Menu
example

Ouders op leeftijd scheiden21/05/2009

Ouders op leeftijd scheiden

‘Mijn moeder (58) heeft na 40 jaar huwelijk plots een affaire met een andere man. Papa (65) had het niet voelen aankomen. Soms belt ze hem en zegt ze dat ze zal terugkomen. Maar telkens blijkt dat vals. Ik had een mama bij wie ik altijd terecht kon en die de oma is van mijn kinderen, maar nu is ze amper bereikbaar. Het contact tussen ons is gespannen en onaangenaam. Ik kan geen toegeving doen en zij blijkbaar ook niet. Hoe komen we hieruit?'

 
Er wordt vaak gezegd dat de grootste slachtoffers van een echtscheiding de kinderen zijn.
Meestal denkt men dan aan kinderen in de volle betekenis van het woord: de dochter of zoon van en ‘kind in leeftijd'. Vorige generaties hadden al eens de neiging samen te blijven tot de kinderen volwassen waren, vanuit het standpunt dat een echtscheiding hen dan minder raakt.
 
Nu er almaar vaker op late leeftijd gescheiden wordt, krijgen ook veel volwassen kinderen te maken met een breuk tussen hun ouders. Dat raakt hen vaak minstens zo hard, zeker als er voordien een fijne familieband was, zoals bij jullie.
De loyaliteit tegenover je ouders, nu ook de grootouders van je kinderen, blijft groot. ‘Thuis' (veel volwassenen die zelfstandig wonen omschrijven het huis van hun kindertijd nog altijd zo), blijft een speciale waarde hebben. Het heeft te maken met onze wortels, ons gevoel van veiligheid en zekerheid. Het is een rust- en ankerpunt, waar we graag naar terug keren om bij te praten, ons nog eens kind te voelen, nog eens verzorgd te worden. Als dit onderuit gehaald wordt door toedoen van een van je ouders, is dat ondermijnend.
Als kind steken schuldgevoelens de kop op (ik ben niet lief genoeg geweest en daarom is mama weg gegaan). Als volwassen dochter of zoon overheersen gevoelens van verantwoordelijkheid, iets willen ondernemen om het ongedaan te maken, maar tegelijkertijd ook constant tussen twee vuren staan.
Dat leidt tot frustratie en kwaadheid, de emotie die ik het sterkst tussen de regels doorlees.
Van haar kant zal je moeder ongetwijfeld schuldgevoelens hebben, heen en weer geslingerd worden tussen haar nieuwe liefde en haar trouw aan haar verleden.
 
Wondermiddelen voor deze situatie bestaan er niet. De tijd kan zoals in veel dingen alleen maar zijn werk doen. Gun jezelf eerst de kans om te rouwen om wat niet meer is: je thuis die weggevallen is, het gezinsleven van weleer dat je kwijt bent en misschien zelfs in vraag stelt.
Leg je niet op te kiezen of te oordelen. Wat gebeurt, is in eerste instantie iets tussen je ouders. Je kan begrip voor hen hebben, luisteren en er proberen te zijn, maar je hoeft geen partij te kiezen, geen standpunt in te nemen. Je mag hen beiden graag zien omdat ze nu eenmaal je vader en je moeder zijn.
Geef dat ook aan bij beiden en probeer op die manier los te komen van je verwijten en je boosheid aan het adres van je moeder. Is het moeilijk om haar te bereiken of te spreken, schrijf het dan allemaal op. Stuur je moeder een brief met alles wat je denkt en voelt, geef haar aan dat je haar mist en je met haar wil praten. Beschouw deze hele situatie als een rouwproces, een rouwtaak ook waar jullie als familie door moeten.
 
Het aanvaarden van het verlies, het doorvoelen van de pijn die daarmee gepaard gaat, maar ook je instellen op dit nieuwe leven, je toekomstbeeld aanpassen, zijn de dingen waar je voor staat. Mettertijd zullen jullie allemaal leren leven met deze nieuwe situatie. Het zal nooit meer zijn zoals voorheen, maar het kan wel nog opnieuw goed zijn.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu