Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk09/08/2007

Lut (45) 
Ik ben de oudste uit een gezin van 7 en eigenlijk kon mijn moeder dat niet aan. Al heel vroeg zorgde ik een beetje voor alles en iedereen. Van mijn vader, die heel veel werkte, kreeg ik wel waardering voor wat ik deed, maar voor mijn moeder kon ik nooit wat goed doen. Ik mocht ook niet veel en uitgaan was er al helemaal niet bij. Paul leerde ik toevallig kennen, via een vriendin. Hij was de eerste man in mijn leven, maakte veel plezier, ging uit en leefde een beetje zoals god in Frankrijk, wat me erg aansprak. Toen hij me vroeg om te trouwen, heb ik direct ja gezegd. Ik was blij met mijn eigen gezinnetje en heel gelukkig toen mijn kinderen geboren werden. Algauw bleek dat Paul de verantwoordelijkheid niet echt aankon. Hij had op het werk veel conflicten en ook thuis ontvluchtte hij elk probleem. Ik stond er altijd alleen voor. Paul was altijd een goede drinker geweest, maar met de jaren werd dat problematisch. Het veranderde ook zijn houding tegenover mij en de kinderen: van onverschillig tot echt agressief. Mij kleineren, de kinderen afbreken, het is dagelijkse kost. Ik kan nooit wat goed doen, zie er niet goed uit, beteken niets. Ik heb lang gedacht dat als ik maar genoeg mijn best doe, het wel lukt. Hij belooft ook altijd beterschap, na een periode van wangedrag, en ik geef het telkens opnieuw een kans. Zo ging hij verschillende keren ontwennen in een kliniek, de laatste keer vorig jaar. Hij was nu zes maanden zonder drank, maar begon opnieuw vorige maand. Ik ben nu echt mijn vertrouwen kwijt, heb het opgegeven. Ik heb al die jaren de kar getrokken. Ik loste alles op, zorgde voor de kinderen, ging voltijds uit werken, nam het hele huishouden op mij. Bezig zijn gaf me een gevoel te werken aan de situatie, hem te helpen door hem te ontzien, maar eigenlijk was het een vlucht. Hij leunde tot nu toe voor alles op mij. Ik heb hem altijd de hand boven het hoofd gehouden, hem de structuur geboden om verder te gaan zoals hij bezig is. Eigenlijk vind ik het verschrikkelijk dat ik over me heen laat lopen, maar ik ben het ondertussen zo gewoon. Het zijn vooral mijn kinderen die maken dat ik hier zit. We hebben een heel hechte band en de oudste dreigt er nu mee alleen te gaan wonen, omdat ze de situatie thuis niet meer aankan. Ze had ook al een paar laaiende ruzies met Paul, past zich niet aan op de manier dat ik dat doe. Ik heb Paul voor een ultimatum gesteld: werken aan zichzelf en onze relatie of een echtscheiding. Ik wil zeker de kinderen niet verliezen en dat kan alleen maar als de situatie thuis verbetert.

Paul
Ik ben thuis enig kind, maar van liefde of aandacht is er nooit sprake geweest. Ik kreeg wel van alles, was materieel verwend, maar mijn ouders, die zelfstandig waren, hadden nooit tijd voor mij. Ik ben vroeg alleen gaan wonen en ben ook al jong gaan werken. In die jaren ging ik veel uit. In de roes van drank en muziek voelde ik me goed en gelukkig, kon ik volledig mezelf zijn. Toch miste ik een thuis en voelde ik me vaak alleen. Ik ben toen Lut tegengekomen. Ze was erg lief en zorgzaam en leek me de ideale vrouw. We zijn snel getrouwd en er kwamen ook vlug kinderen. Lut was alleen maar bezig met werken, het huishouden en gezin. Voor mij was en is er nauwelijks tijd. Ik heb vaak het gevoel dat ik er niet bij hoor. In het begin werkte ik veel en ging ik na de uren regelmatig met collega's op café. We dronken een paar pintjes en dat gaf me een ontspannen gevoel en de kracht om naar huis gegaan. Met de tijd is dat eigenlijk een probleem geworden. Aanvankelijk kon ik dat goed wegsteken, op een bepaalde manier ook voor mezelf. Ik zag mezelf nooit als iemand die een probleem had met drinken. Drank maakte deel uit van plezier maken, van het leven en ik kon er perfect mee om. Op het werk echter begon het een en ander fout te gaan en zij hebben me verplicht een ontwenningskuur te volgen. Dat is niet direct gelukt. Ik ben een paar keer hervallen, iets waarop ik zeker niet fier ben, maar ik kreeg thuis ook bijzonder weinig steun. De laatste keer ging het goed en dat is nog altijd zo. Ik heb intussen wel al iets gedronken, maar kan daar nu perfect mee om en het is beperkt gebleven tot die ene keer. Lut vertrouwt me helemaal niet meer. Ik voel me constant geviseerd en ze zet ook de kinderen tegen mij op. Ze vormen een blok waartegen ik niet opkan. Ik heb het gevoel niet te voldoen en dat maakt me op de een of andere manier woedend. Thuis vonden ze me ook maar een nul en zo ervaar ik het ook bij Lut, maar zeker bij de kinderen. Vooral mijn oudste dochter toont totaal geen respect en ik laat dat niet over mij gaan. Ik kan me dan inderdaad eens kwaad maken, maar heb daar alle redenen toe. Ik denk nu dat Lut van me af wil en ze de laatste ruzie die er was tussen Kaat en mij aangrijpt om mij te straffen en het huis uit te werken. Ze stelde me voor een ultimatum: scheiden of naar hier komen. Ik geloof er eigenlijk niet in dat therapie een oplossing kan bieden. We probeerden het vroeger al en dat werkte toch nooit. Mocht Lut wat meer vertrouwen in me hebben, me dat ook eens laten merken, dan zou ik me daaraan kunnen optrekken. Ik vind ook dat wij als ouders tegenover de kinderen moeten staan en niet zij en de kinderen tegenover mij.
 
Hoe het verder ging
Het verhaal van Lut en Paul toont aan dat therapie al eens een werk van lange adem is, met vallen en opstaan verloopt en er niet altijd een oplossing of verandering komt. Lut en Paul leven al jaren in een huwelijk dat vanuit een vlucht tot stand kwam en uit schrik voor verandering in stand wordt gehouden. Ze zijn allebei ‘beladen' door hun verleden. Lut is duidelijk een voorbeeld van wat in de psychologie als ‘parentificatie' wordt omschreven: er werd als kind niet voor haar gezorgd, ze nam al vroeg de ouderrol op zich en zet dit door in haar relatie met Paul. Haar zelfbeeld is bovendien zeer laag, wat maakt dat ze veel te veel aanvaardt, haar grenzen niet respecteert en nooit bij haar eigen verlangens komt. Paul heeft dan weer gekozen voor de slachtofferrol. Veel van wat er in zijn leven fout loopt, wijt hij aan anderen. Hij weigert zijn verantwoordelijkheid te zien, minimaliseert de fouten die hij maakt, beklaagt zichzelf de hele tijd. Beiden zitten al jaren vast in die rol. Als therapeut sta je in zo een geval voor een dilemma. Aan de ene kant weet je dat deze patronen bijna niet meer te veranderen zijn en dat dit huwelijk beter al lang verbroken was geweest. Aan de andere kant heb je een verantwoordelijkheid, moet je oprecht en onbevooroordeeld proberen om te gaan met een vraag om hulp en begeleiding. Ik besluit het nog een eerlijke kans te geven. Omdat ik in het verleden al een paar keer ervoer dat Lut zich gemakkelijk laat ompraten, de dingen snel gaat zien zoals Paul (het valt allemaal nog wel mee, hij is de slechtste nog niet, ik moet het toch nog eens een kans geven), raad ik beiden aan om een dagboek bij te houden en me dat dagelijks door te sturen via mail. Ik wil vooral Lut behoeden voor ‘gaten' in haar geheugen, wil vermijden dat ze opnieuw op de vlucht gaat voor de echte problemen. De dingen verlopen nu echter niet anders. Paul stelt zich manipulatief op, toont zich de perfecte onderhandelaar en Lut slikt opnieuw veel in van wat ze initieel als probleem opgaf. Ook al nemen we de dagboeken door die ze me opsturen, het lijkt terug af te stevenen op een voortijdige beëindiging van de therapie. Kaat, de oudste dochter, zorgt echter voor een onverwachte wending. Ze neemt de beslissing om alleen te gaan wonen en heeft ook al een studio gehuurd. Ze wil stoppen met studeren en werken om voor zichzelf te kunnen zorgen. Voor Lut lijkt de wereld in te storten. Ze trekt onvoorwaardelijk de kaart van haar dochter en stelt zich veel duidelijker op tegenover Paul, verwacht concrete beslissingen en veranderingen. Paul weigert en trekt zich terug uit de therapie. We komen tot de beslissing dat beiden voor een tijdje uit elkaar zullen gaan om op die manier de dingen wat meer in perspectief te kunnen bekijken. Paul betrekt een appartementje en Lut blijft in het huis met de kinderen. Een paar weken later hoor ik Lut. Ze heeft beslist Paul te verlaten en zal het huis overnemen en Paul heeft ermee ingestemd. Ze wil ook verder langskomen om aan zichzelf te werken. Kaat blijft voorlopig thuis wonen.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu