Menu
example

Mijn vader vindt onze dochters te min10/04/2016

Ik ben een 34-jarige vrouw en ben tien jaar getrouwd met een heel lieve man. We hebben twee dochters die het goed doen. Mijn ouders hebben nooit hoog opgelopen met mijn man, omdat hij ‘maar' uit een arbeidersgezin komt. Ze vernederen hem zonder dat ze dat doorhebben, wat hem diep kwetst. Het ergste vind ik hun houding tegenover onze dochters. Mijn broer heeft een zoon en alle aandacht gaat naar hem. Voor mijn vader is hij de echte ‘opvolger'. Hij zei onlangs zelfs letterlijk dat het toch spijtig was dat wij geen jongens hebben en bij de tweede bevalling zei hij: "Weer een meisje." Ik vind dat heel erg voor onze kinderen, want wat is de impact daarvan op hun zelfbeeld? Mijn man zegt dat ik het moet loslaten, maar zo eenvoudig is dat niet.

Rika Ponnet:

Je bestaansrecht als vrouw, daar gaat het in jouw familieverhaal over. Ik denk dat veel mensen die dit lezen een opstandig gevoel krijgen en de manier waarop je vader naar vrouwen kijkt grondig veroordelen. Maar zoals je al ervaren hebt: het is niet omdat iedereen je gelijk geeft dat het slechte gevoel wegblijft. Niet voor vol aanzien worden, je tweederangs voelen om je geslacht: je draagt het al lang mee en ziet het herhaald naar je kinderen toe. Toch denk ik niet dat je grootste zorg hierin bij je kinderen moet liggen. Het belangrijkste is dat jij dit verhaal rond krijgt.
Een leven lang zoeken we allemaal naar erkenning. Die niet of slechts gedeeltelijk krijgen van de mensen die ons op de wereld zetten, is een heel moeilijke bagage. Zo kun je blijvend zoeken naar de aandacht en bevestiging die je nooit zal krijgen, boos zijn om het onrecht, verdrietig zijn om alles wat er nooit was. Of je kunt ook proberen om in de logica van je vader binnen te stappen, hoe hij kijkt naar het leven, naar de rol van mannen en vrouwen, naar wat hij denkt wat goed voor je is. Vaak ontdek je door zoiets te doen dat er aan de andere kant best veel betrokkenheid zit, dat er een logica is, maar dat die op een niet-constructieve manier tot uiting wordt gebracht. Het van zijn kant zien als een beperking eerder dan als onwil, kan heel helpend zijn. Het ‘ontschuldigt' en maakt vrij.
Het maakt ook een andere weg mogelijk: afscheid nemen van je gedroomde vader en de man van vlees en bloed omarmen. Dit proces wordt heel mooi verbeeld in de kortfilm Vader en Dochter van Michael Dudok de Wit. Een vader en dochter fietsen samen naar het water, papa neemt afscheid en vaart weg met een boot. Vanaf dan komt de dochter, een leven lang, op heel veel tijdstippen met de fiets haar vader zoeken, maar hij komt niet terug. De film eindigt waar de dochter, een oude vrouw, zelf het water ingaat, naar een eilandje zwemt, er de boot van haar vader vindt en zich opnieuw met hem herenigd voelt.
Het hele verhaal is een metafoor voor wat jij doormaakt. Het betekent durven verdergaan met alles wat er is, aanvaarden dat er een pijnplek is en dit misschien ook durven verwoorden. Hem zeggen wat zijn visie op vrouwen met jou doet, zonder een bepaalde reactie te verwachten. Bij een accepterende mama hebben je dochters ook het meeste baat: een mama die niet overcompenseert, die geen gefrustreerd manbeeld ophangt. Overschat bovendien zijn impact op hen niet. Hij is hun grootvader, niet hun vader. Af en toe voor jezelf de vader uit het bootje zijn kan bovendien helpen. Nog fijner is het als een oudere buur, collega of vriendin dat stukje accepterend ouderschap kan invullen. We moeten het allemaal doen met de ouders die we krijgen, maar ouderschap kan ons op heel veel manieren te beurt vallen. Aan ons om dat te willen zien.
 
Kijk hier naar de kortfilm: Vader en Dochter (2000)
 
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu