Menu
example

Mijn man heeft enkel aandacht voor de kinderen 18/12/2010

Niets zo erg als te moeten samenleven met iemand die de zwijgmethode toepast en je als persoon negeert. Deze vorm van indirecte, passieve agressie is zo mogelijk nog slopender dan doorlopend ruzie maken.
Zoals je het nu uitlegt, is er bij jullie een stille oorlog aan de gang. Jouw man is de agressor en wint tot op vandaag duidelijk de strijd.
 
Belangrijk is dat dit niet-communiceren doorbroken wordt. Op de een of andere manier heeft jouw man zijn vertrouwen in jou, maar ook zijn respect voor jou verloren. Door niet te spreken of kritiek te geven, houdt hij je klein en op een duidelijke afstand. Deze tactiek doet de ander onzeker worden, zichzelf in vraag stellen, een schuldgevoel hebben.
Uit jouw gedrag spreekt dit ook: jij neemt heel veel op in jullie gezin en verdraagt alles van hem. Hij doet gewoon zijn zin. Tot op heden neem je dit alles voor lief, maar tegelijkertijd heb je hier uiteraard geen goed gevoel bij.
 
De uitleg 'hij heeft autistische trekken' klinkt hier een beetje als een mooi excuus. Vooreerst is het vaststellen van autisme iets wat je best overlaat aan een professional. We spreken hier dan van een ernstige, ongeneeslijke aandoening. Wanneer we het in de volksmond hebben over autisme, doelen we heel vaak op asociaal en egoïstisch gedrag, gedrag waaruit geen of weinig empathie spreekt. Ook al zou de vaststelling van autisme gebeuren, dan nog praat dat niet elk gedrag goed en betekent het ook niet dat de persoon in kwestie zich niet kan aanpassen.
 
Het feit dat het vroeger anders was tussen jullie en dat hij zich tegenover de kinderen wel positief en inlevend gedraagt, spreekt naar mijn gevoel boekdelen. Hij kán het dus wel, hij heeft er alleen niet altijd zin in. Hij doet zijn zin en dat staat haaks op wat samenleven in een gezin betekent. De sleutel tot verandering ligt bij jou. Zolang je blijft accepteren dat hij zich zo opstelt, zolang je zijn gedrag sociaal gezien opvangt en compenseert, zal hij gewoon voortdoen.
 
Jullie hebben blijkbaar al over het onderwerp gepraat, maar verder dan 'ik kan mezelf niet veranderen' en 'ik heb autistisch trekjes' komen jullie niet. Confronteer je partner met het feit dat zijn manier van handelen een vorm van agressie is. Zit hij ergens mee of koestert hij wrok voor iets, dan moet hij dat met jou bespreken. Geef ook aan dat de manier zoals jullie nu bezig zijn, heel nefast is voor de kinderen. Zij krijgen een beeld van ouders die niet communiceren, langs elkaar heen leven, elkaar negeren.
 
Onderzoek heeft aangetoond dat dergelijke huwelijken slecht zijn voor hun ontplooiing en zelfbeeld. Heb je het gevoel dat je man blijft vluchten voor de confrontatie en hij zijn gemakkelijke leventje wil voortzetten, neem dan het initiatief om in therapie te gaan. Stelt hij zich hier niet voor open, dan vrees ik dat er weinig keuzes overblijven. Op deze manier leven lijkt me niet echt een oplossing.
 
Zoals ik al eerder aanhaalde: voor de kinderen samenblijven is geen goed idee. Eenvoudig uitgedrukt kan je het volgende stellen: de ideale situatie voor kinderen om op te groeien, is een harmonieus en warm gezin, de tweede is een goed geregelde echtscheiding, de derde een vechtscheiding en in laatste instantie een slecht, conflictueus of koud huwelijk. Dit voor ogen houden, maakt het soms mogelijk om moeilijke stappen te zetten.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu