Menu
example

Ik herken mijn vriendin niet meer na de laatste chemo25/09/2016

We zijn een koppel op leeftijd, drie jaar samen, in een jeugdige sfeer van hard werken, maar ook veel vakantie en genieten. Drie jaar geleden kreeg mijn vriendin de diagnose van borstkanker, gelukkig in een vroeg stadium. Vreselijk om te krijgen en vreselijk om te zien hoe je vriendin lijdt. Operaties, chemo, alles heb ik mee beleefd, terwijl ik ons huis verder verbouwde. Zij trok een paar maanden in bij haar zus terwijl ik dag en nacht werkte om de verbouwing af te krijgen. De kosten zouden we na de genezing laten schrijven bij de notaris. Maar na de laatste operatie herken ik mijn vriendin niet meer. Ik moet vertrekken. Heeft de chemotherapie hier iets mee te maken?

Rika Ponnet:

Kanker is nog altijd een van de moeilijkst te verwerken diagnoses. En, ook al zijn de prognoses vaak goed, toch blijft het een vonnis dat een diepe en verwoestende angst oproept: die om het leven te verliezen, maar ook die voor het komende lijden. Mensen gaan door een intens rouwproces: om de verloren gezondheid, om alles wat niet meer kan, om het verlies van een zorgeloos vertrouwen in het leven. Borstkanker neemt daarbij een speciale plaats in, omdat het vrouwen treft in hun vrouwelijkheid, als seksueel wezen en dus als partner.

Iedereen gaat met de diagnose, maar ook met de ziekte zelf, op een heel eigen manier om. Sommige koppels zien de ziekte als een samen te overwinnen vijand en ook al ervaren ze het als een bijzonder moeilijke periode, toch zet het hun gevoel van verbondenheid niet onder druk, integendeel. Meestal hangt dit samen met een copingstrategie die gericht is op delen: ik maak iets levensbedreigends mee, ik zoek hiervoor steun bij mijn partner, omdat ik er vertrouwen in heb dat de partner mij die steun kan geven en omdat het voor mij ook goed aanvoelt die steun te vragen. Maar ook: hoe slecht ik eraan toe ben of uitzie, hoe kwetsbaar, klein en afhankelijk ik me ook voel, ik heb vertrouwen dat de ander me zo accepteert en graag ziet.

Dat vertrouwen spreekt niet uit jouw verhaal. Jullie hebben niet samen, maar naast elkaar de ziekte bevochten. Jij door je hoop te stellen op een morgen, als ze genezen zou zijn, en jullie samen het door jou verbouwde huis konden betrekken om opnieuw te beginnen. Jouw vriendin door zich terug te trekken in haar gezin van oorsprong, haar zus, een plaats waar ze zich veilig voelde om de ziekte het hoofd te bieden en nadien opnieuw gezond haar relatiedraad te kunnen opnemen. Het is alsof jullie elkaar deze ellende wilden besparen en hoopten nadien opnieuw verder te kunnen gaan als voorheen. Maar zo werkt het niet. Wie een levensbedreigende ziekte doormaakt, wordt teruggeworpen op zichzelf en gaat dat zelf, het leven dat men leidt, grondig evalueren. Niet zelden zie je dat mensen nadien drastische beslissingen nemen: een andere job, verhuizen, scheiden.

Misschien hangt het ook samen met hoe zij naar zichzelf kijkt door jouw ogen en dat prettig vond voorheen, maar heel confronterend en pijnlijk nu. Jij bent voor haar dan de spiegel waarin ze telkens ziet wat ze verloren is, het gevoel niet meer de vrouw te zijn of te kunnen zijn die ze was en dus de relatie te verbreken. Uiteraard is dit heel pijnlijk voor jou. Het lijkt me hierbij niet zo zinvol om haar of jezelf in vraag te stellen. Jullie hebben naar best vermogen gehandeld, maar op de een of andere manier bleek jullie driejarige relatie niet bestand tegen het monster dat kanker is.




→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu