleen haar woede. Vanaf dan verlopen de dingen rustiger, al komt bij Greta nu pas het echte verdriet om wat er gebeurd is. Wout is haar ondertussen trouw gebleven. Ze komen ook nog een aantal keren samen op gesprek en beseffen dat ze te snel zijn gaan samenwonen. Ze willen het verder een kans geven, maar kiezen voorlopig voor een latrelatie.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu