Menu
example

'Stap ik uit een liefdeloos huwelijk?' 03/11/2012

Ik las een tijdje geleden dat u vindt dat bij elkaar blijven voor de kinderen zo slecht nog niet is. Ik ging toen door een moeilijke fase in mijn huwelijk en die woorden boden me troost. Ik dacht dat doorzetten het juiste was. Nu twijfel ik opnieuw. Ik ben veertien jaar gehuwd en heb met mijn vrouw twee kinderen van 9 en 5. Onze relatie was nooit echt goed. Eigenlijk kozen we voor elkaar omdat we dachten dat dit het best mogelijke was, niet omdat er liefde was. Sinds de geboorte van mijn jongste dochter slaapt mijn vrouw apart en hebben wij geen seksleven meer. Wij leven volledig naast elkaar. Er is nooit ruzie, zij zegt alleen nog het hoogstnodige en richt zich volledig op de kinderen, met wie ze alles deelt. Ik word getolereerd, maar vooral buitengesloten. Een echt gesprek is niet mogelijk, maar hoeft voor ons niet meer. Ik denk dat een scheiding mijn kinderen enorm zal kwetsen. Mijn zus scheidde onlangs, wat mijn dochter enorm raakte. Hun leven kan er alleen toch maar moeilijker uitzien? Ben ik in staat om als alleenstaande pa voor twee kinderen te zorgen? Financieel zal het een stap achteruit betekenen. Ik voel me de laatste tijd vaak slecht, ben veel afgevallen en zie de zin van het leven niet meer. Alleen voor mijn kinderen blijf ik overeind. Wat moet ik doen?
 
Rika Ponnet:
 
Ik hoor vaak verhalen over huwelijken waarbij er geen sprake is van 'water bij de wijn doen', maar waar er zelfs geen water gedronken wordt. Dat bij elkaar blijven voor de kinderen nog zo slecht niet is, meen ik, maar het is geen pleidooi tegen scheiden. Soms is weggaan gewoon de best mogelijke keuze. Niemand kan die stap voor jou zetten, maar misschien kunnen de volgende overwegingen helpen.

Als ik met mensen praat over hun relatieproblemen, probeer ik altijd een zicht te krijgen op het ontstaan van die relatie. Hoe en waarom je voor iemand kiest, is van betekenis in de latere relatie. Jij omschrijft jullie huwelijk als een keuze uit angst om over te blijven. Er spreekt geen liefde of positief engagement uit. Die start is dan ook geen bron van energie waarop gebouwd kan worden of die jullie kan helpen op latere moeilijke momenten. Ik weet bovendien dat een volledige afwezigheid van gevoel, positief of negatief, zoals bij jullie, dodelijk is voor de verbondenheid in een relatie. Je kunt beter wekelijks een servies laten sneuvelen, dan dat er geen ruzie wordt gemaakt, amper iets gezegd en al helemaal niets verlangd wordt. Misschien denken jullie dit wel aan te kunnen: niets van elkaar verlangen, gewoon ouder zijn, goed voor de kinderen zorgen, de ander tolereren of zelfs negeren. Langzaam merk je echter wat overleven in een woestijn betekent: langzaam sterven. Je lichaam geeft trouwens signalen in die richting.

Jouw angst om stappen te zetten is bovendien erg groot: angst om je kinderen te kwetsen, maar ook angst om alleen verder te moeten. Ik stel het gek genoeg wel vaker vast: hoe groter de huwelijksellende, hoe moeilijker mensen zich soms een ander leven kunnen voorstellen, hoe meer ze zich ook vastklampen aan het schamele dat er wel is. Alsof sommigen er mettertijd van overtuigd geraken dat ze dit verdienen, dat het toch nooit beter wordt. De kans dat je trouwens nu een depressie doormaakt, is reëel. Waarschijnlijk hou je het nog wel een tijdje vol, maar zoals het spreekwoord zegt: de kruik gaat te water tot ze barst.

Jullie zijn duidelijk niet meer in staat om de knoop te ontwarren, daarvoor is de vervreemding te groot. Het lijkt me dan ook hoog tijd dat je aanklopt bij een dokter of een psycholoog. En ook al is een gesprek met je vrouw niet langer mogelijk, toch lijkt het mij zinvol om minstens aan te geven dat het voor jou niet langer kan. Lukt het niet via een gesprek, schrijf haar wat je nu denkt en doormaakt. Onthoud ook wat ik hier al eerder aangaf: de allerslechtste situatie voor kinderen om op te groeien is bij een liefdeloos koppel, de op een na slechtste bij gescheiden ouders die het strijden niet kunnen staken, de op een na beste bij ouders die respectvol uit elkaar zijn gegaan, de beste bij een ouderpaar dat liefdevol of met vriendschap voor elkaar door het leven gaat. Op dat laatste doelde ik trouwens toen ik zei dat bij elkaar blijven voor de kinderen zo slecht nog niet is. Het was geen pleidooi voor het in stand houden van een liefdeloos huwelijk, wel voor het respecteren van huwelijken die misschien niet beantwoorden aan het romantische liefdesideaal, maar een goede haven zijn voor de volwassenen en de kinderen die er leven. Gun jezelf en je kinderen de kans op zo'n relatie.
 



→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu