Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk18/02/2007

Leen 
Ik leerde Pascal kennen op een weekend aan zee met vrienden. Hij is de beste vriend van de man van mijn vriendin. Ze wilden ons koppelen en het klikte nog ook. Ik vond Pascal heel aantrekkelijk, maar vooral zijn vlotheid en speelsheid spraken me aan. Bovendien hadden we dezelfde toekomstverwachtingen. Dat weekend wist ik al dat hij net als ik een gezellig gezin met kinderen wou. Thuis heb ik die sfeer nooit gekend. Mijn vader is naar het buitenland vertrokken toen ik 6 was en de eerste keer teruggekomen op mijn tiende. Mijn moeder heeft dat nooit aanvaard en veranderde in een erg verbitterde vrouw. Gezellig was het bij ons nooit. Ook haar houding tegenover mannen was bijzonder negatief, iets waarvan ik nu nog last heb. In het begin liep de relatie met Pascal als een trein. We zijn snel gaan samenwonen en een jaar na dat eerste weekend waren we getrouwd, hadden we een huis gekocht én bleek ik zwanger te zijn. Al die dingen samen maakten dat er weinig tijd was voor onszelf. Pascal hield en houdt er bovendien een grote vriendenkring op na en we waren bijna elk weekend op stap. Naar het einde van mijn zwangerschap was ik vaak moe en ik wou graag vroeg gaan slapen. In het begin ging Pascal mee naar huis, maar na een tijdje trok hij er zelf nog eens op uit. Hij maakte er snel een gewoonte van, die aanhield na de geboorte van Kasper. Ook zijn gevoelens voor mij waren anders. Vrijen was er al vroeg in de zwangerschap niet meer bij. Hij beweerde schrik te hebben om iets fout te doen, maar uiteindelijk bleek dat hij mij dik en onaantrekkelijk vond, iets wat mij diep kwetste. De afgelopen maanden loopt het voor geen meter. Pascal is er bijna nooit. Zijn werk, zijn sport, zijn vrienden, plezier maken, het komt allemaal voor mij en Kasper. Als hij er dan toch eens is en ik het probleem aankaart, reageert hij dat ik veel veranderd ben, geen plezier meer kan maken en zaag. Ja, wat wil je, ik sta er met Kasper altijd alleen voor. Bij zijn moeder vind ik nog wel steun, maar helpen kan ze niet. ‘Hij heeft altijd zijn zin gedaan,' zegt ze dan. Ik weet niet hoe het nu verder moet. Onlangs had Pascal het erover dat hij zijn vrijheid terug wil. Hij verweet me ook dat Kasper niet zijn keuze was, dat hij nog te jong is om te vaderen. Vreselijk vind ik dat. Ik heb nog altijd gevoelens voor hem, maar vind wel dat er dingen moeten veranderen. Misschien pak ik het zelf ook wel niet goed aan en kan therapie me daarin helpen.
 
Pascal 
Ik ben alleen opgegroeid bij mijn moeder. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 was. Mijn vader hertrouwde en ik kreeg snel een halfzusje. Ik heb altijd wel contact gehad met hem, maar toen mijn zusje er kwam, ging ik niet graag meer. Mijn vader had weinig aandacht voor mij en ik werd nogal vaak bij mijn grootouders achtergelaten, zogezegd omdat ik lastig was. Met mijn moeder heb ik een heel goede band. Ze is lief en zorgzaam en heeft me misschien zelfs wat verwend. Ik ben uiteindelijk altijd de man in huis geweest. Ik had voor Leen al redelijk wat vriendinnen gehad, stond zelfs eens op trouwen, maar dat maakte ik uit omdat ik een leven met dat meisje wat erg voorspelbaar vond. Leen was de eerste met wie ik het echt zag zitten. Ze maakte graag plezier en ook seksueel klikte het tussen ons heel goed, wat ik toch belangrijk vind. De eerste jaren zijn we druk bezig geweest, te druk denk ik nu, waardoor we elkaar maar oppervlakkig leerden kennen. Leen is snel en ongepland zwanger geworden. Ik wou zeker kinderen, maar had er liever nog wat mee gewacht. Leen veranderde enorm. Van de enthousiaste pleziermaker schoot en schiet er niet veel meer over. Ze zorgt erg goed voor Kasper, maar op een benauwende manier. Ze is ook altijd moe, verzorgt zichzelf minder, wat ik een afknapper vind. Ze verdikte veel tijdens haar zwangerschap, en eerlijk, een vrouw met een enorme buik vind ik niet aantrekkelijk. Vrijen valt me behoorlijk moeilijk en daar reageert zij dan weer slecht op. Na de geboorte van Kasper werden de dingen er niet beter op. Wij hebben altijd een uitgebreid sociaal leven gehad, maar zij wou niet meer mee. Een babysit was onbespreekbaar, terwijl mijn moeder het best ziet zitten om op zaterdagavond voor hem te zorgen. Leen zeurt en zaagt ook de hele tijd en dat heeft op mij een averechts effect. Het enige waarvoor ze bovendien nog oog heeft, is onze zoon. Ik besta voor haar blijkbaar alleen als vader. Eigenlijk dacht ik dat het allemaal anders zou zijn, gewoon toffer. Op deze manier wil ik niet doorgaan. Ik heb thuis veel ruzies meegemaakt en heb daar zelf hoegenaamd geen zin in. Dat lost ook niets op. Als de dingen niet meer gaan, stop je er beter mee. Nu, ik wil het nog wel een kans geven, ook voor Kasper en daarom heb ik ook ingestemd met therapie. Ik wil me gerust op een aantal terreinen wat aanpassen, maar wil ook ons leven van vroeger terug en niet alleen vadertje-en-moedertje spelen zoals Leen dat ziet.

Wat er volgt 
De laatste jaren worden er almaar meer echtscheidingen op jonge leeftijd gesignaleerd, meestal bij prille koppels met een jong kind. Vaak zijn de man en vrouw in kwestie zelf niet onbeschadigd uit de scheiding van hun ouders gekomen, zoals zeker het geval is bij Leen en Pascal. Leen is opgevoed met een heel negatief manbeeld. Pascal is verwend door zijn moeder en heeft een vader met weinig verantwoordelijkheidszin. Hun ouders hebben hun conflicten zeer slecht uitgewerkt en afgerond en dat is ook wat Leen en Pascal opvallend niet kunnen. Elk neemt zijn rol op en kan zich niet inleven in de ander. Leen lijkt wel het discours van haar moeder over te nemen (‘mannen blijven toch altijd een beetje kinderen met weinig zin voor verantwoordelijkheid), Pascal dat van zijn vader (‘plezier maken is toch het belangrijkste in het leven, het kan immers zo voorbij zijn'). De opdracht hier is dan ook: tot een echt conflict komen, hen leren en doen ruzie maken om zo tot betere afspraken te komen. De ‘oefening' is allesbehalve gemakkelijk. Leen stelt zich inschikkelijk op, Pascal saboteert telkens de discussie door te relativeren, niet te tonen wat hij voelt. Hij lijkt veel op een eend waar het water vanaf loopt. Na een paar sessies wordt er overeengekomen dat Pascal twee avonden per week thuis zal zijn en Leen op zaterdagavond mee uitgaat. Toch heb ik het gevoel dat Pascal instemt om er ‘vanaf' te zijn. Mijn intuïtie lijkt te kloppen, want een paar weken later belt Leen dat er niets veranderd is en ze langs willen komen. Pascal zit er zo mogelijk nog onverschilliger bij. Hij zegt aan de relatie te willen werken terwijl zijn lichaamstaal een ander verhaal vertelt, hij met verve de saboteur speelt. Op een rustige manier confronteer ik hem daarmee. Telkens hij probeert te ‘vluchten', gaat relativeren, zeg ik hem dat. Deze uitlokkende aanpak mist zijn uitwerking niet: Leen begint te huilen. Toch ga ik verder. Ik doe hem het verhaal van het stijgend aantal echtscheidingen bij jonge koppels, heb het ook over de oorzaken. Pascal pikt erop in en praat over de echtscheiding van zijn ouders. Ik meld terzijde dat hij wel veel van het vluchtgedrag van zijn vader heeft. Dat raakt hem en voor het eerst toont Pascal echt emoties. Hij maakt zich kwaad, beschuldigt mij van onprofessioneel, partijdig gedrag en zoekt steun bij Leen. Zij zegt niets en ook tegen haar maakt hij zich kwaad. Alles komt er nu wél uit, de frustraties en onmacht van de afgelopen maanden. Achteraf blijkt dit een sleutelmoment in de therapie te zijn, de spreekwoordelijke dominosteen die ook andere dingen in gang zet. Een paar sessies verder verneem ik dat Pascal en Leen veel meer praten én ruzie maken, wat ik in dit geval goedkeurend aanhoor. Ze willen het verder op zichzelf proberen en de vroegere afspraken een kans geven.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu