Menu
example

'Het co-ouderschap doet mij veel verdriet '01/12/2012

Ik ben vijf jaar gescheiden en heb twee zonen van tien en twaalf jaar. Die verblijven de helft van de tijd bij hun vader, die intussen een andere partner heeft. Tot op vandaag heb ik het bijzonder moeilijk met dat co-ouderschap. Ik heb een leuke job, hobby's en kan ook terecht bij een paar mensen, maar die zeven dagen zonder hen voelen aan als 'overleven'. Ik ben doodgraag mama, mis hen enorm en heb ook het gevoel dat ik hen tekortdoe door er niet altijd te zijn. Mijn kinderen hebben het erg moeilijk met de wissel, ze wenen dan veel. Ze zouden het liefst altijd bij mij zijn en al weet ik dat het niet kan, het is ook wat ik zou willen. Door deze situatie kan ik me ook niet kan openstellen voor een nieuwe partner. Ik begrijp niet dat veel mensen daar zo makkelijk mee omgaan, het zelfs zien als een voordeel van een co-ouderschap. Wie kiest er nu voor om deeltijds mama te zijn?

Rika Ponnet:

Van een voltijds naar een deeltijds bestaan als ouder, het is voor heel veel vrouwen én mannen vaak het moeilijkste aspect aan gescheiden zijn. Net zomin als kinderen het makkelijk hebben om van de ene thuis de andere binnen te fietsen, is het voor ouders makkelijk om een week intens te vaderen of moederen en de andere volledig op non-actief te staan. De verbondenheid met je kinderen is nu eenmaal niet iets wat je gewoon even af en aan zet. Je zou het kunnen zien als een vorm van het legenestsyndroom. Het grote verschil is dat zo'n proces bij jongvolwassenen langzaam gegaan is, deel uitmaakt van loslaten als ouder. Jij moet nu al met het gemis leren leven, op een leeftijd dat je weet dat je kinderen je nog hard nodig hebben.
Een gouden regel om hiermee om te gaan is er niet. Uiteindelijk ervaart iedereen het anders, hangt het ook sterk af van de manier waarop je sowieso je rol als ouder invult en ziet. Het is duidelijk uit je schrijven dat mama zijn je volledig vervult en dat de afwezigheid van je kinderen je een gevoel van verlatenheid en leegheid bezorgt. Dit gevoel kent elke gescheiden ouder, maar het krijgt bij de meesten mettertijd een plaats en overheerst niet alles meer. 'Het went nooit echt', hoor ik vaak in mijn praktijk. Maar ook: 'Ik heb geleerd de tijd die er zo is, zo goed mogelijk in te vullen.' Dat invullen gebeurt inderdaad met vallen en opstaan. Investeren in dingen die je graag doet, andere verbondenheden zoeken in vriendschappen, op het werk, kan het gemis dragelijker maken. Plan de week dat je alleen bent. Gun jezelf elke dag een 'kindermoment'. Laat je gevoel dan de vrije loop, kijk naar foto's of filmpjes, sta jezelf het verdriet, het gevoel van gemis toe. Probeer de rest van de tijd je gedachten bij andere dingen te houden, spaar je ik-mis-hen's op voor die kindermomenten zodat het min of meer beheersbaar blijft.
Blijkbaar kosten ook de wissels erg veel energie. Weet dat kinderen daarin vooral jouw gedrag spiegelen, zij het vaak ook moeilijk hebben net omdat jij het moeilijk hebt, dat jouw verlatingsangst hun verlatingsangst voedt en sterker maakt. Bereid jezelf en hen voor op dat afscheid en probeer door er een vast afscheidsritueel van te maken, het in een serene, positieve sfeer te laten verlopen. Dat je door dit alles tot op vandaag niet openstaat voor een partner, begrijp ik volkomen. De tijd voor een nieuwe partner is er eigenlijk wel, de beschikbaarheid niet. Misschien voel je ook dat aan als een verraad naar hen toe: alsof je vanuit een schuldgevoel niet wilt dat iets of iemand tussen jou en hen komt in te staan. Weet dat je hen niets tekort kan doen door zelf opnieuw een leven uit te bouwen. Ook voor hen kan het een belangrijke positieve en verlichtende ervaring zijn: te zien dat hun mama niet in een wachtstand leeft als zij er niet zijn, maar ook opnieuw probeert gelukkig te worden. Elke scheiding zet een rouwproces in gang, voor alle betrokken partijen. Dat proces kan veel tijd in beslag nemen, maar eindigt hopelijk bij een vorm van aanvaarding. Aanvaarden wat verloren is gegaan en niet terugkomt, aanvaarden wat niet te veranderen is, aanvaarden dat een nieuwe weg ook goed kan zijn. Ik wens het jou en iedereen die het doormaakt, van harte.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu