Menu
example

Zijn mijn vriendin en ik te verschillend?09/10/2016

Mijn vriendin en ik komen uit een totaal verschillende wereld: zij die van de luxe, ik die van het gewone, simpele. Wekelijks hebben we onze visieconflicten, zo noem ik het. Ik ben tevreden met niks, terwijl zij alsmaar dingen wil doen of kopen en dergelijke. Maar we zien elkaar doodgraag. Door haar ontdekte ik dat ik een lichte vorm van autisme heb waardoor ik weinig emotie toon, zowel in het dagelijks leven als tussen de lakens. Dat drijft ons verder uit elkaar, wat pijnlijke momenten veroorzaakt. Nu staan we voor een belangrijke stap: trek ik in bij haar of niet en gaan we uiteen? Hoe pakken we dit het beste aan?

Rika Ponnet:

Jouw vraag is er een die ik in oneindig veel variaties in mijn praktijk te horen krijg. Altijd opnieuw leggen mensen de nadruk op de verschillen die er tussen hen zijn als verklaring voor het feit dat ze conflicten hebben, niet bij elkaar horen, geen match zijn, ongelukkig zijn met elkaar. Ze zijn er ook telkens ten volle van overtuigd dat hun relatie wel goed zou lopen, mochten ze meer op elkaar gelijken. Een rationele logica, zeg maar. Gek genoeg kun je tegenover deze stelling heel wat voorbeelden plaatsen die de regel niet volgen: mensen die heel veel gemeen hebben en toch niet op elkaar vallen, maar ook gelukkige koppels in duurzame relaties die heel erg verschillend zijn. Blaise Pascal zou gezegd hebben: Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point. Of ook: de wegen van het hart zijn ondoorgrondelijk.

Toch kennen we vandaag wel die wegen van het hart, de emotionele logica in relaties. Zo weten we dat relaties niet tot stand komen omdat mensen sterk op elkaar gelijken en ook niet aflopen omdat ze te verschillend zijn. Relaties groeien en bloeien door een sterke emotionele connectie die er op haar beurt voor zorgt dat verschillen, die er altijd zijn, gedragen en verdragen worden of dat er makkelijker compromissen gevonden worden. Relaties stranden of verzanden omdat die band er niet (meer) is of in kwaliteit achteruitgaat. Dat lijkt me ook bij jullie van toepassing.

Aanval als verdediging
Jullie zien elkaar graag, de band was er dus zeker bij aanvang, maar op de een of andere manier zijn jullie in een interactie beland waarbij jullie vooral focussen op de verschillen die er zijn, de eigenschappen die jullie bij elkaar veranderd willen zien. Jij wilt dat zij wat eenvoudiger door het leven gaat, zij wil dat jij wat meer gevoelens toont. Altijd zit er onder die aanhoudende vraag om verandering een relationele vraag: aan haar kant zou dat een vraag om meer connectie kunnen zijn: toon me je gevoelens, ben jij er echt voor mij, zie je mij graag? Door jou als licht autistisch (wat dit dan ook mag betekenen) te ‘duiden', krijg jij het gevoel niet te voldoen, voel jij je niet geaccepteerd zoals je bent, waarop je haar gaat aanvallen als te materialistisch, te oppervlakkig. Aanval als verdediging, zeg maar.

Willen jullie verder met elkaar, dan lijkt het mij essentieel dat jullie met elkaar proberen te kijken naar die dieperliggende verlangens en angsten. Door te ervaren dat de ander je eigenlijk iets vraagt en je niet zozeer wilt veranderen, is het ook mogelijk om het gevraagde te geven of samen voor een tussenoplossing te kiezen. Uiteraard zullen jullie ook in de toekomst nog vastlopen op die ‘visieverschillen', maar hoe meer je bovenstaande ‘oefent', hoe beter jullie in staat zullen zijn om die verschillen toe te laten, ze niet langer als een bedreiging te zien.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu