Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk20/01/2007

Karin:
‘Ik leerde Wim kennen toen ik 19 was en in de twee kandidatuur rechten zat. Hij was dat jaar aan het bissen. Het was liefde op het eerste gezicht en van in het begin waren wij onafscheidelijk. We deden alles samen, woonden ook afwisselend op zijn en mijn kot. Wim liet me zijn wie ik was, stimuleerde me in alles wat ik deed, legde me niet aan banden en dat waardeerde ik enorm. Na onze studies zijn we direct gaan samenwonen, op een klein appartementje. Ik liep op dat moment stage bij een advocaat en Wim deed zijn legerdienst. We hadden het financieel erg moeilijk, maar als ik er nu op terugkijk was het ook een heel gelukkige, intense periode, nog vol van beloftes. We maakten vaak plannen voor de toekomst en daarin vonden we elkaar volledig. Werken, trouwen, een huis en kinderen, zo droomden we het. Na mijn stageperiode kon ik direct aan de slag in hetzelfde kantoor waar ik op korte tijd veel verantwoordelijkheid en boeiende dossiers kreeg doorgeschoven. Wim vond moeizaam werk na zijn legerdienst, maar kon dan uiteindelijk toch beginnen bij een distributiebedrijf als jurist. We trouwden, reisden de eerste jaren veel en gingen actief op zoek naar een huis, dat we ook vonden. Ook de kinderen kwamen er als vanzelf en ze waren allebei meer dan gewenst. Na de geboorte van Eva veranderde er veel. Ik kreeg een aanbod van een groot advocatenkantoor en zag dat helemaal zitten. Internationale opdrachten, daarvan had ik altijd al gedroomd en dit was mijn kans. Bovendien ging ik een pak meer verdienen, wat we met de geplande verbouwingen best konden gebruiken. Het hield ook in dat ik af en toe in het buitenland zou verblijven. Wim leek aanvankelijk wel blij, maar dat veranderde gauw. In de tien jaar dat hij werkte was er niets veranderd in zijn job. Ik denk dat hij zich echt wel inzette, maar op de één of andere manier liep het niet en het feit dat het bij mij professioneel zo goed ging, ik bijna het dubbele verdiende, legde daar extra de nadruk op, iets waarmee hij moeilijk omkon. Hij reageerde vaak gefrustreerd. Het begon met kleine opmerkingen: ik kocht te veel en vooral te dure kleding, was te assertief onder vrienden, overlegde te weinig. Hij stelde zich ook al eens aan, vond dat hij van mij niet genoeg aandacht kreeg. Ik repliceerde dan dat ik gewoon geen tijd had, te veel zelf moest beredderen. Huishoudelijk liep het bij ons immers alles behalve op wieltjes. Ik wou graag een poetsvrouw, maar Wim vond dat te duur en ook niet nodig, alleen, hij weigerde wel pertinent om te helpen. Ook met de kinderen liep het zo. Hij haalde ze wel op, deed wat afgesproken was, maar was daarin ook altijd moeilijk. Er werd veel gezeurd en dat werd almaar erger. Toen zijn ook de vernederingen begonnen én probeerde hij me allerlei schuldgevoelens aan te praten. Onze zoon had in die periode problemen met bedplassen en ook dat werd me in de schoenen geschoven. Hij bleef ook hoe langer hoe meer weg van huis, moest overuren doen of had activiteiten met de collega's gepland. Ik stond er thuis volledig alleen voor, in combinatie met een loodzware job. Gelukkig was er mijn moeder die weduwe is en waarop ik altijd kon en kan rekenen. Wim begon me ook persoonlijk af te breken. Ik was verzwaard na de geboorte van mijn kinderen en werd regelmatig voor dik en onaantrekkelijk uitgemaakt. Ik werd er uiteraard niet gelukkiger van en ging me op mijn beurt pinnig gedragen. Als hij mij een opmerking gaf over mijn uiterlijk, had ik het over zijn schamel loon. Op een bepaald moment heb ik ontdekt dat hij iets had gehad met een klant en toen was het hek volledig van de dam. Ik heb daar heel emotioneel op gereageerd, heb hem werkelijk vernederd omdat hij mij met zijn overspel zo had geraakt. Toen heeft hij me ook voor het eerst geslagen en een deuk in onze buitendeur getrapt. Vreselijk gewoon, ook omdat de kinderen deels toeschouwer waren van wat er gebeurde. Ik ben toen voor een paar dagen weggegaan en ben bij een vriendin ingetrokken om een beetje tot rust te komen. Wim is me daar komen opzoeken. Hij was heel kalm en stelde voor om misschien hulp van buitenaf in te roepen. Ik heb ermee ingestemd, al weet ik op dit ogenblik in het geheel niet wat ik wil. Moet ik bij hem blijven en het opnieuw proberen? Zijn mijn gevoelens voor hem nog sterk genoeg? Wat met onze kinderen, die ook erg lijden onder de gespannen sfeer?
 
Wim
Karin was mijn eerste grote liefde. Ik had voordien wel een paar kortere relaties gehad, maar meer dan seksuele aantrekking hield dat meestal niet in. Met Karin was het helemaal anders. De eerste jaren van onze relatie voelde ik me super bij haar. Ik kom uit een milieu waar weinig gepraat wordt en emoties bijna nooit geuit worden. Mijn vader was nogal autoritair, zowel tegenover mij en mijn zus als tegenover mijn moeder. Hij kwam ook al eens agressief uit de hoek, wat ik als kind vreselijk vond. Bij Karin had ik het gevoel echt mezelf te kunnen zijn. We konden over alles praten, ze respecteerde me en had aandacht voor mij. Ik keek op naar haar, zo verbaal en ondernemend, zo een sterke vrouw. Ik was ook fier dat zij voor mij koos. Na onze studies zijn we direct gaan samenwonen en op alle vlak liep het prima. We hadden het absoluut niet breed, maar genoten van kleine dingen, samen eens koken of gewoon een dagje naar zee. We hadden toen ook een heel fijne seksuele relatie, iets wat ik toch belangrijk vind. Ik denk dat alles fout is beginnen gaan toen onze kinderen er kwamen. Ik zie mijn kinderen heel graag en ik heb ze ook allebei gewenst, maar op de een of andere manier had ik het gevoel dat ze tussen mij en Karin kwamen in te staan. Ik vind ook dat Karin de laatste jaren erg veel veranderd is en wijt dat aan haar werk. Ik ben daar altijd wel in mee gegaan, maar vind nu dat ze haar carrière belangrijker vindt dan haar relatie met mij en de kinderen. Ze deed en doet wel haar best, maar ze is altijd zo bezet, zo weinig aanspreekbaar. Voor mij is er gewoon geen aandacht meer: het werk, de kinderen en dan ja, als er nog eens wat tijd of energie over is, ik. Ons seksleven is de laatste jaren onbestaande geweest. Mijn zin om met Karin te vrijen was ook niet bijzonder groot meer. Ik vind dat ze zichzelf te weinig verzorgt en heb eigenlijk het gevoel dat hoe meer opmerkingen ik daarover maak, hoe minder ze er rekening mee houdt. Ik verdien minder dan Karin en dat heeft ze ook regelmatig laten doorschijnen, vooral als ik eens een opmerking maakte over de zoveelste rok of jas die ze kocht. Ze kon het ook niet laten om in het bijzijn van vrienden te vertellen hoeveel zij wel verdiende en hoe dat gelukkig compenseerde voor mijn beperktere bijdrage in het huishoudbudget. De laatste maanden zijn de ruzies almaar erger geworden en had ik ook het gevoel dat er geen uitweg was. Ik ging gewoon niet graag meer naar huis, bleef langer na op het werk en zocht dingen om weg te kunnen blijven. Ik ben dan een relatie begonnen met een klant, een opgewekte, single vrouw zonder kinderen. Ilse is lief, aanhankelijk en had ook oor voor mijn problemen thuis. Ze heeft me bijzonder goed opgevangen en van het één is het ander gekomen. Seksueel klikte het heel goed tussen ons, maar misschien was dat ook omdat het thuis al zo lang zo slecht loopt. Karin heeft daar heel fel op gereageerd, wat ik natuurlijk wel begrijp, maar de crisis heeft niet voor een kentering gezorgd, integendeel. Alles escaleerde alleen maar. Ik heb toen dingen gedaan waarvan ik weet dat ze niet kunnen. Ik schaam me er ook voor. Ze doen me zo sterk denken aan mijn vader die ook al eens losse handen had en zo wil ik gewoon niet worden. Ik heb het uiteindelijk uitgemaakt met Ilse, omdat ik mijn relatie met Karin en vooral ook mijn gezin nog een kans wil geven. Ik zou het mezelf niet vergeven mocht ik dat niet doen en besef ook wel dat scheiden een radicale oplossing is. Toch zit ik met veel vragen hoe het nu verder moet. Opnieuw in dezelfde situatie starten zie ik echt niet zitten. Ik wil niet hele dagen het gevoel hebben overbodig te zijn, er voor spek en bonen bij te lopen. Ik wil ook dat er respect is en dat we een echt gezin zijn, waarin ik mijn plaats heb en krijg. De Karin van toen we jong waren, die wil ik zo terug, met de Karin van nu zie ik me niet gelukkig te worden.
 
Commentaar 
Het verhaal van Wim en Karin is exemplarisch voor onze tijd, waarin veel mannen en vrouwen worstelen met hun rol en plaats in de maatschappij, waarin we allemaal wel op zoek lijken te zijn naar een evenwicht. De basis zat bij Wim en Karin best goed: er was wederzijds respect, er was verliefdheid en aantrekking, er waren veel gemeenschappelijke dromen en interesses. Er was ook een ‘machtsevenwicht': elk voelde zich goed in zijn rol en leverde zijn bijdrage aan het goed lopen van de relatie. En toch gaat het meer dan fout.
Men zegt wel eens dat de dingen die ons aanvankelijk erg aanspreken in iemand, ook de dingen zijn waaraan we achteraf een hekel krijgen. Vaak zijn het eigenschappen die we aantrekkelijk vinden omdat we ze zelf niet in huis hebben. Wim valt in dit geval op Karin omwille van haar sterkte, haar sociale en verbale kunnen, haar emotionele openheid. Karin valt op zijn gevoeligheid en kwetsbaarheid, op zijn aandacht en respect voor haar. Hij is blij dat zo een vrouw hem graag ziet, zij dat hij haar bevestigt in wie ze is. Mettertijd heeft Karin haar respect voor Wim verloren en dat merkt hij in kleine dingen, opmerkingen over geld of uitgaven, over zijn mindere ‘kunnen'. Hij voelt zich minder man, is gefrustreerd en heeft het gevoel de controle over alles te verliezen. De kinderen hebben dit proces versneld en versterkt, maar zijn er niet de oorzaak van. Het evenwicht geraakt grondig verstoord doordat Karin carrière maakt en Wim het gevoel heeft achterop te hinken. Hoe geëmancipeerd we vandaag ook allemaal denken te zijn: dit geeft in de meeste gevallen problemen. Mannen kunnen er moeilijk mee om dat een vrouw het op het publieke terrein veel beter gaat doen, vrouwen verliezen hun respect als het gebeurt, gaan zich al eens dominant of vernederend opstellen. In dit geval heeft Wim een aantal weinig succesvolle pogingen ondernomen om zijn mannelijkheid, zijn zelfbeeld te herstellen. Hij is een relatie begonnen waarin hij wel het respect en de aandacht kreeg die hij wou, bevestigd werd in zijn mannelijkheid. Thuis heeft hij het evenwicht proberen te herstellen door zijn vrouw ‘kleiner' te maken te vernederen, zelfs te slaan, daarin terugvallend op de meest primitieve vorm van mannelijke suprematie, de fysieke kracht. Deze cirkel van verwijten en ruzies, van vernedering en kleinering, is vicieus en erg moeilijk te verbreken. De één versterkt gewoon het gedrag van de ander. Wim en Karin zien dat ook in en beslissen na een aantal sessies om een tijdje apart te gaan wonen en zo tot rust te komen. Ze gaan wel allebei in individuele therapie. Hij wil werken aan zijn zelfbeeld en ook aan zijn zelfcontrole, zij wil uitzoeken wat ze nu verder wil in haar leven. Ze proberen het na een tijdje opnieuw samen, maken nieuwe afspraken: zij aanvaardt voorlopig geen buitenlandse opdrachten meer en gaat wat doen aan haar figuur en hij probeert wat meer taken in het gezin op te nemen en belooft trouw te zijn. Eenmaal per week plannen ze een avond uit, enkel voor hen beiden, zodat er bijgepraat kan worden. Het lukt een tijdje, maar dan blijkt dat Wim opnieuw een relatie is begonnen met Ilse. Hij besluit weg te gaan bij Karin. Ondertussen zijn ze gescheiden. Wim woont samen met Ilse, Karin woont alleen met de kinderen en voelt zich daar voorlopig goed bij. Er is emotioneel geen ruimte voor een nieuwe man. Ze meldt nog het volgende: ‘Naar een therapeut stappen is voor ons goed geweest, ook al is een scheiding de uitkomst geworden. Het lukte gewoon niet meer. Op deze manier hebben we veel over onszelf geleerd, over het hoe en waarom, waardoor we ook allebei beter in staat zijn om onze problemen een plaats te geven en vooral om onze kinderen beter te begeleiden. Die hebben veel geleden onder de scheiding en kunnen de rust en aandacht nu wel gebruiken.'
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu