Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk26/07/2008

Anita
Ik leerde Wim kennen op het regentaat, waar we allebei studeerden. Ik vond hem een lieve jongen, maar verliefd was ik niet. Toch ben ik met Wim gehuwd. Ik kom uit een streng katholiek gezin met een erg autoritaire vader en vond Wim een verademing. Eindelijk een man bij wie ik mezelf mocht zijn. Achteraf gezien was trouwen vooral een manier om thuis weg te geraken. De eerste tien jaar verliep alles goed. We kregen onze kinderen, bouwden een huis en gingen ook vaak op reis. Voor Wim leek en lijkt dat voldoende: bezig zijn met zijn gezin, wat klussen in en om het huis, een wandelvakantie elk jaar. Voor mij voelde het na een aantal jaren als een geweldige sleur: de zoveelste bergvakantie, de langdradige weekends thuis, het gezapige leven op school. Maar hoe ik dit ook probeerde duidelijk te maken aan Wim, hij begreep me niet. We hadden het toch goed? Waarom kon ik niet gewoon tevreden zijn? Ik verbeet gedurende een paar jaar mijn ergernissen, dacht effectief dat het aan mij lag, maar ik werd almaar ongelukkiger. Wim deed ondertussen zijn uiterste beste, maar op de een of andere manier irriteerde me dat vooral. 6 jaar geleden werd ik depressief en bleef ik een jaar thuis. Ik ging in therapie en kreeg de raad nieuwe dingen te ondernemen. Ik schreef me in aan de academie, iets wat ik altijd al wou doen. Ik leerde er leuke mensen kennen met wie ik kon praten over alles wat me bezighield. En er was Geert, de docent schetsen, op wie ik smoorverliefd werd. Wim vond al die veranderingen niet leuk, maar zweeg en liet me doen. Ik deed thuis mijn plichten, maar was er helemaal niet meer bij. Op een kunstreis naar Parijs begon ik een relatie met Geert. Ik liep op wolkjes, zo had ik me nog nooit gevoeld. Maar ook Geert was getrouwd en zoals ik na een tijdje in al mijn naïviteit merkte, niet van plan om te scheiden. Ik bleek ook niet de eerste te zijn met wie hij een affaire had gehad aan de academie. Onze relatie liep spaak en ik heb alles aan Wim opgebiecht. Ik had kwaadheid verwacht en ontgoocheling, maar vreemd genoeg ‘begreep hij het' en wou hij ons een nieuwe kans geven. Zijn lauwe reactie gaf me het gevoel dat ik voor hem niet veel meer was dan een gewoonte, een zekerheid. Sindsdien gaat het helemaal niet goed meer tussen ons. Zijn apathie en desinteresse ergeren me mateloos en ik kan het niet nalaten daar opmerkingen over te maken. Wij leven gewoon naast elkaar. Onlangs maakten ook de kinderen daar een opmerking over, in het bijzijn dan nog van mijn moeder. Dat een huwelijk als het onze echt maar niets was en ze het zelf zeker anders wilden. Vreselijk vond ik dat. Ik denk al lang aan scheiden, maar Wim wil het niet zolang de kinderen nog inwonende zijn. Bovendien weet ik ook niet zo goed wat ik dan wel wil, en daarom heb ik ook ingestemd met zijn voorstel om naar hier te komen.
 
Wim 
Anita was en is de enigste vrouw in mijn leven. Ik leerde haar kennen op mijn 19de en keek op naar haar. Ze zag er goed uit, was creatief en had altijd de beste cijfers. Aanvankelijk waren we vrienden, de rest kwam nadien. De eerste tien jaar van ons huwelijk waren de gelukkigste uit mijn leven. We bouwden samen veel op en dat schiep naar mijn gevoel een grote samenhorigheid tussen ons. De kinderen versterkten dat nog. Eigenlijk had ik alles waarvan ik altijd gedroomd had: een eigen huis met tuin, gezonde kinderen, een vaste job, veel vrije tijd. En ik dacht dat Anita het ook zo zag. Ik begreep het dan ook niet toen ze me een tiental jaar geleden vertelde doodongelukkig te zijn, ons leven saai te vinden, andere dingen te willen. Ik hoopte dat de bui zou overwaaien en dat leek ook zo. Tot Anita depressief werd. Ik voelde toen wel al een tijdje dat ze erg afwezig was, weinig interesse betoonde in wat mij of de kinderen bezig hield. Alles was ook altijd ‘goed', maar ze had voor al mijn inspanningen weinig aandacht. Zo nam ik hoe langer hoe meer taken voor mijn rekening. Ik was altijd al de kok van dienst, maar nu poetste ik ook, deed de strijk en de boodschappen. Toen Anita op advies van haar dokter zich aan de academie inschreef, was ik daar niet gelukkig mee. Ik had schrik voor wat het teweeg zou brengen in ons gezin, voor het soort mensen dat ze daar zou ontmoeten. Toch liet ik haar begaan. Ik heb haar trouwens nooit in iets belemmerd, dat ligt niet in mijn aard. Uiteindelijk bleek het inderdaad geen goede stap geweest te zijn voor onze relatie. Anita veranderde volledig. Ze werd assertiever, liep er vrolijk bij, maar dat dit niets met mij had te maken, liet ze mij en ook onze omgeving vaak genoeg merken. Eigenlijk werd ik gewoon getolereerd en genegeerd. Na een paar maanden biechtte ze me op dat ze een affaire had gehad met haar tekenleraar. Ik aanvaardde dat, maar was vooral gekwetst omdat de kinderen het eerder wisten dan ik. Zo loopt het de laatste tijd wel vaker. Ik word overal buiten gehouden. Niet dat mijn dochters partij trekken. Alleen: op veel begrip moet ik niet rekenen. ‘Ik moet de dingen aanvaarden zoals ze zijn.' ‘Mama gaat haar weg en dat moet ik ook maar doen. Het discours van jonge mensen, maar het komt Anita wel bijzonder goed uit. Nu, misschien moet ik het allemaal maar opgeven. Een vrouw als Anita krijgt nu eenmaal veel aandacht van mannen. Ik heb mezelf ook al voorgenomen gewoon te ‘aanvaarden', maar het lukt me niet en Anita wil het ook niet. Ze blijft maar herhalen dat het beter zou zijn om uit elkaar te gaan, dat we nu nog een kans hebben om van ons leven iets te maken. Ik vind het spijtig om alles wat er is, weg te gooien en daarom vond ik de stap naar hier toch echt de moeite.
 
Hoe het verder ging
Scheiden op latere leeftijd, vaak na meer dan 20 jaar huwelijk, nam het laatste decennium aanzienlijk toe. Vaak gebeurt dit na jaren van onvrede, van opnieuw proberen. Scheiden is vooral voor rijpe koppels een moeilijke oefening: men heeft samen veel opgebouwd en gedeeld. Men geeft dus veel op en bovendien is herbeginnen na zoveel jaren niet zo een aantrekkelijk perspectief. Zo ook voor Anita en Wim. Hun huwelijk lijkt alleen nog maar een compromis te zijn waarbinnen weinig plaats is voor emoties of affectie. Ook inhoudelijk is het zoeken naar ‘gemeenschappelijkheden', naar affiniteit. Al bij de eerste gesprekken heb ik het gevoel dat de kans op verandering bijzonder klein is, dat ik hier in essentie te maken heb met twee mensen die niet of niet meer bij elkaar passen. Toch lijkt het me zinvol om de therapie te starten, omdat er nog veel frustraties leven en beiden ook bijzonder slecht zijn in het onderhandelen en nemen van beslissingen. Tijdens de eerste sessies zorg ik ervoor dat zowel Wim als Anita vrij hun gevoelens en ideeën tegenover elkaar uitspreken, zonder te vervallen in hun stereotiepe manier van met elkaar om te gaan. Daaruit blijkt dat Anita vooral medelijden heeft met Wim en Wim zichzelf probeert te overtuigen van zijn liefde voor Anita omdat hij het alternatief bijzonder beangstigend vindt. Om die angsten weg te nemen, vraag ik hen om zich twee toekomstsituaties in te beelden en die uit te werken: hoe zal mijn leven er verder uitzien met hem/haar of zonder hem/haar. Ik vraag hen om een werkdag en weekend uit te werken en er ook telkens bij te zetten wat voor gevoelens dit bij hen oproept. Bij Anita ligt dit heel sterk in de richting van haar initieel verhaal, maar ook Wim geraakt eigenlijk niet verder dan het praktische kader van hun huwelijk. Van gevoelens van gemis is er niet echt sprake, wel van heimwee naar de betere tijden van 15 jaar terug. Omdat de stap naar een echtscheiding voor beiden nog altijd moeilijk ligt, stel ik hen voor een tijdje apart te gaan wonen. In hun geval is dat ook praktisch gezien niet zo moeilijk, omdat ze een flatje aan zee hebben. Anita vertrekt voor zes maanden richting Oostende en Wim blijft in de gezinswoning wonen. Om de drie weken komen we samen om de situatie te evalueren. Anita wordt door de proefscheiding nog zekerder van haar overtuiging. Voor Wim blijft het moeilijk. Hij voelt zich verloren, heeft het moeilijk om zijn leven te structureren. Toch geeft ook hij toe Anita als partner niet echt te missen. Ze besluiten naar een notaris te gaan om hun scheiding te bespreken en Wim vraagt om verder alleen in therapie te komen om zo zijn scheiding beter te verwerken en zijn leven opnieuw te structureren.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu