Menu
example

S.O.S. Relatie onder druk02/01/2009

Patricia
Ik leerde André kennen toen ik 19 was, op een plaatselijke fuif van de chiro. Ik had tot dan toe erg weinig contact gehad met jongens en was ook een erg onzeker meisje. Ik ben heel vroeg mijn moeder verloren, was een enig kind en groeide op bij mijn vader, die vooral hard werkte, maar er nooit echt was voor mij. Ik heb ook altijd het gevoel gehad dat hij liever een zoon zou gehad hebben, al heeft hij dat nooit met zoveel woorden gezegd. Ik voelde me eenzaam en André was het eerste lichtpunt in mijn leven. Als ik er nu op terugkijk, was André al van in het begin vrij dominant en leidend. Hij zag de dingen op een bepaalde manier en zo verliepen ze ook. Met de jaren kreeg ik daar meer en meer problemen mee. Ik vind hem nu een echte dwingeland en wil daar niet meer in meegaan. Bovendien gedraagt hij zich ook zo tegen de kinderen en dat werkt zo niet. Samenleven met kinderen vergt enige flexibiliteit en die mist André volledig. André heeft eigenlijk constant kritiek op mijn manier van zijn en handelen. Zo wil hij op zondag een agenda vastleggen voor de komende week: wanneer er boodschappen worden gedaan, wie de was zal insteken en ophangen, strijken, wie zal koken,...Hij wil dan dat ik mij daar strikt aan houd, maar met mijn onregelmatige uren als verpleegkundige is dat niet altijd eenvoudig. Bovendien genieten bepaalde dingen toch prioriteit: als mijn dochter thuiskomt met een probleem, wil ik er voor haar zijn en dan denk ik even niet aan de was die nog moet opgehangen worden. André komt dan thuis en begint dan kritiek te geven, ik reageer daar dan op en mijn dochter is dan nog meer overstuur. Zo hangt er altijd een gespannen sfeer in huis, heb ik constant het gevoel dat ik niets goed kan doen en dat bezorgt me enorm veel stress. Na zo een dag heb ik dan echt geen zin om met hem het bed te delen en dan ga ik meestal in de logeerkamer slapen. André neemt me dat erg kwalijk. De laatste jaren heb ik almaar minder energie en heb ik het gevoel dat het leven aan mij passeert. Ik denk dat ik met André niet de juiste partner heb gekozen. Nu besef ik dat zijn liefde voor mij niet groot is, voorwaardelijk is en afhangt van de mate waarin ik hem zijn zin geef. Mijn vriendin heeft me al vaak aangemoedigd bij hem weg te gaan, maar ik kan dat niet, vooral omwille van de kinderen, maar ook omdat ik denk het niet alleen aan te kunnen. Ik werk bovendien deeltijds en met mijn inkomen alleen kom ik er helemaal niet. Dus denk ik dat ik maar beter kan proberen een manier vinden om toch nog goed samen te leven. Indien hij zich wat soepeler zou leren opstellen, zou dat al heel wat uitmaken.
 
André
Patricia was mijn tweede vriendin en ik leerde haar kennen het weekend nadat mijn vorige vriendin het nogal abrupt had uitgemaakt. Ik kon bij haar terecht met mijn verhaal, zij met het hare bij mij en dat zorgde voor een band. Zij was ook niet veel gewoon en ik nam haar overal mee naartoe. We planden uitstapjes, gingen wekelijks schaatsen en uit eten...De eerste jaren van ons huwelijk liep alles goed. Patricia was wat aan de slordige kant, maar leerde op dat vlak snel bij. We deelden de taken in huis en alles liep zoals het hoort. Toen de kinderen er kwamen veranderde Patricia volledig. Plotseling ging alle aandacht naar hen, ik was van geen tel meer en mijn verlangens nog veel minder. Zo hadden we de goede gewoonte ontwikkeld wekelijks een planning op te maken voor het prikbord in de keuken. Ik vind dat fijn, te weten wanneer we wat eten, wat er van mij verwacht wordt als huishoudelijke taak, wat zij zal doen. Dat kwam volledig op losse schroeven te staan. Hadden we afgesproken om de dinsdag de was te doen, dan was er juist een vriendin op bezoek geweest of was het weer mooi en koos ze ervoor om met de kinderen naar het speelplein te gaan. Van al ons overleg bij aanvang, schiet er nu niets meer over. We spreken iets af, zij stemt toe, maar verbreekt die beloftes dan constant. Ik verlies op die manier mijn vertrouwen. Chaos maakt me bovendien onrustig en dat weet ze. Toch trekt ze zich daar bewust niets van aan, vindt ze het blijkbaar geen probleem dat ik ongelukkig ben. Zo heeft ze de gewoonte om elke avond bij het slapengaan thee te drinken, boven in bed. Als ze dan 's morgens opstaat, heb ik graag dat ze die lege theepot en mok meeneemt, maar dat doet ze dan meer niet dan wel. Waarom doet ze dit niet, ook al hebben we het zo afgesproken? Op deze manier hebben we constant ruzie en zowel zij als de kinderen zien mij als de grote oorzaak. Ik vind dat onrechtvaardig. Zij komt uiteindelijk gemaakte afspraken niet na. Het ergste van al is dan dat ze mij ook seksueel afwijst. Hebben we een moeilijke dag gehad, dan is ze overstuur, wil ze niet meer praten en zeker niet aangeraakt worden en dan gaat ze bij de kinderen slapen of op de logeerkamer. Ik vind dat een slecht signaal naar de kinderen toe. Op deze manier keren ze zich volledig tegen mij en verloopt het contact nog stroever dan het al was. Ik hoop dat therapie Patricia kan doen inzien dat afspraken nakomen belangrijk is in een relatie. Als zij zich opnieuw gedraagt zoals in het begin, dan zou alles goed lopen, daarvan ben ik overtuigd.
 
Hoe het verder ging
Paren in therapie krijgen die al een paar andere therapeuten uitgeprobeerd hebben, is geen godsgeschenk. Het wantrouwen is groot, de motivatie en het geloof in een slaagkans laag. Dat geldt ook bij Patricia en André. Baat het niet dan schaadt het ook wel niet, is een beetje de houding. Zowel André als Patricia zijn ‘beschadigde' mensen. Patricia is in haar jeugd duidelijk emotioneel verwaarloosd. Ze verloor haar moeder vroeg en kreeg van haar vader geen aandacht, wat haar tot een onzekere, wat depressieve en klagerige vrouw heeft gemaakt. De eerste man die het met haar zag zitten, André, is ook de man waarmee ze gehuwd is, angstig als ze was niemand anders te vinden. André is opgegroeid bij oude ouders. Zijn moeder was extreem dominant, zijn vader een afwezige figuur met veel gezondheidsproblemen. André is rigide en heeft een extreme behoefte aan controle en zekerheid. Dat maakt hem erg geschikt als boekhouder, maar heel wat minder als echtgenoot van Patricia en vader van drie opgroeiende kinderen. Aanvankelijk probeer ik tussen beiden de communicatie opnieuw wat vlot te krijgen. Dwz: ik geef elk de kans zijn verhaal te doen en vraag de andere actief te luisteren en te parafraseren wat de ander verteld heeft. Op die manier hoop ik dat beiden zich meer zullen kunnen inleven in de gevoelswereld van de ander. Deze oefening loopt al heel moeilijk. André toont zich als een dominante man die denkt dat hij met zijn vrouw onderhandelt, maar eigenlijk gewoon bevelen geeft en een ‘ja' als antwoord verwacht. Patricia is te zwak om op zo een momenten in conflict te gaan en ze kiest dan voor de weg van het passieve verzet: ze komt met opzet de afspraken niet na, weigert het bed te delen met haar man. Ik spreek met beiden af dat ze elk een lijstje maken met de dingen waarover ze absoluut niet willen onderhandelen en de dingen waarin ze de ander tegemoet willen komen. André ziet dit al niet meer zitten: wat hij verwacht is redelijk en Patricia moet de dingen opnieuw doen zoals voorheen, dat was de afspraak. Hij herhaalt dit in elke sessie, als een mantra, en zij blijft zich zwijgend verzetten. Vooral het verhaal van de theepot steekt telkens opnieuw de kop op, als een symbool voor alles wat fout gaat. De situatie zit muurvast. Op een bepaald moment ga ik dieper in op de theepot. Ik vraag André waarom hij het zo belangrijk vindt, dat elke ochtend na het opstaan, die theepot mee naar beneden gaat. Hij voelt dit aan als kritiek en de daaropvolgende week krijg ik een mailtje van hem dat ik niet professioneel ben, want partij trek voor zijn vrouw. Ik besluit op dat moment even overleg te plegen met de collega bij wie ze voorheen in therapie gingen. Die heeft een ernstig vermoeden dat André een autisme spectrumstoornis heeft, maar tegenover verder onderzoek stond André heel weigerachtig. De week erop komt Patricia alleen langs. André heeft in een korte mail laten weten het nut van verdere gesprekken niet meer in te zien, vermits ik Patricia niet kan overtuigen haar afspraken na te komen. Ik probeer verder met Patricia een aangenamere manier van leven te vinden, vermits scheiden niet tot de opties behoort. Ze beseft dat een stuk meegaan in de verwachtingen van André de prijs is die ze betaalt om verder samen te leven. Het is voor haar duidelijk de ‘gemakkelijkste' weg en op die manier ronden we de therapie af.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu