Menu
example

Ik draag mijn mans dood al 35 jaar met me mee03/12/2016

In maart zal het 35 jaar zijn dat ik mijn geliefde moest afstaan aan Moeder Aarde. Ik was 23 jaar en anderhalf jaar gelukkig getrouwd toen een griepvirus mijn geliefde trof en hem het leven ontnam. Hij was net geen 25. Ik heb dit verlies nog steeds niet verwerkt, had desondanks een kunstmatige relatie die ik na 25 jaar niet meer aankon. Bestaan er verenigingen met lotgenoten, zoals er bijvoorbeeld verenigingen voor alleenstaanden zijn?


Rika Ponnet:

Ingrijpende verlieservaringen of hechtingstrauma's bij de start van het volwassen leven kunnen een blijvende, diepgaande impact hebben op ons verdere liefdesleven. Dat hangt samen met de grote emotionele ontvankelijkheid op die leeftijd, met een tomeloos geloof in het potentieel van het leven. De eindigheid van datzelfde leven behoort niet tot het perspectief van wie jong is. Het overlijden van je jonge geliefde heeft een diepe breuklijn getrokken.

Nu, 35 jaar later, sta jij nog altijd met je gezicht naar die breuklijn gekeerd, je rug naar de toekomst gericht. Alsof alles toen on hold is gezet. Je had nadien nog een lange relatie van 25 jaar, maar het is duidelijk dat jouw engagement, jouw hart, nooit in die relatie zat, maar nog altijd met je huwelijk verbonden is. Jouw rouw lijkt mij versteend tot iets wat relaties in je verdere leven onmogelijk maakt.

Mij lijkt het belangrijk te durven kijken naar het waarom van die stilstand. Wat maakt het voor jou zo moeilijk om verder te gaan? Wat kan jouw zelfvertrouwen, jouw vertrouwen in het leven en de liefde opnieuw doen groeien? Heel vaak merk ik dat niet verdergaan met het leven na verlies, in rouw blijven hangen, een manier is om je niet meer voor liefde en dus ook voor kwetsbaarheid te moeten openstellen. De angst om opnieuw door de pijn van verlies te moeten gaan blokkeert dan het verlangen om graag te zien en graag gezien te worden. Lotgenoten opzoeken kan helpen, al schuilt er ook het gevaar in van verder dat versteende verdriet te voeden, in het verleden te leven.

Na 35 jaar lijkt het me echt tijd om verder te gaan, opnieuw te beginnen, jezelf, de mensen die op je pad komen, een kans te geven. Dit proces kun je inderdaad een handje helpen door je contactgericht op te stellen. Laat je omgeving weten dat je openstaat voor ontmoetingen, zoek plaatsen op waar mensen samenkomen, ga naar evenementen, spreek mensen aan telkens als de kans zich daartoe stelt, sluit je aan bij een activiteitenclub of ga daten. Garanties dat je op die manier opnieuw een grote liefde tegenkomt, heb je niet. Probeer dat trouwens ook niet als doel te stellen: de weg naar een nieuwe relatie lijkt me bij jou immers minstens zo belangrijk en betekenisvol. Misschien zul je op die weg af en toe het remmende gevoel hebben verraad te plegen tegenover je overleden echtgenoot, tegenover je verdriet. Je zou dit als volgt kunnen bekijken: je man kreeg geen kans om het leven uit te dragen. Draag hem en de herinnering aan jullie liefde met je mee, maar leef het leven echt en doe het voor twee, omdat hij die keuze niet had. Het lijkt mij het meest waardevolle eerbetoon aan wat jullie hadden, aan wie hij was. Je zou hem in de omgekeerde situatie ongetwijfeld hetzelfde toegewenst





→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu