Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk17/05/2007

Yvette
Ik leerde Luc kennen in de jeugdbeweging toen ik 14 was en we groeiden als het ware samen op. Toen hij afgestudeerd was als burgerlijk ingenieur, zijn we getrouwd. Ik werkte aanvankelijk als onderwijzeres, maar bij de geboorte van Elke ben ik thuis gebleven voor de kinderen. Luc maakte carrière en verbleef ook regelmatig in het buitenland, ik was er altijd voor ons gezin en dat liep goed. Toen de kinderen groter werden, startte ik met vrijwilligerswerk bij de ziekenbond. Dat houdt me een drietal dagen per week bezig, wat ik een prima evenwicht vind. Ik was er wel altijd voor mijn gezin, zorgde voor het eten en het huishouden en bood een luisterend oor. Uiteindelijk was dat mijn taak en Luc waardeerde dat. Hij zei vaak dat hij zonder mij nooit carrière zou gemaakt hebben. Heel onze wereld werd op zijn kop gezet toen Luc vorig jaar totaal onverwacht met pensioen ging. Van de ene op de andere dag zat hij thuis zonder een bezigheid. Hij maakte aanvankelijk veel plannen: de hobbykamer inrichten, een cursus Spaans volgen, tuinieren. Hij zou nu ook meer tijd voor ons hebben, zei hij, al was dat voor mij vooral een beklemmend vooruitzicht. Ik heb altijd mijn plan getrokken en die zelfstandigheid wou ik niet kwijt. De eerste maanden verliep alles nog vlot. Luc stak veel tijd in het regelen van zijn pensioen en hielp ook bij de verhuis van onze jongste dochter en de organisatie van haar huwelijk. Toen dat voorbij was, leek hij zijn doel in het leven verloren te hebben. Hij begon zich meer en meer te bemoeien met het huishouden en mijn leven. Zo vit hij op mijn vrijwilligerwerk en zaagt hij telkens als ik weg ga. Hij vraagt ook taken in het huishouden, maar wil daar dan zoveel aandacht voor dat ik het op mijn heupen krijg. Bovendien vind ik dat hij het meestal traag en ook niet zo goed doet, maar kritiek kan hij niet hebben. Hij wil ook overal mee naartoe. Zo is boodschappen doen echt geen plezier meer. Hij heeft commentaar op alles wat ik koop, vraagt zich af of we het nodig hebben en maakt zich druk over de rekening. Ik zeg dan telkens dat ik het al jaren zonder hem perfect weet te runnen, waardoor we weer eens ruzie hebben. Mijn vriendinnen komen ook minder vaak over de vloer. Hij zit er telkens bij, wil aan het woord zijn, en dat werkt gewoon niet. Op deze manier kan het echt niet verder. Ik word gewoon gek van zijn bemoeienissen. Ik heb hem ook al gezegd dat hij beter zelf iets zou doen, bijvoorbeeld in de ziekenbond. Maar op oude en zieke mensen hun gezaag luisteren, daarvoor voelt hij zich te goed. Die uitspraak deed voor mij de deur dicht. Van het wederzijdse respect van vroeger schiet er niet veel meer over, vind ik. Ik kijk nu ook anders naar hem. Vroeger was ik fier op mijn man en nu ervaar ik hem als afhankelijk en lusteloos. Onze dochter gaf ons onlangs het advies toch iets aan de situatie te doen. Luc wou het eerst niet, maar stemde na veel druk van de kinderen dan toch toe.
 
Luc 
Ik ben geen man van veel woorden en vind het eigenlijk ook niet nodig om naar hier te komen. Het is omdat Yvette en de kinderen er zo op aandringen dat ik het toch doe. Ik geef toe dat de dingen de laatste tijd niet zo goed lopen thuis, maar denk dat dit wel zal overgaan, zodra Yvette zich wat heeft aangepast aan de nieuwe situatie. Ik ben vorig jaar met pensioen gegaan en vooral met de manier waarop heb ik het nog altijd erg moeilijk. Ik werd van de ene dag op de andere duidelijk gemaakt dat ik overbodig was in het bedrijf waar ik 35 jaar erg hard heb gewerkt. Niet dat zij mij zonder pardon aan de deur hebben gezet hoor, maar ik was er wel teveel. Mijn functie van afdelingsdirecteur viel weg en ik kreeg op een andere dienst een job met minder verantwoordelijkheid aangeboden. Ik mocht ook vertrekken met een gouden handdruk en heb de eer dan maar aan mezelf gehouden. Aanvankelijk zag ik het wel zitten. Eindelijk had ik de tijd om allerlei dingen te doen die vroeger niet mogelijk waren. Maar die projecten waren snel door en op de een of andere manier brachten ze me ook geen voldoening. Het gevoel van nutteloosheid is groot. Ik betekende vroeger iets, was bezig met zinvolle dingen, nu valt dat allemaal weg. Ook mijn collega's mis ik enorm en als we elkaar zien gaat het weer over het werk, waardoor ik me nog slechter voel. Ik had gehoopt dat Yvette me wat meer zou betrekken bij haar leven en bezigheden, maar ik krijg van haar constant de boodschap dat ze me niet nodig heeft. Ze vind dat ik me te veel bemoei, maar ik hoef toch niet op alles ja te zeggen en heb toch ook recht op mijn plaats in huis. Ik voel me de laatste tijd vooral overbodig. Ze tolereert me, maar het is allesbehalve van harte. Bovendien vind ik dat ze meer aandacht heeft voor de problemen en de gevoelens van anderen dan voor die van mij. Haar idee over mij is ook veranderd. Ze had respect voor mij en luisterde naar wat ik vertelde. Nu is ze ongeduldig en snauwerig, kan ze niets van me hebben en kan ik vooral niets goed doen. Vroeger maakten we vaak plannen om tijdens de winter in Spanje te gaan overwinteren, maar dat ziet ze niet meer zitten. Wat gaan wij daar op ons tweetjes doen? Ik zou mijn vriendinnen en kinderen missen, zegt Yvette dan. En wij dan, als koppel, denk ik? Wat komt er van onze plannen en dromen? Die cursus Spaans heb ik dan ook maar laten varen. Bij mijn dochter kan ik wel terecht met mijn verhaal, maar ik voel ook dat ik haar hiermee belast. De kinderen hebben ons altijd gekend als een goed koppel, als een warm gezin en nu loopt het helemaal niet meer, zijn er altijd spanningen en ruzies. Ik vind dat bijzonder spijtig en hoop toch dat de dingen opnieuw een beetje kunnen worden als vroeger, alleen weet ik niet goed hoe. Als Yvette me wat meer toeliet in haar leven, we samen dingen zouden kunnen doen, zou dat al een heel groot verschil maken, denk ik.
 
Wat er volgt 
Met pensioen gaan wordt door veel mensen ervaren als een moeilijke overgangs- en afscheidsfase en betekent ook een enorme aanpassing voor een koppel. Waar gedurende jaren elk zijn leven heeft gekend, moeten die dingen nu samen gebeuren. Ook is het vaak de periode waarin de kinderen uitvliegen, wat het gevoel van alleen te vallen alleen maar versterkt. Man en vrouw keren als het ware terug naar een leeg nest, moeten het met elkaar stellen, maar kennen elkaar niet op die manier. Met pensioen gaan brengt een soort rouwproces op gang, zeker in onze maatschappij waar we onze eigenwaarde veelal uit onze professionele activiteiten halen. Wie een carrière uitbouwde, een job met verantwoordelijkheid en ook statuswaarde had, heeft het meestal nog moeilijker om zich aan te passen. Gevoelens van nutteloosheid, depressieve gedachten steken dan al eens de kop op. Zo ook bij Luc. Hij voelt zich afgeschreven, weet met zichzelf geen blijf. Voor Yvette is de overgang minstens zo moeilijk. Zij kan in principe haar leven verder zetten, maar in de relatie naar haar gezin is er veel veranderd. De kinderen zijn het huis uit en Luc lijkt haar nu op een heel andere manier nodig te hebben. Hij is niet meer de kostwinner naar wie ze opkeek. Hij probeert de rol van huisman te spelen, komt daarin direct op haar terrein, wat tot de nodige conflicten leidt. Ik plan met hen vijf sessies waarin we een toekomstplan proberen uit te werken. Alleen de bevestiging horen dat het normaal is dat de dingen nu wat moeilijk lopen, lijkt voor hen een opluchting te zijn. Ik heb ook een paar aparte afspraken met Luc om aan zijn zelfwaardegevoel te werken. Door het voor te stellen als ‘coaching' lijkt hij er geen probleem mee te hebben. We zoeken samen naar nieuwe invullingen van zijn tijd, zonder op het domein van Yvette te komen. Omdat Luc nog zin heeft om te werken als ingenieur, zoeken we voor hem een mogelijkheid in die richting. Hij meldt zich aan bij een ondernemersorganisatie en krijgt al gauw de kans om in een startend bouwbedrijfje twee dagen per week als adviseur te gaan werken. Daar zijn ze ontzettend blij met zijn kennis en ervaring en voor Luc is het een stimulans om bij te blijven binnen zijn vakdomein. Hij schrijft zich toch in voor een cursus Spaans en neemt zich voor op termijn nog andere bezigheden te zoeken die hem persoonlijk boeien, buiten Yvette om. Samen met Yvette maken we een plan op wat zij doet, wat hij doet en wat ze samen willen doen. De dagen dat Luc werkt, ontvangt Yvette haar vriendinnen en is ze bezig met de ziekenbond. Het huishouden blijft haar bezigheid alsook de boodschappen doen. Luc kookt nu wel twee keer per week en dan komt Yvette niet in de keuken. Ze zorgen samen 1 dag per week voor hun kleinkind. Deze duidelijke structuur geeft hen een houvast en de moed om verder te gaan. Een paar maanden later krijg ik een kaartje vanuit Benidorm waarin ze melden dat de dingen niet altijd gemakkelijk, maar toch al veel beter lopen en dat ze de toekomst hoopvol tegemoet zien.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu