Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk28/01/2008

Annemie 
Ik leerde Bruno kennen aan de universiteit tijdens mijn eerste jaar rechten. Hij was drie jaar ouder, een knappe en populaire student en ik was fier zijn lief te zijn. Ik ben opgegroeid in een gezin waar er weinig tijd was. Mijn vader had een internationale topfunctie in het leger en mijn moeder trok met hem de wereld rond. Wij zaten al van jongs af aan op internaat. Mijn ouders waren goed maar heel streng: discipline en studeren stonden centraal. Bij Bruno voelde ik me een prinses. Hij gaf me veel aandacht, al wees hij me ook vaak terecht. Er viel nog veel aan mij te verbeteren, zei hij altijd en ik geloofde dat ook. Toen ik 22 was, nam Bruno een job aan in Canada. Ik stopte met rechten, we trouwden en 4 maanden later was ik zwanger. Toen begonnen de opmerkingen over mijn uiterlijk, mijn dikke buik, mijn slechte huishoudelijke kwaliteiten...Ik weet alles aan werkstress, beet door, vooral ook omdat Bruno bijzonder lief kon zijn. Na elke boze bui, legde hij me in de watten en ging het opnieuw een tijdje heel goed. Onze tweede en derde dochter zijn in vier jaar tijd geboren en ik had mijn handen vol. Bruno maakte intussen carrière en we verhuisden 5 keer. Dat maakte dat ik nergens geïntegreerd geraakte, altijd van nul moest beginnen. Toen de jongste 7 was, wou ik een bijscholing volgen en gaan werken, maar dat kon voor Bruno niet. We hadden het niet nodig, ik was een slechte moeder, ik ontliep mijn verantwoordelijkheden. Financieel hield hij me zeer kort. Ik had een klein huishoudbudget waarmee ik amper rondkwam. Mijn moeder gaf me uiteindelijk het geld voor de cursus, maar toen Bruno dit hoorde, ging hij helemaal door het lint en is hij ook voor het eerst fysiek gewelddadig geworden. Ik had twee gekneusde ribben, maar was vooral mentaal helemaal van de kaart. Bruno had nadien immens veel spijt en deed er alles aan om het goed te maken. Ik geloofde hem, had het gevoel dat het echt zou beteren. Maar het verhaal herhaalde zich: vaak zonder aanleiding mishandelde Bruno mij, waarna een grote verzoeningstijd volgde. Niemand wist hiervan, zelfs de kinderen niet. Ik schaamde me diep. 3 jaar geleden zijn we terug naar België gekomen. Het geweld in onze relatie is toen alleen maar toegenomen. Overal zag Bruno ‘gevaar', mannen waarmee ik een affaire had, mijn moeder die in het complot zat tegen hem... Een maand geleden ben ik volledig ingestort. Op een bedrijfsfeest vernederde Bruno me openlijk. Een van zijn collega's trad me bij en kwam me ook wat opbeuren. Nadien thuis was hij gewelddadiger dan ooit. Ik heb toen in paniek mijn ouders gebeld. Die zijn me direct komen halen en voor het eerst heb ik alles opgebiecht. Zij willen dat ik bij Bruno wegga. Ik wou dat eerst ook, maar nu hij instemt met therapie, twijfel ik opnieuw. Eigenlijk ben ik hem altijd graag blijven zien, hoe moeilijk het ook gelopen is.
 
Bruno 
Ik heb al heel vroeg voor mezelf leren zorgen. Toen ik 15 was, is mijn vader definitief bij mijn moeder weg gegaan. Financieel was dat een ramp. Ik heb mezelf altijd beloofd dat het voor mij anders zou zijn. Al tijdens mijn tienerjaren ging ik werken om niet afhankelijk te zijn en ook mijn studies heb ik volledig zelf bekostigd. Annemie leerde ik kennen toen ik al bijna afgestudeerd was en zij opende voor mij een nieuwe wereld. Ze kwam uit een andere achtergrond, had al veel gereisd, had een verfijnde smaak en dat waardeerde ik enorm. Doordat ik hard werkte, maakte ik snel carrière. Ik genoot daarvan, betekende eindelijk iets en bouwde een ruime kring van kennissen uit, vaak belangrijke mensen. Annemie wou daar niet helemaal in meegaan, wat ik nooit begrepen heb. Ze veranderde ook bij de geboorte van de kinderen, die er vooral gekomen zijn omdat zij dat zo graag wou. Annemie verzorgde zichzelf minder, werd dikker en keek er tegenop om mee te gaan naar feestjes of recepties. Ik vond haar ook lui. Ze ging niet uit werken, wat niet nodig was met mijn inkomen, maar een goed draaiend huishouden en een zekere beschikbaarheid naar mij toe verwachtte ik toch wel terug. Ze belastte me ook elke avond met de problemen van de kinderen, iets wat ik als haar taak zie. Mijn functie als bedrijfsleider is erg zwaar. Ik sta onder enorme druk om elk jaar opnieuw goede cijfers voor te leggen en dat brengt enorm veel stress met zich mee. Ik heb dan ook mijn ontspanning nodig en die was er thuis niet. Als ik dan eens met vrienden op stap ging, verweet ze me dat ik er nooit was, dat zij altijd alleen zat met de kinderen. Ik had ook het gevoel dat Annemie constant werd opgezet door haar moeder die in mij geen ideale schoonzoon zag, hoe goed ik het ook deed professioneel. Ik was en ben gewoon niet goed genoeg en dat heeft ze me altijd laten voelen. De laatste jaren geef ik toe dat ik mijn kwaadheid bij een ruzie niet altijd onder controle had. Ik heb Annemie een aantal keren geslagen, iets waarover ik me nadien altijd erg schaamde en wat ik ook altijd probeerde goed te maken. Ik vind ook niet dat die escalatie alleen aan mij ligt: Annemie keerde zich de laatste jaren meer van me af , zette zich minder in voor ons gezin en dat vind ik erg moeilijk om te aanvaarden. Ze dreigde ook al vaak met van alles: dat ze me zou verlaten, de kinderen zou meenemen, me zwaar zou doen betalen. Een maand geleden is het nog eens uit de hand gelopen en ben ik mijn controle verloren. Ik had daarachter echt veel spijt van wat er gebeurd was, maar Annemie had daar geen oren meer naar en is vertrokken, vooral onder druk van haar ouders. Omdat ik merk dat er geen communicatie meer mogelijk is, ze al mijn goede bedoelingen afwijst, denk ik dat therapie de oplossing kan zijn. Ik zou het erg vinden mocht alles na 20 jaar hier eindigen, vooral voor de kinderen. Ik hoop dat we aan onze problemen kunnen werken en dat Annemie zal inzien dat ze het nog een kans moet geven, in ieders belang.
 
Hoe het verder ging
Geweld in partnerrelaties komt frequent voor, maar zit nog altijd sterk in een taboesfeer. De gevolgen zijn ver strekkend, niet alleen voor het directe slachtoffer, maar ook voor de kinderen, hun toekomstig functioneren als man of vrouw. Annemie zit al jaren vast in wat een traumatische binding wordt genoemd. Ze haat het geweld, maar kan niet weerstaan aan de aantrekking van de verzoeningsfases (‘honeymoonfase'). Ze kreeg bovendien door de jaren heen een bijzonder laag zelfbeeld en is financieel volledig afhankelijk van Bruno. Bruno zit vast in het patroon van de mishandelaar. Hij kan niet om met frustratie, voelt zich snel tekort gedaan, onmachtig. Om zijn gevoel van macht te herstellen, nodig voor zijn wankele identiteit, mishandelt hij Annemie. Op die manier behoudt hij een absoluut gevoel van controle. Communicatie tussen beiden is zo goed als onmogelijk. Daarom kies ik voor een aantal aparte sessies waarin ik een beeld van hun verleden probeer te krijgen. Bij Bruno lukt dat moeilijk, want hij herinnert zich weinig. Vooral de relatie met zijn vader is een blinde vlek. Na een aantal sessies doorpraten, en ook door informatie die ik via Annemie krijg, wordt het beeld duidelijker. Bruno werd als kind door zijn vader vernederd en mishandeld. Zijn moeder zag hem graag, maar was te zwak om voor hem op te komen. Vanuit dit verhaal probeer ik met hem naar zijn gedrag nu te kijken. Hij beseft dat wat hij doet, niet kan, maar heeft daar weinig gevoel bij. Hij blijft de verantwoordelijkheid bij anderen leggen, bij zijn opvoeding en weigert naar zichzelf te kijken. Ik besluit hem door te verwijzen naar groepstherapie, omdat ik hoop dat vanuit de confrontatie met anderen, hij in staat zal zijn uit zijn slachtofferrol te stappen. Ik zie hen ondertussen allebei verder en probeer in die sessies te werken aan het stellen van grenzen in hun relatie. Daar blijft het telkens vastlopen, omdat Bruno niet in staat is zich in te leven in zijn vrouw. Krijgt hij zijn zin niet, dan probeert hij het door emotioneel te chanteren. Ik begin sterk te twijfelen aan zijn intenties, heb het gevoel dat hij vooral in therapie is gegaan om Annemie opnieuw aan zich te binden. Dat lijkt nog te werken ook. Geheel tegen mijn advies in, trekt Annemie terug in bij Bruno. Ik hoor een maand niets, maar dan begint alles van vooraf aan. Bruno heeft Annemie opnieuw zwaar geslagen en ze willen nog eens langskomen. Tijdens het gesprek komt duidelijk tot uiting dat er niets veranderd is. Ook de groepstherapie heeft bij Bruno geen inzicht gebracht. Omdat ik schrik heb voor het welzijn van Annemie en de kinderen, adviseer ik haar in een apart gesprek Bruno te verlaten. Hulp komt er van haar ouders die een appartement in hun buurt huren. Ik zoek samen met Annemie ook naar een zelfhulpgroep voor mishandelde vrouwen. Ze laat me een paar maanden later weten dat alles goed gaat. Ze werkt nu deeltijds en via de zelfhulpgroep heeft ze een aantal vriendinnen waaraan ze veel steun heeft. Ze heeft ook de scheiding aangevraagd, al vecht Bruno dit op alle mogelijke manieren aan. Toch lijkt Annemie de rust en sterkte gevonden te hebben om haar eigen weg te gaan.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu