Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk13/06/2008

Inge
Ik was 17 toen ik Kurt leerde kennen op een verjaardagsfeestje van mijn broer. Hij zat bij hem in de klas en woonde ook bij ons in de buurt, ‘the boy next door', zeg maar. Ik werd op slag verliefd. Met Kurt viel er veel te beleven en hij was ook altijd opgewekt. Hij verraste me vaak, we maakten regelmatig uitstapjes, lachten veel. Zelf ben ik nogal perfectionistisch ingesteld en neem ik de dingen ernstig. Kurt bood daar een goed tegengewicht in. Op mijn 25ste trouwden we, na een zalige verkeringsperiode. Vrij snel daarna kregen we onze eerste zoon, Max. We werkten tot dan allebei voltijds en ook na de geboorte van Max was het de bedoeling dat ik voltijds bleef werken. Dat lukte evenwel niet zo goed. Max was geen gemakkelijke baby. Hij at en sliep moeilijk, slorpte me helemaal op. Kurt trok er zich al bij al weinig van aan: hij bleef zijn zonnige zelf, wuifde mijn zorgen weg met een kwinkslag. Dat werkte af en toe wel, maar al gauw kreeg ik het gevoel niet ernstig genomen te worden. In de praktijk kwam het er eigenlijk op neer dat Kurt verder ons ‘kinderloos' leven leidde en ik al het zorgen op mij nam. Omdat ik veel hulp kreeg van mijn schoonmoeder, ging het allemaal nog wel. Dat veranderde toen Arno geboren werd. Ik wou het eigenlijk houden bij één kind, maar Kurt overhaalde me om voor een tweede te gaan. Hij beloofde meer thuis te zijn, meer te helpen...Uiteindelijk bleef het meestal bij goede voornemens. Bovendien werd mijn schoonmoeder ernstig ziek, waardoor ik er echt alleen voor stond. Ik koos ervoor om deeltijds te gaan werken, zeer tegen mijn zin, trouwens. Waarom moest ik die stap zetten en hij niet? Zo ervaar ik het altijd: waarom moet ik me aanpassen en kan hij verder blijven doen waar hij zin in heeft? Ik heb het al geprobeerd om de dingen op hun beloop te laten, maar hij neemt daar gewoon geen aanstoot aan. Is er geen warm eten, dan halen we wel een pizza. Ligt de keuken rommelig, dan is dat maar zo. Trouwens, de zon schijnt en dan kunnen we toch beter eens gaan fietsen? Dat is Kurt. Ik krijg daardoor het gevoel dat ik de tobbende, zagende moeder ben en hij de leuke rol van speelouder krijgt. Dankbaarheid of respect voor alles wat ik doe, krijg ik niet. Ik voel me nu zo gefrustreerd dat ik eigenlijk ook niet goed meer weet hoe het verder moet. Het ontbreekt me aan energie om nog tegen dingen in te gaan of ze te veranderen, terwijl het op deze manier echt niet verder kan. We groeien volledig uit elkaar en van al het plezier dat we maakten als jong koppel is er niets meer over.
 
Kurt
Toen ik Inge leerde kennen had ik al heel wat liefjes gehad. Met Inge was het anders. Ze was ernstig, wist wat ze wou en ook al was ze jonger, ze durfde me op mijn plaats zetten. Ik vond het dan weer fijn haar vrolijke kant naar boven te halen, samen plezier te maken. Wij hadden een schitterende tijd en ik twijfelde er dan ook geen moment aan dat dit de vrouw van mijn leven was. Toen we trouwden vond ik dat Inge veranderde. Het was alsof alles plots volgens de regels moest, we alleen nog binnen de lijntjes mochten kleuren. De geboorte van Max versterkte deze houding alleen maar. Voor de lichte kant van het leven was er plots geen plaats meer. Ik kon en kan daar niet in meegaan, hoe sterk Inge dat ook zou willen. Afspreken met vrienden, de voetbal op zaterdag, eens gaan stappen in het weekend of een feestje bouwen, dat moeten we nu toch plots allemaal niet laten? Ik heb mijn sportieve uitlaatklep ook nodig, al was het maar om de stress van mijn zware job van mij af te zetten. Toen Arno er kwam was ik diegene die voorstelde dat Inge deeltijds zou gaan werken. Ik verdien genoeg en op die manier zou er toch meer tijd in ons leven zijn voor andere dingen. Nu verwijt Inge me dat ik haar niet voldoende gesteund heb om voltijds te blijven werken en dat ze daardoor ook geen enkele promotiekans meer maakt. Ik deed ook tal van andere voorstellen: meer betaalde huishoudhulp inschakelen, vaker een beroep doen op de oppas...maar dat ziet zij allemaal niet zitten. Van de Inge van vroeger zie ik niets meer. Ze zeurt alleen maar en ziet overal problemen waar ze niet zijn. Ze is zeker een goede moeder, maar overdreven zorgzaam en wil dat ik daarin meega. Zo had ik onlangs de kinderen meegenomen naar het voetbal en waren we nadien een beetje blijven hangen. De batterij van mijn gsm was leeg, en toen we thuiskwamen was ze in alle staten. Ze verwijt me dan een totaal gebrek aan verantwoordelijkheidszin, dat de kinderen al lang in bed hadden moeten liggen, ik zelf nog een kind ben, en ga zo maar door. En dat terwijl er toch niets fout gegaan was, de kinderen een erg fijne dag hadden gehad. Die dingen zijn dan blijkbaar niet belangrijk. Ze zou ook willen dat ik vaker thuis ben, terwijl ik dan weer nood heb aan een stukje vrijheid. Bovendien gun ik haar dat evenzeer, alleen ziet zij het niet zo, wil ze al de vrije tijd die er is als gezin doorbrengen. En zo blijft de discussie maar doorgaan. De laatste tijd trek ik het me allemaal minder aan en dat vind ik eigenlijk geen goed signaal. Ik zie het nut van therapie niet in, maar omdat ik wel besef dat we zo niet verder kunnen, ben ik toch maar meegekomen.
 
Wat er volgde
Inge en Kurt hebben het allebei moeilijk om de rollen van partner en ouder te combineren en vooral om daar een evenwicht in te vinden. Beiden hebben zich mettertijd terug getrokken in het ‘grote gelijk', waardoor ze het gedrag dat ze bij de ander willen wijzigen, juist gaan versterken. Het heeft veel weg van een machtstrijd. Dat uit zich doordat ze erg weinig waardering kunnen opbrengen voor wat de ander doet en betekent binnen het gezin. Hun eigen inbreng en visie zetten ze sterk in de verf, maar voornamelijk in termen van ‘last'. Inge vindt dat ze te veel zorg opneemt, Kurt dat hij hard werkt . Ze doen dat om zeker geen terrein te verliezen in de onbewuste strijd die ze aan het voeren zijn. Om uit de cirkel van gezeur en verwijten te geraken, vraag ik beiden op te schrijven wat ze waarderen in de ander en ook wat hen vroeger aantrok in hun partner. Daaruit komt naar voor dat ze zich mettertijd zijn gaan ergeren aan wat hen eerst aantrok: voor Inge is dat het zonnige en speelse in Kurt, voor Kurt de zorgzaamheid en stabiliteit van Inge. Om hen terug te leren waardering op te brengen voor de ander, verplicht ik hen om gedurende een week zich te focussen op de dingen ze als goed ervaren en daar ook, indien mogelijk, een compliment of bevestiging voor te geven. Vinden ze niet direct iets positiefs in het gedrag van de ander, dan verwacht ik dat ze daar positief om vragen. Niet dus: ‘Ik ben moe, kan jij niet eens de kinderen naar bed doen.' Maar wel: ‘Zou jij de kinderen even naar bed willen doen?' en daar nadien ook dankbaarheid voor uitdrukken. Dit lost uiteraard niet alle problemen op tussen Kurt en Inge, maar zorgt er wel voor dat de sfeer in huis en tussen het koppel aanzienlijk verbetert, wat het mogelijk maakt om ook de moeilijkere thema's aan te pakken. Zo proberen we in de daaropvolgende weken door veel te onderhandelen en punt voor punt de dingen te bespreken, tot een taakverdeling te komen die voor beiden als leefbaar wordt ervaren. Kurt stelt zich daarbij hoogst charmant maar weinig inschikkelijk op, zodat het ook voor mij opletten is om mee Inge's grenzen te bewaken en niet te snel tot een compromis te komen. De sessies brengen bij haar sowieso het meest verandering te weeg. Zo ziet ze in dat ze de dingen te perfect wil en die maatstaf ook hanteert voor anderen. Ze probeert meer te kijken naar wat er is en wat er kan en minder naar wat anders of beter zou moeten zijn. Ze kiest ook bewust tijd voor zichzelf en neemt samen met een vriendin duiklessen, een hobby waarvan ze al lang droomt, maar waarvoor ze het initiatief bij Kurt legde. Uiteindelijk beslissen ze samen om meer betaalde hulp in huis te halen en ook dat Inge 4/5 gaat werken in plaats van deeltijds. Kurt neemt zich voor om twee avonden per week en ook een dag in het weekend er volledig te zijn voor zijn gezin. Elke maand plannen ze bovendien een vrijdagavond uit met zijn tweeën. Op die basis willen ze het opnieuw proberen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu