Menu
example

Heel gewoon16/02/2014

Een heel gewone man van 65 is hij. Wat klein, kalend, erg netjes en grijs gekleed. Onopvallend, zoals dagelijks mensen je ongezien op straat passeren. Uit zijn kwieke stap en alerte blik spreekt gezondheid. Zes maanden weduwnaar is hij nu. 'Wij hebben vorig jaar nog onze veertigste huwelijksverjaardag gevierd, ze was toen al erg verzwakt, maar genoot van elk moment.' Vier jaar heeft hij haar dag in dag uit verzorgd, een lang lijdensverhaal waarin kanker de hoofdrol speelde. 'Hoe moeilijk het ook was, het bracht ons zo mogelijk nog dichter bij elkaar. Ik had voorheen nog nooit gekookt, maar ze leerde het mij allemaal, alsof ze toen al wist dat ik er ooit alleen zou voor staan en ze me daarop wou voorbereiden. Vanuit haar ziekbed gaf ze aan hoe ik de groenten best sneed, wanneer de biefstuk moest gedraaid worden, welke kledingstukken samen de was in mochten.' Dat de rollen in hun relatie op hun kop werden gezet, hadden ze nooit als een probleem ervaren. Hij deed de dingen die hij altijd al deed en voor de dingen die hij in haar plaats bleef, nam zij nog altijd de verantwoordelijkheid. Als de saus mislukt was, weet ze het aan haar slechte instructies, niet aan zijn onkunde. Haar saus was mislukt. Ook in die moeilijke tijd bleven ze ten volle man en vrouw, niet hulpverlener-patiënt. Als hij er aan toevoegt 'op alle vlak, mevrouw', kijkt hij me enigszins timide aan. 'Tegenover u kan ik hierover wel spreken.' Tot op het einde was er sprake van echte intimiteit. Niet dat hij dit verwachte, want haar fysiek lijden was groot en hij wou het haar toch alleen maar makkelijker maken, was 's avonds gelukkig als ze tegen hem in slaap viel. Zij wou meer. 'De week voor ze stierf, ze kon toen al niet meer haar bed uit, we zaten stil bij elkaar zoals het de weken ervoor wel vaker gebeurde, alles gezegd, alleen nog harmonie. De zon scheen binnen en ze sloeg onhandig het dekbad van zich af. Ik zag dat ze het zwarte kanten setje droeg waarvan ik altijd zo had gehouden. Hoe ze die aangekregen had, ik weet het niet, ik denk dat ze daarvoor toch de dochter aangesproken had. Zoetje, als je goesting hebt, doe maar, het is ok voor mij.' Hij was beginnen wenen, deed dat ook nu. 'Ik was een beetje geaffronteerd, dat ze dacht dat ik dat wou, van haar, zo terminaal als ze daar lag.' Ze legde uit dat dit hetgene was wat ze ook zelf wou, dat ze zich nog eenmaal echt vrouw, zijn vrouw wou voelen.' Heel onbeholpen vertelt hij hoe ze nog eenmaal gevreeën hadden, hij onnoemelijk voorzichtig, zoals onze allereerste keer en hoe ze daarna allebei geweend hadden, maar zich ook heel gelukkig voelden. Vindt u nu niet dat ik hier te vroeg zit, nu al op zoek gaan naar een nieuwe partner, dat zijn omgeving het niet zou begrijpen, zo een grote liefde en dan zo snel een nieuwe relatie zoeken. Ik zeg dat ik het perfect begrijp en het juist een teken is van de grootte van hun liefde, van de manier waarop ze het leven vierden. Dat ik dit vaker merk: als de liefde uitgedragen wordt, er ook een echt afscheid is geweest, dat het gemis een nieuw leven niet in de weg staat, dat de boodschap er juist eentje is van: ga verder, maak er nog wat van. Hoe zij dit ook op de laatste dag had gezegd, dat hij een goede man was en dat hij een vrouw perfect gelukkig kon maken en dat hij dat moest doen. Hij heeft het over zijn niet zo schitterende profiel, als gewone ambtenaar en dat vrouwen daar toch niet voor vallen, ik heb het over zijn ongelofelijk talent in relaties. Hij wil het sowieso een kans geven, want dat zou zij ook gewild hebben. Bij het buitengaan heeft hij zichzelf opnieuw herpakt en stapt hij rustig maar vastberaden naar zijn onopvallende wagen. Een heel gewone man. 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu