Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk11/07/2008

Karin
Ik leerde Paul kennen aan de universiteit in het eerste jaar. Het klikte direct goed tussen ons en sindsdien zijn we eigenlijk nooit meer uit elkaar geweest. Na onze studies trouwden we en startten we met een eigen advocatenpraktijk die we uitgebouwd hebben tot iets succesvol. Al van bij de aanvang van onze relatie hield Paul er seksueel exotische fantasieën op na. Ik kom uit een gezin waar die dingen heel gemakkelijk bespreekbaar waren en vond dat eigenlijk allemaal wel best spannend. Hij wou vrijen op de meest bizarre plaatsen, wou het ook heel vaak, tot meerdere keren per dag. Omdat ik zelf ook altijd een groot libido heb gehad, vond ik dat best fijn. Hij had ook echt aandacht voor mij, vond het belangrijk dat ik er evenveel van genoot. Met de jaren werden die fantasieën almaar moeilijker invulbaar. We gingen naar beurzen en seksshops, kochten heel wat pornografisch materiaal en speeltjes. Ik merkte bij Paul wel dat het ‘plezier' telkens van erg korte duur was. Hij was altijd op zoek naar nieuwe kicks. Op een dag kwam hij met de vraag om samen naar een parenclub te gaan. Ik ben altijd meegegaan in alles wat hij voorstelde, op voorwaarde dat er geen derden bij betrokken werden. Ik had het gevoel dat hij dat nu wou veranderen. Hij beweerde van niet, dat het alleen maar was om te observeren, niets meer. Ik geloofde hem en ben meegegaan. De eerste keren bleef het inderdaad bij ‘kijken' en wat praten, maar na verloop van tijd oefende hij almaar meer druk uit om zelf deel te nemen aan partnerruil. Ik heb lang nee gezegd, maar heb dan toch toegegeven, denkende dat we alles in de hand hadden. Sindsdien stond er voor Paul geen maat meer op de dingen. Hij wou wel elke dag gaan en toen ik daarmee niet instemde, begon hij ook vaker alleen te gaan. Ik voelde me ondertussen erg slecht bij de hele situatie. De intimiteit die er altijd tussen ons was geweest, was helemaal zoek. Ik werd vies van mezelf, verloor mijn zelfrespect en werd fysiek letterlijk ziek telkens als er een avondje parenclub op de agenda stond. Bovendien vond ik de seks tussen ons helemaal niet fijn meer. Het leek meer iets dat moest gebeuren, zonder gevoel. Seks met anderen voelde voor mij ook meer en meer aan als overspel. Uiteindelijk heeft heel die parenclubhistorie ervoor gezorgd dat wat wij hadden kapot is. Sinds een paar maanden ga ik niet meer mee met Paul. We slapen ook apart. Ook voor de rest staat onze relatie op een erg laag pitje: er wordt bijna niet meer gepraat, alleen nog over het meest noodzakelijke. Ik herken in hem ook helemaal niet meer de man waarmee ik getrouwd ben en zie eigenlijk geen andere uitweg dan te scheiden. Stoppen met de parenclubs wil hij niet en kan hij, denk ik, ook niet, terwijl dat voor mij niet meer bespreekbaar is.
 
Paul 
Ik leerde Karin kennen toen ik 18 was, op mijn allereerste dag aan de universiteit. Ik was direct onder de indruk van haar sterke uitstraling. Ze zat goed in haar vel, daagde me uit en ik viel voor haar als een blok. We werden snel een stel en waren die eerste jaren onafscheidelijk. Karin was alles wat ik voordien niet had gekend. Ik kom uit een gezin waar emoties geen plaats hadden. Tussen mijn ouders zag ik nooit enige vorm van lichamelijkheid en wij werden ook zo opgevoed. Al van kinds af aan ervoer ik dat als een enorm gemis en in mijn puberteit nam dat nog toe. Ik had snel vriendinnetjes en werd ontmaagd toen ik 15 was, door een vriendin van mijn zus, die er toen 21 was. Seksueel was ik dus wel vooruit op mijn tijd. Bij Karin viel alles op zijn plaats en ook seksueel klikte het geweldig tussen ons en dat is jaren zo gebleven. Ik vond het fijn dat ze altijd bereid was mee te gaan in mijn fantasieën, dat we van die dingen als koppel konden genieten. Een paar jaar geleden is daarin verandering gekomen. Mijn moeder is toen erg onverwachts onverleden en ik kon dat moeilijk verwerken. Beroepsmatig maakte ik bovendien een erg zware periode door die me dicht bij een burnout bracht. Ik zocht afleiding op sekssites en legde ook veel contacten via die weg, zonder dat Karin daarvan op de hoogte was. Zo had ik ook een tijdje contact met een koppel dat razend enthousiast was over een bepaalde parenclub. Het leek me eens wat anders en na lang aandringen kreeg ik ook Karin zo ver om een kijkje te gaan nemen. Het concept sprak me direct aan, ik had het gevoel dat ik er mij volledig kon ontspannen, vrij van alle zorgen en verdriet. Na een tijdje behoorden we er tot de meest actieve swingers. Ik dacht dat Karin zich daar ook goed voelde, maar dat bleek niet het geval te zijn. Ze haakte meer en meer af en ik ging dan maar alleen. Karin verwijt me dat nu. Ze ziet dat als overspel, als een keuze die onze relatie kapot heeft gemaakt. Ik voel het helemaal zo niet aan. Ik respecteer Karin. Zij is de vrouw die ik graag zie en waarmee ik oud wil worden, de rest staat daar volledig los van. Ook voor de parenclub had ik al seksuele contacten gehad met andere vrouwen, iets wat ik pas recent heb opgebiecht, juist omdat ik weet dat het Karin zou kwetsen en het voor mij eigenlijk emotioneel niets voorstelt. Naar mijn gevoel ben ik haar emotioneel 100% trouw. Seks en liefde kunnen voor mij samengaan, maar het moet niet. Ik heb ondertussen in de parenclub een goede vriendenkring uitgebouwd. Het zijn gelijkgestemde mensen die me aanvaarden zoals ik ben. Scheiden van Karin zie ik helemaal niet zitten, maar stoppen met de parenclub evenmin. Het is een deel van wie ik ben. Ik heb het al eens een week geprobeerd, maar ik word er doodongelukkig van. Ik hoop oprecht dat via deze weg Karin leert aanvaarden dat het een deel is van wie ik ben en dat dit geen afbreuk doet aan de waarde van onze relatie.

Wat er volgde 
Het verhaal van Karin en Paul lijkt extreem en uitzonderlijk, maar komt wel vaker voor. Zeker de laatste jaren rapporteren relatietherapeuten een toenemend aantal cliënten met problemen rond seksuele grensstelling. In het geval van Karin en Paul is er echt sprake van een patstelling. Karin wil en kan op deze manier niet meer verder gaan, Paul wil en kan niet loskomen van zijn seksuele beleving. Tijdens onze gesprekken merk ik dat beiden nog veel voor elkaar voelen, maar dat het element seksualiteit alles in de weg staat. De enige manier waarop nog een compromis mogelijk lijkt, is voor beiden om ten dele mee te gaan in het standpunt van de ander. Voor Paul zou dat betekenen zijn seksuele activiteiten terugschroeven, voor Karin aanvaarden dat Paul zijn beleving van seks ‘anders' is. Omdat deze denkpiste moeilijk ligt, plan ik met elk een aantal aparte sessies. Ik ervaar bij mezelf naar Paul toe vrij veel weerstand. Het beeld van een man die zijn gang gaat, zonder rekening te houden met zijn partner, leeft sterk. Die visie verandert, naarmate ik merk dat Paul anders is. Hij lijdt duidelijk onder het idee Karin te kwetsen en heeft het bijzonder moeilijk met een mogelijke echtscheiding. Iets veranderen aan zijn seksueel leven is echter niet bespreekbaar. Uit zijn verhaal blijkt dat Paul te kampen heeft met een ernstige seksverslaving die ten dele terug te voeren is op verslavingspatronen die hij thuis gezien heeft. Seksualiteit heeft bij Paul een extreem dwangmatige kant en naarmate hij me meer vertrouwt, geeft hij ook toe nooit echt bevrediging te ervaren, constant zoekende te blijven. Zolang zijn seksuele beleving ‘begrensd' bleef, binnen zijn relatie met Karin, liepen de dingen nog goed. Nu er al enige jaren geen begrenzing meer is, gaat het van kwaad naar erger. Ik vermoed dat Paul depressief is en verwijs hem door naar een psychiater die hem inderdaad medicatie voorschrijft. Karin kijkt ondertussen toe vanaf de zijlijn. Zij heeft zoveel schrik om opnieuw gekwetst te worden, dat ze niet meer durft te geloven in een nieuwe start. Ze beseft ook dat een deel van het probleem met Paul bij haar ligt, dat zij te gemakkelijk is meegaan in al zijn fantasieën zonder rekening te houden met haar werkelijke verlangens en behoeftes. Het parenclubverhaal was daarvan het sluitstuk, waarbij ze heel snel wist dat er geen weg terug zou zijn. Daar waar ze vroeger te gemakkelijk over haar grenzen ging, kiest ze er nu voor om die grenzen te gaan versterken. Zo beslist ze om ander werk te zoeken en de zaak met Paul te verlaten. Ik zie hen daarna nog een aantal keren samen. Paul voelt zich beter, is minder bezig met seks, al blijft het een belangrijke constante. Karin neemt verder een afwachtende houding aan en wil voorlopig apart blijven slapen. We proberen samen terug vertrouwen op te bouwen, maar dat lukt moeizaam. Uiteindelijk meldt Karin dat ze op haar nieuw werk een andere man heeft ontmoet en de scheiding nu zeker wil doorzetten. Paul is er het hart van in. Hij aanvaardt de nieuwe situatie, maar vraagt wel om de komende maanden verder op gesprek te mogen komen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu