Menu
example

kerstroos15/12/2013

24 december 2008, 16.00. Bij de buren rechtover flikkert de kerstboom aan en uit. David heet hij en of ik het niet vervelend vind, op zo een namiddag werken. 'Mocht ik dat al vinden dan had ik de afspraak niet gemaakt', antwoord ik grappend. Voor hem is het een avond als een andere, nu toch al 4 jaar en hoe hij dan liefst dingen plant die niets met kerst te maken hebben. De kersten voor en na, twee verschillende levens zijn het. Hij lijkt me jong om zo te spreken, geen 35. Bio-ingenieur is hij. Ontwikkelingswerk, dat was zijn droom en ook die van zijn vriendin, een arts. Hij haalt een foto boven. Twee lachende, bruingebrande, jonge mensen voor een jeep, een stoffig landschap. Ethiopië. Doodgraag zagen ze elkaar, al sinds hun 19de. Onafscheidelijk waren ze: dezelfde plannen, dezelfde dromen, dezelfde levenskracht. Na haar studies vertrokken ze voor drie jaar, richting Afrika. Hij werkte aan een irrigatieproject, zij in een kraamkliniek. Er was weinig, maar ze vonden hun leven onwaarschijnlijk mooi. Ze hield een fotodagboek bij, later voor de kinderen, want ze wilden er minstens vier. Hij kijkt intens naar de foto. 'Ik voel me zo verdrietig als ik mezelf zie staan, zo eigenwijs, vol geloof dat het leven een grote kans is, die wij gingen waarmaken. Want ik had haar, de liefde.' Hoe ze 24 december 2004 bij vrienden kerst gingen vieren, onderweg stopten om naar de schitterende Afrikaanse sterrenhemel te kijken, er een auto passeerde die haar van de weg maaide, het voorbij was, met een vingerknip. Haar leven, onze toekomst. De lijkschouwer stelde vast dat ze zwanger was. Tussen haar spullen vond hij een klein doosje met dezelfde boodschap, zijn kerstgeschenk. Hij kwam terug naar België, zijn omgeving vond dat hij zich goed herpakte. Een nieuwe job, vrienden, een appartement. 'Maar vanbinnen voelde ik me dood.' 24 december 2005 stort hij in. Zijn moeder zorgt zes maanden voor hem. 'Ik heb onophoudelijk geweend, als een kind. En weet je wat het hardste was: zelfs die pijn ging over, terwijl ik dat niet wou. Het was mijn manier om dicht bij haar te zijn. Daarvan genezen betekende dat ik leerde te leven zonder haar.' Hij neemt opnieuw de draad op. Zelfs vrouwen horen er al eens bij, maar meer dan contacttroost is het niet. Dat zijn broer net een kind heeft en zij zou gewild hebben dat hij verder ging. En hoe ondenkbaar het hem lijkt, maar hij verlangt naar een leven met een andere vrouw. 'Mag 2009 je jaar worden', zeg ik bij het afscheid nemen. 'En als ik haar vind via jullie kom ik zeker nog eens langs', is zijn antwoord. Hij lost die belofte niet in, maar hé, wie zijn geluk vindt, vergeet al eens de weg er naartoe. Ik denk er niet meer aan. 24 december 2012, 16.00. Mijn medewerkster wenst me een fijne kerst toe en 'oh ja, er springt straks nog iemand binnen om gedag te zeggen'. 'Heel even maar', antwoordt ze op mijn ‘moest dat nu?'. Hij is het, naast hem zijn zichtbaar zwangere vriendin. Een kerstroos. 'Ik wou je niet storen, maar wist dat je er niet echt om maalde, deze avond. Ik vier het opnieuw echt', zegt hij, 'gewoon met ons twee'. 'Drie', voegt zij fijntjes toe. 'Leven is het nu, niet meer overleven', rondt hij af. Een brede armzwaai, en weg zijn ze. Bij de buren rechtover flikkert de kerstboom aan en uit.
 


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu