Menu
example

'Mijn man wil niet in therapie'17/01/2015

'Ik ben tien jaar getrouwd met mijn partner en we zien elkaar graag. Al hebben we geen van beiden onze geschiedenis mee: ik werd jong door mijn moeder in de steek gelaten en hij heeft een erg koude opvoeding gehad waarin straffen, afwijzen en kleineren centraal stonden.Toch hebben we een goed huwelijk en is er een sterk engagement. Hij ging al verschillende keren in therapie, met mijn steun. We praten veel over die dingen, wel altijd op mijn aansturen. Ik vind het belangrijk om in het reine te komen met ons verleden, vooral voor onze kinderen. Seksueel loopt het tussen ons niet zo goed. Hij heeft weinig zin in vrijen, wordt vaak niet graag aangeraakt. Ik suggereerde om naar een seksuoloog te gaan, maar dat wil hij niet. Hij heeft het er allemaal even mee gehad, denk ik. Ik heb nu het gevoel vast te zitten, dat we niet meer vooruit of achteruit kunnen. Moet ik harder aandringen op therapie?'

Rika Ponnet:

Ik vind het moedig dat jullie al zo veel tijd en energie investeerden in persoonlijke en relationele groei. Het zegt veel over jullie engagement en jullie bereidheid om je leven in handen te nemen. Tegelijkertijd gaat er voor mij ook een gevoel van beklemming vanuit. Onder al dat werken en investeren ligt waarschijnlijk de gedachte dat alles wel terechtkomt, àls je maar hard genoeg je best doet. Een streven dat op termijn eerder frustreert dan gelukkig maakt. Misschien leeft bij je man zelfs de gedachte dat zijn best doen om ‘anders', ‘beter' te zijn een voorwaarde is om graag gezien te worden. Dat dit zelfs noodzakelijk is om aanvaard te worden, want geliefd zijn omdat je bent wie je bent, kreeg hij duidelijk nooit als boodschap. Niet thuis, maar, laat ons eerlijk zijn: ook niet in zijn relatie.
Het is een denkwijze die je bovendien op jezelf toepast. Uit je streven naar groei en verandering, spreekt een grote drang naar erkenning, een angst ook dat de ander je nooit goed genoeg zal vinden zoals je bent. In het reine komen met je afkomst is een universeel menselijke opdracht die bij de één een langer en moeilijker proces inhoudt dan bij de ander. Vaak gaat het over het aanvaarden van wat geweest is en wat ook niet meer te veranderen is en het besef dat we als volwassene het vermogen kunnen ontwikkelen, met vallen en opstaan, om met die moeilijkere dingen om te gaan, ze te integreren in ons leven. Dat kan via therapie, maar gebeurt doorgaans ook op een natuurlijke manier, naarmate we ouder worden en zelf de complexiteit van het leven ervaren. In jouw verhaal lijkt me dat tweede veel te weinig een kans te krijgen.
Mij lijkt het alsof jullie jezelf en je relatie ‘overgetherapeutiseerd' hebben, waardoor je man niet meer verder wil. Zie dit niet als iets negatiefs, maar als een kans om te kiezen voor een andere benadering. Kijk samen naar het waarom van zijn afwezigheid van seksueel verlangen. Mogelijk heeft het net te maken met zijn lange therapeutische traject. Door altijd de boodschap te krijgen dat hij best in therapie kan gaan, gezien zijn verleden, door heel vaak in die onderwerpsfeer te vertoeven, hoort hij één duidelijke boodschap: ‘ik ben niet goed genoeg zoals ik ben, ik moet werken aan mezelf en mezelf veranderen'. Dit is uiteraard niet bevorderlijk voor zijn man- en zelfbeeld en dus ook niet voor zijn seksuele vertrouwen. De boodschap ‘ik zie je graag zoals je bent en voor mij hoef je niet te veranderen', lijkt me naar hem toe dan ook een erg belangrijke. Probeer een tijdje samen te ontdekken wat wel of niet werkt, pak samen problemen aan als ze zich stellen. Voelen dat het ook zonder de hulp van anderen kan, vergroot ongetwijfeld jullie zelfwaardegevoel. Dit is uiteraard geen pleidooi tegen therapie, wel een pleidooi om ten volle te leven.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu