Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk30/12/2007

Nathalie 
Ik leerde Karel 5 jaar geleden kennen via mijn werk en het klikte meteen tussen ons. Wij zijn na een jaar getrouwd, want we hadden allebei een groot verlangen om ons te settelen en aan kindjes te beginnen. Ik ben drie jaar geleden gestopt met de pil en als ik mocht afgaan op de verhalen van vriendinnen, zou ik binnen het half jaar wel zwanger zijn. Dat lukte niet, zelfs na een jaar. Onze huisarts verwees ons door naar een fertiliteitscentrum. We doorliepen allebei een aantal onderzoeken en daaruit bleek dat de spermakwaliteit van Karel onvoldoende was voor een natuurlijke bevruchting. We waren er het hart van in, maar de behandelende arts verzekerde ons dat we via IVF een goede kans maakten. We zijn nu anderhalf jaar verder en hebben al vier pogingen achter de rug, telkens zonder resultaat. Ook al word je voorbereid op het feit dat het zwaar zal zijn, toch kan je de diepte daarvan bij aanvang niet peilen. Het geloop naar het ziekenhuis, de vele spuitjes en onderzoeken, het wachten en telkens weer ontgoocheld zijn, al de kleine ongemakken...Ik ben in de periode van hormonale stimulatie bovendien overgevoelig en ook de hele tijd erg moe. Zwanger worden beheerst nu heel mijn leven. Ik heb ook veel behoefte om mijn emoties te uiten, te praten, maar ik kan niet echt bij Karel terecht. Hij kan moeilijk om met mijn emotionaliteit, zegt dat ik er te veel over praat en daardoor de problemen vererger. We maken ook vaak ruzie, over onbenulligheden, maar er spreekt veel frustratie uit, zeker bij Karel. Ik heb hem al dikwijls gezegd dat hij zich niet schuldig moet voelen, hij zegt dan bits dat hij dat niet doet, maar ik ben er zeker van dat het wel zo is, alleen wil hij er niet over praten. Eigenlijk had ik nog liever gehad dat het probleem bij mij lag, dat had het gemakkelijker gemaakt. Toen ook de poging van vorige maand op niets uitliep, zat ik heel diep in de put. In zo een periodes sluiten Karel en ik ons af van iedereen, vermijden we sociaal contact. Je wordt immers telkens weer geconfronteerd met het gezinsgeluk van anderen en dat is heel frustrerend. Bovendien heb ik een hekel aan het goedbedoelde medelijden. Eigenlijk schaam ik me, voel ik me een mislukkeling, niet echt vrouw ook. Iets waar iedereen in slaagt, dat zo natuurlijk is, dat lukt bij mij maar niet. Ik word vaak kwaad van machteloosheid en werk dat dan uit op Karel, waardoor hij zich nog meer terugtrekt. Ik verwacht van de gesprekken hier geen wonderen. Op zich zijn Karel en ik altijd een goed koppel geweest, maar nu heb ik het gevoel dat we uit elkaar groeien, dat we met ons verdriet naast elkaar leven. Ik wil de behandeling bovendoen volhouden, want aan het alternatief, een leven zonder kinderen, kan ik echt nog niet denken.
 
Karel 
Toen ik Nathalie leerde kennen, was ik al ruim 36. Ik had al veel genoten van het leven als single, dacht dat ik me nooit zou binden, maar Nathalie bracht daarin verandering. Met haar wou ik een leven uitbouwen, in haar zag ik ook de moeder van mijn kinderen. In mijn leven is alles altijd als vanzelf gegaan. Ze noemden me thuis hun zonnekind: studeren, sporten, een carrière uitbouwen, liefjes, het ging allemaal spelenderwijs. Als ik iets wou, dan slaagde ik er ook in om dat realiseren of te krijgen. Sinds ik weet dat ik onvruchtbaar ben, heeft mijn zelfvertrouwen een stevige knauw gekregen. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan. Eigenlijk ben ik echt beschaamd, voel ik me niet meer de man van vroeger, hoe sterk anderen me ook van het tegendeel trachten te overtuigen. Het is alsof mijn lichaam me in de steek laat. Ik praat er ook niet graag over, omdat het mij nog een slechter gevoel geeft. ‘Je moet erover praten', zeggen mensen altijd, maar voor mij vergroot dat gewoon de problemen. Ik heb de laatste tijd vooral in mijn sport een uitlaatklep gevonden. Ik speel basket en ben ook bestuurslid van de club en daarmee bezig zijn, is voor mij heel ontspannend. Niemand van mijn vrienden daar is trouwens op de hoogte van onze problemen en dat wil ik graag zo houden. Nathalie begrijpt dat niet. Ze vindt dat ik vlucht voor de problemen. Zij wil er de hele tijd over praten, maar ze wordt dan telkens heel emotioneel en op het einde van zo een gesprek voelen we ons allebei slecht. Nathalie staat ook voor niets meer open. Vroeger gingen we samen sporten en planden we ook meermaals een weekendje in de Ardennen of in Bretagne. Nu kan dat allemaal niet meer, deels door de behandelingen, maar ook omdat ze er gewoon geen zin meer in heeft. Ze verwaarloost zichzelf, heeft geen aandacht meer voor haar voorkomen of kleding, iets wat ik altijd bij haar waardeerde. Ik begrijp dat ze het moeilijk heeft, maar heb nu het gevoel dat er tussen ons niets positiefs meer is. Ik wil ook graag kinderen, maar niet ten koste van alles. Het koppel dat we waren vond en vind ik minstens zo belangrijk als het gezin dat we zouden kunnen hebben. Ik weet niet of ik er al de pijn, de ontgoochelingen en frustraties wil blijven bijnemen. Ik heb ook het gevoel dat hoe langer we hiermee bezig zijn, hoe meer het een obsessie wordt, hoe meer je je grenzen, ook op een ongezonde manier, verlegt. En wat staat er ons te wachten als het niet lukt en we er ons moeten bij neerleggen dat het een leven zonder kinderen wordt? Zal er van ‘ons', als koppel, dan nog iets overschieten?
 
Wat er volgt
Het aantal koppels dat dankzij vruchtbaarheidsbehandelingen als IVF zwanger wordt, is de laatste jaren aanzienlijk gestegen. Dat is uiteraard een heel positieve zaak. Toch is het geen verhaal dat enkel over rozen gaat. Zoals de ervaringen van Nathalie en Karel aantonen, is een vruchtbaarheidsbehandeling, zeker als het resultaat op zich laat wachten, vaak een zware beproeving. Velen hebben het gevoel op een roetsjbaan te zitten: constant laverend tussen hoop en wanhoop, tussen verwachting en ontgoocheling. Omgaan met een diep, fundamenteel, niet ingevuld verlangen waarover je ook nog eens geen controle hebt, is heel moeilijk. Sommige koppels kunnen het verdriet en de frustraties delen, komen door al de beproevingen nog dichter bij elkaar. Anderen ervaren verwijdering. Zo gaan Karel en Nathalie elk op hun manier om met verdriet en woede. Karel sluit er zich het liefst voor af, wil er niet over praten, probeert zo gewoon mogelijk verder te leven. Nathalie heeft er nood aan om haar verdriet te uiten, maar vindt daarvoor geen gehoor. Allebei zitten ze erg vast in hun woede en frustraties. Ze zijn als het ware kwaad op het leven dat hen niet gunt wat anderen zo gemakkelijk krijgen. Ik probeer met hen die gevoelens te exploreren en vraag hen ook om vanuit zichzelf, op een niet-verwijtende manier, hun verhaal te doen. Ik bevestig hen ook in hun sterkte, in hun draagkracht en dat waarderen ze allebei duidelijk. In hun dagelijks leven geef ik hen de opdracht om eenmaal per week samen een ontspannende activiteit te plannen en dan het onderwerp ‘kinderwens' te laten rusten. Ik probeer ook te achterhalen of ze voldoende omringd zijn door mensen die hen kunnen steunen. Karel weigert dat in de eigen omgeving te zoeken, omdat hij niet wil dat mensen weten dat het probleem bij hem ligt. Nathalie heeft daar respect voor en we spreken af dat ze contact zullen opnemen met een zelfhulpgroep. Dat helpt, maar toch blijven Karel en Nathalie vastzitten in hun kwaadheid. Een doorbraak komt er, wanneer ik samen met hen een lijstje opmaak van alle pro's en contra's die de behandelingen met zich meebrengen. Ik doe dat omdat ik voel dat ze de situatie als een verlies blijven zien, als een constante bevestiging dat ze op natuurlijke wijze geen kinderen kunnen krijgen. Ik leer hen te concentreren op de kansen die IVF in zich draagt, de mogelijkheden. We bekijken ook hoe hun leven er kan uitzien zonder kinderen. Dat is aanvankelijk moeilijk, maar die gesprekken, waarin Nathalie én Karel vaak emotioneel worden, brengen ook rust en aanvaarding met zich mee. Ze beginnen aan de vijfde poging met een gevoel van ‘lukt het niet, dan komen er nog andere dingen op onze weg'. Ik hoor hen een tijdje niet. De zesde poging blijkt uiteindelijk succesvol te zijn en maanden later krijg ik een geboortekaartje in de bus.

Interessante link: www.deverdwaaldeooievaar.be
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu