Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk21/04/2010

Anja 
Ik heb Peter leren kennen aan de hogeschool en we hadden als jong koppel een erg fijne tijd. Ik zag Peter graag en trouwde dan ook uit volle overtuiging. Wanneer en waarom het fout gegaan is, weet ik niet. Punt is dat er niet meer gepraat werd, we naast elkaar leefden. Peter timmerde aan een internationale carrière en was eigenlijk nooit beschikbaar voor mij of de kinderen. Ik deed alles in ons gezin en had mijn baan in het onderwijs, waar Peter op neerkeek. Ook alle praktische zaken, een lek, een kapotte kraan, Marie die een beugel nodig had, waren voor mij. Hij verdiende drie keer zoveel als ik en dat was zijn argument om geen verantwoordelijkheid op het thuisfront op te nemen. Ik beredderde het aardig, maar ging daardoor zelf een leven uitbouwen, zonder Peter. Ik bleef hem wel trouw, want dacht eigenlijk dat het van voorbijgaande aard zou zijn, zoals je wel eens leest. Peter dacht er anders over. Hij begon net na de geboorte van onze jongste, een affaire op het werk. Ik heb het lang aangezien en hem de tijd gegeven om te beslissen. Hij stopte ermee, zei hij, ik dacht dat het weer goed zat, maar ontdekte dan dat hij haar gewoon was blijven zien. Toen is de bom gebarsten en heb ik hem voor een ultimatum gezet: stoppen en zich inzetten voor ons gezin of weggaan. Hij vertrok. Weet je, ik had het nog kunnen verkroppen als het een veel jongere vrouw was geweest zonder kinderen. Maar neen, deze vrouw had mijn leeftijd en had twee kinderen. Ik voelde me volledig afgewezen en heb lang mezelf in vraag gesteld. Wat was er mis met mij? Nu ben ik daarover heen, al blijf ik het allemaal spijtig vinden. Van bij aanvang wou Peter geen weekendpapa zijn en ik wist dat als hij iets wou, hij het zeker zou krijgen. Ik heb er erg onder geleden, mijn kinderen, voor wie ik alleen gezorgd had, nog maar voor de helft van de tijd te zien. Ik zie dat nu anders, vul mijn vrije week positief in. Ik werk opnieuw voltijds en volg bijscholingen, ik sport veel en spreek af met vriendinnen. Ik bezie het als ‘mijn tijd' en geniet er ook van. Een paar maanden geleden vroeg Marie me wel of ze niet bij mij mocht komen wonen. Ze was het beu elke week te verhuizen. Ik heb haar uitgelegd dat dit niet kan, ik niet wil dat ze gescheiden leeft van haar zus en broer. Recent begon ze er opnieuw over. Ze zie ook dat haar papa haar steunde, hij wel wou instemmen met haar keuze. Ik snapte het eerst niet, maar weet sinds kort dat zijn vriendin zwanger is en de gezinslast niet meer ziet zitten. Hij deed me intussen ook al een belachelijk financieel voorstel. Alsof het me daar om te doen is! Hoe graag ik mijn kinderen ook zie, ik wil niet alleen voor hen instaan. Ik weet nu heel goed dat ik dan geen leven meer heb. Ik heb zo een paar vriendinnen en die lopen er echt niet happy bij. Ik zou het wel erg vinden mocht Peter nu de kinderen tegen mij opzetten, me via hen onder druk zetten en om dat soort van escalatie te vermijden heb ik ingestemd om naar hier te komen.

Peter 
Op mijn huwelijk met Anja kijk ik met heel gemengde gevoelens terug. Ja, we hebben een mooie tijd gekend als koppel, maar als gezin lukte het ons helemaal niet. Ik weet nu dat het anders, heel wat beter kan zijn, als ik kijk naar mijn relatie met Sylvie. Uiteraard ligt het ook aan de persoon zelf. Sylvie is een warme, ontvankelijke vrouw die me in mijn waarde laat, me respecteert. Ze maakt het gezellig, is leuk om bij te zijn, we maken veel plezier. Anja was altijd misnoegd, er was altijd wel iets dat ik niet goed deed en vooral te weinig deed. Ik heb en had een bijzonder zware job die het ons financieel heel makkelijk maakte en dat vond ze fijn, maar de inspanningen die ik ervoor leverde, die wou ze niet zien. Ze wou dat ik ook de helft van de gezinstaken op me nam, haar daarin bijstond. Ze werkte verdorie maar deeltijds en had dus echt wel al de tijd om zich met die dingen in te laten en mij mijn werk te laten doen. Ze heeft ook altijd als een scherm tussen mij en de kinderen ingestaan. Als ik er was en ik speelde met hen, dan gunde ze me dat plezier niet. De Anja die graag lachte en me een warm gevoel bezorgde, die was er helemaal niet meer. Ik leefde samen met een koude, weinig beschikbare vrouw. Die steun kreeg ik wel van Sylvie die net als ik in een slecht lopend huwelijk zat. Ik weet dat het niet juist was met haar te beginnen, maar het was sterker dan mezelf. Nu achteraf bekeken denk ik dat het voor iedereen de juiste beslissing is geweest, ook voor de kinderen die zich trouwens perfect hebben aangepast en het goed doen. De laatste tijd vraagt Marie om bij haar moeder te mogen gaan wonen. We hebben een goed contact, ik kan met haar praten, ze is uiteindelijk ook al 14. Marie heeft een paar vriendinnen in de straat waar Anja woont en ook de manège waar ze paard rijdt is heel dichtbij. Sylvie is wel bereid Marie te voeren, ik kan dat zelden met mijn werk, maar nu ze zwanger is, heeft ze daar vaak de energie niet meer voor en met een baby in huis zal dat ook niet meer lukken. Marie begrijpt dat, maar wil toch graag vaak met de vriendinnen gaan paard rijden en ik gun haar dat. Het is ook niet zo dat Anja heel haar leven moet opgeven en ik de kinderen bij haar parkeer. Ik neem verder mijn verantwoordelijkheid en de jongsten mogen zeker bij mij blijven komen om de week. Anja denkt dat ik de kinderen opzet en stimuleer om de regeling in vraag te stellen, dat ik hen manipuleer onder druk van Sylvie, omdat dit mij nu goed uitkomt. Ik deed haar ook financieel een voorstel, maar ook daarin ziet ze manipulatie. Het is eigenlijk helemaal zoals toen we getrouwd waren: ik kan niets goed doen en geen enkel voorstel is volgens haar wat het is, overal ziet ze bijbedoelingen en verborgen agenda's. Ik heb voorgesteld om naar hier te komen omdat er nu thuis ook spanningen zijn over de hele toestand en ik dat niet fijn vind. Ik zou de dingen graag zo snel mogelijk uitgeklaard zien en hoop dat Anja bijdraait, inziet dat mijn bedoelingen alleen het belang van de kinderen dienen.

Hoe het verder ging 
Uit het verhaal van Anja en Peter blijkt dat beiden hun huwelijk niet verteerd hebben. Er is geen sprake van vergeving, van een genuanceerd beeld van de ander. Er is ook geen vertrouwen. Zo zit Anja nog vol wrok, die weliswaar haar leven niet meer beheerst, maar bij het minste voorval de kop opsteekt. Peter op zijn beurt heeft nooit naar zijn aandeel in de mislukking van zijn huwelijk gekeken. Hij probeert mij er vooral van te overtuigen hoe ‘normaal' het wel was dat hij voor Sylvie koos. Omdat de kwetsuren van toen nooit aangepakt zijn, kunnen Anja en Peter niet onderhandelen over hun opvoedkundige taak. Via de kinderen probeert elk de ander te raken. Zo wil Anja niets liever dan dat Peter mislukt in zijn nieuwe relatie, zeker nu er een baby op komst is en wil Peter ook nu nog alles bepalen. De bedoeling van onze gesprekken is echter niet het aanpakken van hun interactie, van hun emoties, wel het zo goed mogelijk kanaliseren van die gevoelens zodat correcte afspraken maken mogelijk is. Ik confronteer hen met hun wrok en hoe die een goede regeling voor de kinderen in de weg staat. Ik stel hen voor om de afspraken rond hun ouderschap opnieuw te bekijken en alles op papier te zetten, er een contract van te maken. Anja, die niets aan de afspraken wil wijzigen, stelt zich afwijzend op, maar stemt toe om verder te praten. We gaan akkoord op dit moment de kinderen er niet bij te betrekken. De daaropvolgende weken verlopen de sessies bijzonder moeizaam. Geen van beiden lijkt in staat te zijn toegevingen te doen of begrip op te brengen voor het standpunt van de ander. Ik word er stilaan wanhopig van en denk hoe langer hoe meer dat een procedure voor de rechtbank de uitkomst zal worden. Na de vijfde vruchteloze sessie zeg ik openlijk dat we allemaal onze tijd aan het verliezen zijn. Daarop beginnen zij onderling heel heftig ruzie te maken, te roepen en elkaar te verwijten. Vooral bij Anja staat er geen maat op. Het lijkt wel alsof alle opgekropte woede voor het eerst sinds lang een weg vindt. Ik laat hen uitrazen en uiteindelijk kunnen we de sessie toch nog rustig beëindigen. Ik vraag hen om alles te laten bezinken en twee dagen later terug te komen. Blijkt dat dit uiteindelijk het kantelpunt is in de onderhandelingen. Zo zijn beiden opvallend rustiger. Doordat er uiting is gegeven aan de emoties die in de weg zaten, is er nu ruimte voor het uitwerken van het ‘contract'. Punt voor punt gaan we na wat voor beiden haalbaar is. Uiteindelijk blijven we voorlopig grotendeels bij de oude regeling. Anja stemt toe om op woensdag, in Peter zijn week, Marie op school af te halen en naar de manège te voeren. Peter belooft dit samen met Anja aan de kinderen te communiceren en de regeling niet meer in het bijzijn van de kinderen af te vallen. Anja blijft wantrouwig, maar wil het een kans geven. We maken een afspraak voor twee maanden later om te kijken hoe de regeling loopt en wat er eventueel verder moet besproken worden.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu