Menu
example

Onze relatie is anders na borstkanker04/04/2015

Ik ben een 45-jarige vrouw en overwon een paar jaar geleden borstkanker. Ik had samen met mijn man een zaak, iets wat hij heel graag deed, maar door mijn gezondheidsproblemen hebben we die moeten stopzetten. Nu ik opnieuw gezond ben verklaard, merk ik dat hij terug wil naar hoe het vroeger was: dat ik het gezin en huishouden op me neem. Fysiek en mentaal kan ik dat niet meer opbrengen, maar ik weet niet hoe dat aan te brengen. Hij heeft al zo veel voor me opgeofferd, dat ik het moeilijk vind om hierover in discussie te gaan. Ik heb ergens het gevoel dat ik dat recht niet heb, maar voel me tegelijkertijd ongelukkig.

Rika Ponnet:

Ziekte, een plots en blijvend verlies van gezondheid of fysieke aantrekkelijkheid: het kan een relatie danig onder druk zetten en de verhoudingen helemaal wijzigen. Dat is overduidelijk ook bij jullie gebeurd. Door je ziekte is jullie leven op professioneel en persoonlijk vlak er helemaal anders gaan uitzien: hij nam de zorgtaken op die voorheen jouw kerntaken waren en moest een beroepsactiviteit die hij graag deed, laten vallen. Dat heeft bij jou duidelijk het gevoel geïnstalleerd dat je bij hem in het krijt staat.
Dat schuldgevoel wordt nog vergroot door het feit dat je jezelf na de operatie ziet als een minder aantrekkelijke partner. Je kijkt als het ware door de ogen van je man naar jezelf en jullie situatie en vindt dat je wel heel blij mag zijn dat hij er is en dat hij gebleven is, dat je dus geen enkele reden tot klagen hebt. Die visie maakt dat je nog moeilijk uitkomt voor wat je denkt of opkomt voor wat jij graag zou willen. Mogelijk was dit nooit een makkelijk punt, en heeft je ziekte dit nog versterkt. Uitzoeken voor jezelf waarom je zo moeilijk voor jezelf opkomt, lijkt me belangrijk. In veruit de meeste gevallen ligt een laag zelfbeeld aan de basis van dit aanpassingsgedrag. We vinden dan dat we het recht niet hebben om ons te laten horen, omdat we toch maar zijn wie we zijn, klein en onbenullig in vergelijking met anderen. Ik stel het zo extreem, opdat het zou opvallen hoe onterecht deze gedachtegang is. We hoeven immers niet mooi of uitzonderlijk te zijn om graag gezien te mogen worden. We hebben dat recht gewoon omdat we bestaan. Daaruit voortvloeiend mogen we het ook gerechtvaardigd vinden dat onze geliefden er voor ons zijn als we ze nodig hebben, omdat we dat ook voor hen zouden doen.
Jezelf gunnen dat anderen je helpen, leren ontvangen, is voor nogal wat mensen moeilijker dan geven. Bij ontvangen voelen we ons dan kwetsbaarder, afhankelijk van de ander, de zwakste partij. Het zijn dingen die misschien ook bij jou spelen. Het meeste inzicht zou er ongetwijfeld komen mocht je dit kunnen opnemen met je man. Waarschijnlijk zijn veel van je overtuigingen niet gestoeld op een realiteit, stroken ze niet met zijn visie en gevoelens. Ik merk het vaker dat, als koppels de moed vinden om te communiceren over wat ze echt voelen en aftoetsen bij de ander wat ze denken dat die voelt, ze voor grote verrassingen komen te staan. ‘Tiens, ik wist niet dat jij het zo zag.' Of: ‘En ik die altijd dacht dat jij het daar wel moeilijk mee zou hebben.' Zeker na wat jullie doorgemaakt hebben, lijkt me dat erg zinvol. Vergeet immers niet dat kanker voor jullie beiden een ingrijpende verlieservaring was, met een relationeel rouwproces als gevolg. Dit samen kunnen opnemen kan het een stuk draaglijker maken en er zelfs voor zorgen dat jullie dichter bij elkaar komen.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu