Menu
example

Façade13/12/2015

Ze is hoorbaar West-Vlaamse en woont in Gent, nood als ze had aan een ander soort van ruimte dan die van het dorp waar ze opgroeide. Ze zegt het op een harde, assertieve manier. Dorps is Ilse geenszins, met haar merkenhandtas en perfect matchende schoenen, haar felroze lipstick en dito nagels. Alles aan haar roept geld, veel geld. Ze is handelsingenieur, runt een eigen communicatiebureau. Een leven van werken en doorzetten, van 'het kan altijd beter en meer'. Ze spreekt over het perfecte gezin, de perfecte jeugd, waarin ze alles kreeg, materie en kansen. Al lagen emoties moeilijk. Haar moeder stapte mee in de bakkerij van haar man, sinds generaties een instituut in de streek. Lerares wou ze worden, maar ze paste zich aan zijn verlangens aan en stond 35 jaar dag in dag uit tussen het brood en gebak. 'Ik heb mijn ouders alleen zien werken.' De mama volgt nu academie, het inhalen van verloren tijd, en geeft haar dochter het advies twee keer na te denken alvorens zich afhankelijk te maken van een man en kinderen. Dat ze 33 is en nog altijd single heeft er volgens haar alles mee te maken. Mijn vraag wat haar dromen waren als meisje, brengen ons bij het verhaal van vlees en bloed, weg van de vernislaag die perfectie is. Voor de eerste keer in het gesprek weet ze even niet wat gezegd. Ze kijkt omhoog, terug in de tijd en vertelt over de speeltuinwerking waarin ze actief was als zestienjarige en hoe ze barstend van enthousiasme thuis aankondigde dat ze kleuterleidster wou worden. Haar vader had zijn schouders opgehaald en geantwoord dat ze daar veel te slim voor was en er geen geld mee te verdienen viel en daar was de droom geëindigd. Ze weet vandaag niet of ze kinderen wil, want de combi werk en gezin van haar moeder, daar past ze voor. De carrière stelt ze niet in vraag. Moeilijk, besef ik, om in te gaan tegen een omgeving die je alle kansen lijkt te bieden, behalve die om jezelf te mogen zijn. Al zie ik ook dat de stap naar mij een eerste gemorrel is aan de deur van de gouden kooi. Die avond in de serie Bevergem heeft Freddy De Vadder, het over schijn en de moed om imperfect te zijn. 'De mensen, ze proberen allemaal hun kleine kantjes weg te steken achter hun façade. De schone schijn op te houden. Ze zijn zo geobsedeerd met het opblinken van hun façade dat die lelijker is dan hun kleine kantjes.' Eerlijkheid duurt het langst', voegt hij er nog aan toe. Ik denk aan de Amerikaanse hoogleraar psychologie Brené Brown die in 'De moed van imperfectie' een pleidooi houdt voor authenticiteit en kwetsbaarheid, voor een leven dat start bij jezelf graag zien en aanvaarden, weg van perfectionisme en het anderen naar de zin maken. Ik denk aan de moed die de llses onder ons daarvoor nodig hebben.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu