Menu
example

'Ik word soms veel te boos op mijn man' 20/09/2014

Ik ben een vrouw van 42 en ben 20 jaar gehuwd. Ik heb geen slecht, maar ook geen goed huwelijk. Ik wijt dat ook aan mezelf. Op veel domeinen ben ik de mindere van mijn man: hij is nog altijd knap, terwijl ik gehavend uit drie zwangerschappen ben gekomen, hij heeft een aantal kameraden van vroeger waarmee hij nog altijd voetbal speelt, hij heeft zich professioneel volledig kunnen ontplooien en heeft een toffe job, hij reist ook vaak voor het werk, ik zet me vooral in voor het gezin. De laatste jaren veroorzaakt dit vaak onenigheid. Ik krijg ook regelmatig oncontroleerbare woedeaanvallen die we allebei als uitputtend ervaren. Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet.

Rika Ponnet:

Onmacht, het gevoel dat sterk in je verhaal naar voren komt, is een van de moeilijkste emoties om mee om te gaan. We krijgen er allemaal mee te maken, omdat we in het leven veel niet onder controle hebben, maar de ene mens kan er beter mee om dan de andere. Onmacht hangt immers rechtstreeks samen met ons zelf- en mensbeeld, waar we de lat leggen op tal van domeinen in ons leven. Frequent gevoelens van onmacht ervaren vloeit vaak voort uit een perfectionistische, prestatiegerichte kijk op jezelf. Weinig gevoelens van onmacht ervaren hangt samen met het vermogen om dingen die niet ideaal zijn niet enkel aan het eigen falen toe te schrijven, maar ook aan omstandigheden, met het vermogen te aanvaarden wat niet te veranderen is.
Vermoedelijk herken je jezelf het best in het perfectionistische profiel en vergelijk je je kunnen en zijn bijna constant met dat van anderen, in dit geval je partner. Binnen die vergelijking devalueer je jouw aandeel voortdurend en vergroot je zijn prestaties en manier van functioneren. Dit contrast bracht in de loop der jaren veel frustraties en gevoelens van kleinheid met zich mee. Die onder controle houden heeft duidelijk veel energie gekost. Je bent nu op een punt gekomen dat je dit niet meer kunt, vandaar de woedeaanvallen. Ze zijn een uitlaatklep voor alles wat al jaren gist. Toch dienen ze ook een ander, relationeel doel. Een niet gecontroleerde woede-uitbarsting heeft immers een directe impact op je partner. Het zorgt ervoor dat hij, op zijn minst op dat moment, niet de ‘machtigste' partij is in de relatie, maar hij zich ook kwetsbaar en onmachtig voelt.
Ongecontroleerde woede is een ‘bezettende' en destructieve kracht. Het geeft even een gevoel van ‘controle', van je zin krijgen, van alle aandacht naar je toe trekken (dat ‘weten' bijvoorbeeld ook jonge kinderen die woedend over de grond rollen om hun zin te krijgen), maar op langere termijn tast het in sterke mate de kwaliteit van je relatie aan. De ander gaat zich immers anders gedragen, het conflict uit de weg gaan, zich inhouden, zich nog meer terugtrekken op eigen domeinen, waardoor het uiteindelijke resultaat is: meer isolement, een nog groter gevoel van frustratie en vaak het einde van de relatie. Belangrijk lijkt me uit te zoeken wat jou juist frustreert en hoe je vanuit het ontplooien van interesses en vaardigheden, los van en niet in competitie met je partner, een sterker zelfwaardegevoel kunt ontwikkelen.
Je woedeaanvallen aanpakken lijkt me de eerste en belangrijkste stap. Probeer te achterhalen wat uitlokkende factoren zijn en probeer een time-out in te lassen als je de woede voelt opkomen. Bij nogal wat mensen werkt het om zich terug te trekken in een aparte ruimte of zich fysiek af te reageren door even hard te gaan lopen of te springen. Heb je het gevoel dat je er zelf niet in slaagt om dit te doen keren, doe dan een beroep op een coach of therapeut.



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu