Menu
example

Hoe stop ik die eindeloze ruzies? 08/03/2014

Ik ben een gescheiden man van 52 jaar en heb sinds twee jaar een relatie met een ongehuwde vrouw van 39 jaar. Ik heb twee inwonende kinderen, zij is vrijgezel. Zolang zij nog bij mij wonen, geef ik de voorkeur aan een latrelatie, al wil mijn partner het graag anders. We komen goed overeen en is het altijd fijn samen. Maar de jongste tijd maken we vaak en intens ruzie over banale dingen, meer dan eens per week. Dat put me volledig uit. Ik haat ruzie, dat doet me denken aan mijn vorige huwelijk. Als mijn vriendin begint, trek ik gewoon weg. Ik wil dingen rustig uitpraten, als volwassenen, maar ze lijkt me niet voor rede vatbaar. Ik weet niet meer wat gedaan.
 
Rika Ponnet:

We zien conflicten in relaties doorgaans als iets negatiefs, op zijn best als iets wat er nu eenmaal bij hoort. Toch heeft ruzie maken een grote betekenis. Koppels maken ruzie om de meest uiteenlopende redenen: omdat ze het oneens zijn, om frustraties te uiten, om problemen aan te kaarten. Maar ook: om nabijheid te ervaren, om het engagement van de ander te testen, om gezien en gehoord te worden.
Het eerste soort van ruzies is van voorbijgaande aard. Het verschil is besproken, de frustratie gelucht, een probleem opgelost. Ruzie is dan een moment van verwijdering maar zodra het dispuut bijgelegd is, zorgt het voor een versterking van de band. Een probleem oplossen, brengt een gevoel van opluchting, van kunde met zich mee.
Ruzies die aanhouden en over doorgaans banale dingen gaan, hebben altijd een andere betekenis. Ze leiden niet tot oplossingen, maar maken een schijnbaar eindeloze cirkelbeweging waarbij niemand meer weet wat oorzaak en gevolg was. Ze putten je uit en versterken de band in het geheel niet. Zulke ruzies hebben altijd te maken met een diepere nood aan het juiste soort van verbondenheid.
Het is goed mogelijk dat je vriendin zich niet meer veilig voelt in jullie voor haar te vrijblijvende latrelatie. Dat ze engagement mist. Mogelijk ga je hierbij steigeren, vind je het onterecht dat zij dit zo zou zien. Laten dat nu net de twee posities zijn waarin koppels terechtkomen bij deze ruzies: aan de ene kant iemand die -?op een niet altijd even constructieve manier?- vraagt om meer betrokkenheid, aan de andere kant iemand die dat -?op een even onduidelijke manier?- als overdreven bestempelt.
Belangrijk om te weten is dat het nooit om feitelijkheden gaat, wel over een beleving. Telkens wanneer dit gevoel de kop opsteekt -?jij die haar als te claimend of zij die jou als te veraf ervaart?- ontstaat die destructieve dynamiek die het als het ware van jullie overneemt. Dergelijke ruzies eindigen met extra wrok, met een gevoel van falen, de ideale voedingsbodem voor meer van hetzelfde.
Dit soort ruzies kan je een halt toeroepen door te durven kijken naar het waarom. Probeer te praten over het onderliggende gevoel en elkaars positie te zien. Besef dat niemand ‘schuld' heeft: de een zijn gedrag voedt de andere, en omgekeerd.
Heb je dat inzicht, dan wordt het makkelijker om deze dynamiek te doorbreken. Dat kan door bij de start van een conflict tijdig de signalen te ondervangen, even afstand te nemen, te kijken naar het echte gevoel en dat tot uiting te brengen. ‘Ik heb je gemist, ben je bereid wat meer tijd vrij te maken voor mij?' klinkt anders dan ‘Jij hebt alleen maar aandacht voor je kinderen en je werk, dit is geen echte relatie'. Of: ‘Ik ben nu even afwezig omdat ik moe ben, dat heeft niets met jou te maken' klinkt anders dan ‘Moet je daar nu weer over zagen, je overdrijft'.
Het lukt zeker niet elke keer, maar er af en toe in slagen en merken dat de een de ander tegemoet kan komen, is een ervaring die je relatie versterkt. Het brengt mogelijk opnieuw een vorm van wederzijds begrip én rust met zich mee.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu