Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk08/07/2007

Anna 
Ik heb Tim leren kennen op een reis naar Marokko. We konden vanaf de eerste dag al heel goed praten. We hadden ook hetzelfde meegemaakt: we werden allebei in ons huwelijk bedrogen, voelden ons van bij aanvang lotgenoten. Toch was en is er veel meer dan dat. Met Tim voel ik een veel grotere verbondenheid, zit ik veel meer op dezelfde golflengte dan ik ook ooit had met Bart, mijn ex. Het is ook de reden waarom ik voor deze relatie wil vechten, ondanks alle problemen met Jef. Ik snap het ook wel dat Jef het moeilijk heeft om mij te delen. De afgelopen 5 jaar woonden we altijd met ons tweetjes, voelden we ons als twee handen op een buik. We deden alles samen, ik was er altijd voor hem. Hij was ook een beetje mijn houvast in moeilijke momenten, hij was mijn reden om door te gaan. Jef was aanvankelijk heel blij toen ik Tim leerde kennen. Hij zag in hem een echte speelkameraad, iemand om mee te ravotten en voetballen. De problemen zijn begonnen toen Tim al eens bleef slapen. Ik weet dat het niet goed is, maar Jef slaapt vaak bij me. Hij heeft vaak nachtmerries en bij mij komt hij dan tot rust. Als Tim bleef slapen kon dat natuurlijk niet meer en telkens was het die nacht prijs. Hij jengelde en was vervelend, tot we hem bij ons namen. Nu hij sinds kort gehoord heeft dat Tim en ik overwegen om samen te wonen, is het hek helemaal van de dam. Hij is opstandig en stout en doet alsof Tim er niet is. Ik weet dat hij probeert om mij te manipuleren en hij slaagt daar ook in. Ik ben erg bang om hem te verliezen. Zo schreeuwde hij tijdens een recente ruzie dat hij aan papa zou vragen om bij hem te mogen gaan wonen als Tim bij ons zou komen. Hij vertelt ook aan mijn ouders verhalen die niet kloppen. Hij probeert Tim slecht te maken en doet dat met zoveel overtuiging dat mijn ouders eigenlijk niet meer weten wie ze nu moeten vertrouwen. Van onze hechte vertrouwensband is er niet veel meer over en dat doet bijzonder veel pijn. Mijn moeder zegt dat ik moet kiezen voor mijn zoon en hoe moeilijk het ook is, ik beter alleen blijf tot hij wat groter is. Ik kan dat moeilijk aanvaarden en hoop echt dat er een andere oplossing mogelijk is. Is dat niet zo, dan kies ik uiteraard voor mijn kind, en Tim begrijpt dit ook. Door de hele toestand staat ook onze relatie zwaar onder druk. We kunnen alleen nog ontspannen als Jef er niet is en dan nog beheerst hij al onze gesprekken en al onze toekomstplannen.
 
Tim
Mijn huwelijk was een echte ramp. Al vanaf de eerste maanden wist ik dat mijn vrouw aanhield met andere mannen. We zijn na nog geen twee jaar uit elkaar gegaan. Ik had genoeg van vrouwen, was vast van plan alleen te blijven voor de rest van mijn leven. Tot ik Anna ontmoette. In de bergen in Marokko werd ik compleet en onverwachts verliefd op haar. Niet dat ik haar situatie zo aantrekkelijk vond. Een kind van een ander mee opvoeden lijkt me geen sinecure, maar omwille van Anna wou ik het echt een kans geven. In het begin liep alles vlot en leek Jef me ook echt te aanvaarden. We hebben een aantal fantastische weekends samen doorgebracht. De problemen zijn begonnen toen ik voor langere periodes bleef slapen. Jef was telkens bijzonder moeilijk, eiste op een onredelijke manier altijd alle aandacht op en stelde zich meer dan aan. Hij was vaak grof tegen mij of negeerde me volkomen. Als ik al eens iets zei, kreeg ik altijd hetzelfde antwoord: ‘Jij bent mijn papa niet en jij hebt hier niets te zeggen. Mijn mama is de baas.' Op zo'n momenten greep Anna dan telkens niet echt in. Ze steunde me achteraf wel altijd en zei dan dat het gewoon wat tijd nodig had. Maar de dingen gingen de laatste tijd van kwaad naar erger. Jef strooit leugens rond over mij, dat ik hem pijn doe, dat ik niet lief ben voor hem. Hij maakt ook al eens spullen kapot van mij of treitert me door dingen te verstoppen. Ik ben tot nu toe altijd rustig gebleven, maar soms is het me toch te veel. Het resultaat is dat ik met Anna probeer af te spreken als hij er niet is, maar daardoor geven we hem eigenlijk alleen maar zijn zin. Anna's ouders zorgen dan voor hem. Het zijn lieve mensen, maar ze kiezen natuurlijk altijd partij voor hun enige kleinzoon. Tussen mij en Anna lopen de dingen anders opperbest. Ik hou van haar, voel me echt goed bij haar en zou deze relatie verder een kans willen geven. We dromen ook nog van een kind samen, maar dat lijkt ons in deze omstandigheden helemaal waanzin. Ik denk dat we gewoon moeten doorzetten en Jef harder moeten aanpakken, hem gewoon met zijn neus op de feiten duwen. Anna wil dat niet. Ze heeft schrik hem zo te verliezen. Het is het enige onderwerp waarover we regelmatig ruzie hadden. Ze verwijt me dan dat ik niet weet wat het is om een zoon te hebben. Dat is waar, maar ik ben toch ook betrokken partij en mag hierin toch mee beslissen en bepalen wat er moet gebeuren? Hoe graag ik Anna ook zie, soms heb ik echt spijt van die reis naar Marokko.
 
Wat er volgde
Het verhaal van Anna en Tim hoor ik vaak en altijd in dezelfde constellatie: een mama die al een tijdje samen woont met haar enig kind, een afwezige papa en een moeizaam verlopend aanvaardingsproces van de ‘nieuwe man' in huis. Abnormaal is dat laatste niet. Voor elk kind is een echtscheiding een moeilijke ervaring. Vooral jongens schijnen extra gevoelig te zijn voor verlies en de bijhorende stress. Als de band met een van de ouders bovendien slecht of onbestaande is, leeft bij een kind onbewust veel verlatingsangst. Het hecht zich dan ook sterk aan de nog beschikbare ouder die structuur en zekerheid biedt. Die ene ouder, vaak de moeder, heeft de neiging te compenseren, vanuit schuldgevoelens, maar ook om goed te maken waar de andere ouder te kort schiet. Vaak krijgt het kind dan een plaats die het niet toekomt. In dit geval is Jef een beetje ‘de man in huis' geworden. Hij staat in de gezinshierarchie naast zijn mama, op de plaats van zijn afwezige papa. Hij is Anna's compagnon en toeverlaat, haar vriend, meer dan haar zoon. Het feit dat hij regelmatig bij haar slaapt (zonder dat dit overigens ook maar iets met incest te maken zou hebben) is hierin bijzonder symbolisch. Tijdens onze sessies proberen we in eerste instantie voor alle partijen duidelijkheid te creëren en concrete afspraken te maken. Anna beseft dat de situatie alleen maar kan verbeteren als Jef opnieuw kind mag zijn en Tim zijn plaats als partner en mee-ouder krijgt. We maken een lijstje op van alle dingen die ze willen veranderen. Jef moet vanaf nu op zijn kamer slapen, onafhankelijk van het feit of Tim er is of niet. Anna en Tim proberen beiden Jef terecht te wijzen als hij zich misdraagt. Ze zullen dat op een rustige manier doen, zich niet tegen elkaar laten opzetten. Ze zullen Jef ook telkens weer bevestigen dat ze hem graag zien, er altijd voor hem zullen zijn. Dat levert de eerste weken heel wat scènes op, waaronder vooral Anna erg lijdt. Ze blijft schrik hebben Jef te verliezen, maar dankzij de steun van Tim, die zich rustig handhaaft, houdt ze vol. De gesprekken bij mij zijn vooral momenten om te ventileren en de situatie van week tot week te bekijken. Na een drietal maanden met veel ups en downs komt er betering. Over het ‘wie slaapt waar' lijkt de discussie beslecht. Jef aanvaardt (en zegt dat op een dag ook met zoveel woorden tegen zijn mama) dat Tim naast mama slaapt. Dat lijkt een kantelpunt te zijn. Vanaf dan wordt Jef rustiger in zijn thuissituatie en stopt hij ook met liegen tegen zijn grootouders. Ik hoor een hele tijd niets meer van het gezin. Een jaar later belt Anna me nog eens op om me te bedanken. Ze hebben een moeilijk, maar vruchtbaar jaar achter de rug. Ze beseft dat haar relatie met Tim ook voor Jef heel goed is. Hij is nu opnieuw kind en heeft in Tim een strenge, maar duidelijke vaderfiguur gevonden. Er zijn nog regelmatig discussies, maar die worden door niemand als bedreigend ervaren. Ook voor een broertje of zusje denkt ze dat er nu wel ruimte is.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu