Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk19/03/2007

Hilde
Ik ben vijf jaar gescheiden en heb een dochter van 11, Lotte, die praktisch gezien de hele tijd bij mij is. De eerste jaren na mijn scheiding had ik geen oren naar een nieuwe relatie. Ik was blij met de rust en genoot van mijn leven met Lotte. We hadden zo een vast schema waarbij we ons allebei goed voelden: op vrijdagavond pizza voor tv, op zondagvoormiddag gaan zwemmen, de woensdag knutselen. Ook voor Lotte was de scheiding een verademing. Het contact met haar vader was al oppervlakkig en erg geleden onder zijn afwezigheid heeft ze niet, denk ik. Drie jaar geleden leerde ik Herman kennen op een feestje bij vrienden. Hij sprak me enorm aan, vooral omdat hij zo anders is dan mijn ex. Herman is van zijn woord en weet ook goed wat hij wil. Dat ondernemende, die zelfzekerheid weet ik echt te waarderen. Lotte had het van bij aanvang moeilijk met mijn relatie. Ze moest me vanaf dan delen. Van alles met zijn tweetjes gebeurde er nu veel met drie en bovendien kreeg ze er om de week twee stiefbroers bij. Aanvankelijk liep de relatie tussen de kinderen moeilijk, maar dat is nu gelukkig positief geëvolueerd naar vriendschap. Met Herman loopt het contact nog altijd stroef. Hij is vrij directief en gaat met zijn kinderen ook totaal anders om dan ik met Lotte. Eigenlijk beslisten wij de meeste dingen samen en hield ik ook altijd rekening met de mening van Lotte. Herman vindt dat kinderen moeten gehoorzamen. Hij houdt zeker wel rekening met zijn zonen, maar uiteindelijk is hij het die beslist en hij duldt daarin geen tegenspraak. Ook tegenover Lotte stelt hij zich zo op. Ik liet dat lang toe, speelde een beetje de rol van de bemiddelaar, maar ik voel de laatste tijd veel verwijdering tussen mij en Lotte. Ze kan erg opstandig en onbeleefd zijn, verwijt me van alles. Van de gezelligheid van vroeger is er niet veel meer over. Nu we samenwoonplannen hebben, neemt het alleen maar toe. Ik heb bij Herman de problemen al aangekaart, maar hij denkt dat het gewoon een kwestie van doorzetten is. Toch voel ik me er de laatste tijd niet zo goed meer bij. Ik vind dat Herman soms onnodig hard en strikt is tegenover Lotte, strikter vaak dan tegenover zijn eigen kinderen. Ik vind dat onrechtvaardig en heb ook al de zijde van mijn dochter gekozen, tegen hem, iets wat hij mij erg kwalijk genomen heeft. Lotte voelt dat er spanningen zijn en gaat me nu nog meer testen, wat natuurlijk niet bevorderlijk is. Ze trekt de laatste tijd ook meer naar haar vader, waar ze materieel erg verwend wordt. Ik heb het gevoel de dingen niet meer onder controle te hebben en begin ook te twijfelen aan onze samenwoonplannen, zelfs aan mijn relatie met Herman, die overigens wel goed is. Maar ik kan toch moeilijk kiezen tussen hem en mijn dochter? Dan gaat mijn hart toch naar mijn dochter, al hoop ik dat het nooit zo ver moet komen.
 
Herman 
Toen ik Hilde leerde kennen, was ik nog maar een paar maanden weg bij mijn ex. Ondertussen is de scheiding rond en hebben we een goede co-ouderschapsregeling voor onze tweelingzonen van 15, Brecht en Pieter. Ik vond bij Hilde een luisterend oor en ook veel affectie, wat ik enorm gemist heb in mijn huwelijk. Haar zachte en mijn wat dominante kant vullen elkaar ook goed aan. Op het vlak van opvoeden verschillen onze visies wel grondig. Beleefdheid en respect zijn voor mij belangrijke waarden. Mijn kinderen kunnen hun mening geven, maar uiteindelijk beslis ik wat er gebeurt en dat is nadien ook niet meer bespreekbaar. Bij Hilde verlopen die dingen helemaal anders. Ik vind Lotte een verwend kind dat altijd haar zin krijgt. Ze manipuleert naar mijn gevoel ook haar moeder, weet perfect haar gevoelige snaren te bespelen. Hilde is zelf weggegaan bij haar man en ze heeft daarover nog altijd wat schuldgevoelens, ook tegenover Lotte, waardoor ze veel toelaat. Zo kan Lotte zelf beslissen wanneer ze gaat slapen, hoe lang ze op de computer zit of vriendinnen belt. Ze doet dat ook allemaal van op haar kamer. Mijn kinderen computeren in de woonkamer, waar ik er toch enige controle over heb. Ik heb me in het begin wel ingehouden, maar een rol aan de zijlijn ligt me niet. We willen op termijn graag samenwonen en dan vind ik het niet meer dan normaal dat ik een actieve rol speel in de opvoeding van Lotte. Hilde liet dat aanvankelijk toe, maar Lotte aanvaardde mijn gezag helemaal niet en dat bracht regelmatig spanningen met zich mee. Ik vind het vooral moeilijk als de kinderen samen zijn. Lotte daagt ons dan altijd uit, probeert ook mijn zonen wat mee te trekken in dat gedrag. Ik treed daar zeker tegen op, maar de laatste tijd haakt Hilde meer en meer af. Ze verwijt me partijdigheid. Ik maak me inderdaad vaker boos op Lotte, maar dat is omdat het ook vaker nodig is. De druppel die de emmer deed overlopen was een tv-discussie. Lotte wou naar Temptation Island kijken, wat Hilde goed vond, maar ik geenszins. Mijn zonen wilden ook wel graag kijken, maar weten dat ik er tegen ben. Uiteindelijk stonden we bijna tegenover elkaar te bekvechten, Hilde en Lotte, tegenover mij en mijn zwijgende zonen. Op deze manier gaan samenwonen lijkt me geen goed idee. Toch wil ik mijn relatie met Hilde niet zomaar opbreken. We hebben een heel goede band en de weekends dat we alleen zijn, voelen we ons bijzonder gelukkig. De laatste tijd is er wel verkoeling. Hilde zegt te vaak het gevoel te hebben te moeten kiezen, terwijl ik dat niet verwacht. Ik denk ook dat Lotte wel bijdraait, een beetje een puber op drift is, die haar weg wel vindt, maar kan Hilde hiervan niet overtuigen. Mocht ze wat consequenter zijn, dan zijn volgens mij de problemen opgelost. Maar ze is bang haar dochter te verliezen en op de een of andere manier voelt Lotte dat ook en maakt ze er gebruik van.
 
Wat er volgt
Je hoort de meest negatieve verhalen over nieuw samengestelde gezinnen. Gemakkelijk is het geenszins. Als koppel samen je kinderen opvoeden is al een hele opgave. Verschillende stukken gezin in elkaar te passen, elk met een eigen achtergrond en opvoedstijl, is dan helemaal geen sinecure. Toch komen velen, met het nodige geduld en voldoende tijd, er wel uit. Vaak spelen schuldgevoelens en conflicterende loyaliteiten een belangrijke rol, zoals ook hier. Hilde en Herman lijken elkaar oprecht graag te zien en dat is de reden waarom ze bij me aankloppen. Ondanks alle moeilijkheden willen ze hun relatie immers nog een kans geven. Ik bevestig hen daarin, omdat het toch ook de basis zal zijn om tot een oplossing te komen. We praten daarna gezamenlijk over de vroegere gezinssituaties, hun beider huwelijk en opvoedstijl. Hilde en Herman vertelden elkaar al veel over het verleden, maar nooit op deze gestructureerde manier. Het brengt voor hen verheldering. Ik voel dat er wederzijds begrip is, maar ook het besef hoe moeilijk het allemaal wel is, voor hen en voor de kinderen. Het element ‘schuldgevoel' wordt doorgepraat en beiden gaan inzien dat dit veel van hun gedrag als alleenstaande ouder stuurt en verklaart. Daarna vraag ik hen om de komende weken ‘huiswerk' te maken. Ik verwacht van hen dat ze situaties met de kinderen waarin ze het gevoel hebben dat ze niet aan hetzelfde touw trekken, dat de communicatie fout loopt, noteren in een schrift. Daarbij werken ze in twee kolommen: in de eerste hun visie op de situatie, in de tweede hun visie op de houding van de ander. De daaropvolgende weken bespreken we telkens de voorvallen, waarbij beiden aan bod komen. Na een tijdje blijkt dat ze die tactiek ook gaan toepassen in het dagelijks leven, telkens er zich een situatie voordoet. Daardoor ontdekken ze de talrijke overeenkomsten in hun visie, maar ook de verschillen. Herman probeert na verloop van tijd wat minder rigide te zijn, Hilde probeert zich wat minder aangevallen te voelen. Toch blijven de moeilijkheden met Lotte alles beheersen. We besluiten een gesprek te hebben met alle belanghebbenden. Daaruit blijkt dat de kinderen, Lotte voorop, het erg moeilijk hebben met de gedachte hun huidige omgeving te moeten verlaten en allemaal samen te gaan wonen. Hilde en Herman beslissen na rijp beraad en een paar gesprekken met mij om hun samenwoonplannen nog wat op te bergen en een zo goed mogelijke latregeling uit te werken. Ze willen veel tijd samen doorbrengen, ook tijdens de vakanties, om zo elkaar ten volle te leren kennen. Er wordt echter voldoende ruimte gelaten om elk apart, als ouder met de kinderen, tijd door te brengen en daarin schijnt iedereen zich voorlopig wel te vinden.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu