Menu
example

Lijn 2511/03/2015

Hij stapt op bij Weldoeners, maar wat klinkt Bienfaiteurs zoveel juister. Een zware, zwarte man in een felpaars, glanzend trainingspak en witte moonboots. Een vreemde verschijning bij 13°, maar zo zie ik er hier wel meer. Hij begroet enthousiast de man tegenover mij. Leeftijd niet te schatten. Tandeloos. Afgetrapte schoenen, in de ene ontbreekt de veter. Stoppelbaard. Een skimuts op het hoofd, gadget bij het bier dat mannen en maten drinken. Het gezicht van Brusselse armoede. Het paarse trainingspak zet zich naast de tandeloze. Er ontspint zich een gesprek in het Frans. Obi heet de zwarte en met een diepe, warme stem vraagt hij hoe Mo het stelt. Deze haalt de schouders op en mompelt iets dat lijkt op redelijk. Dat hij het toch zo moeilijk heeft nu ze er niet meer is. Of hij wel voldoende eet en waar hij eet. Hij ziet er immers zo mager uit. Er volgt een uitleg over de twee avonden per week die hij bij zijn schoonzus doorbrengt en een sociaal restaurant dat hij recent ontdekte en waar het eten toch wel lekker is. Maar dat er dagen zijn dat hij niet opstaat, omdat het niet lukt. Hij laat zijn hoofd hangen, de andere legt zachtjes zijn hand op een mager been. Dat hij zich niet mag laten gaan, de donkere dagen extra moeilijk zijn, er wel iemand anders in zijn leven komt. Hij moet er in blijven geloven en zegt het op een manier die zelfs mij bijna overtuigt. Het gaat nog even over het pas geknipte haar van Mo, met dank aan een buurvrouw. Goed gelukt volgens Obi. Hij drinkt van een flesje water dat hij prompt aanbiedt en waar de andere even aan nipt. Dat hij weet wat hij doormaakt, wat een ellende, want dat hij het zelf heeft meegemaakt, maar nu wat blij is met zijn Clarysse. Samenwonen lukt niet. Haar appartement is te klein met drie kinderen en een inwonende moeder. Maar ze bezoekt hem regelmatig en blijft op zaterdag altijd slapen. Zijn ogen blinken als hij het vertelt, de andere lacht even zachtjes terug, een elleboogstootje. Ze kijken vredig naar buiten. Bij de volgende halte moet Obi er af. Ze schudden elkaar de hand, een schouderklopje. Kop op man, hou je goed, tot gauw. Ik zie dat ik zelf al twee haltes te ver ben gereden, vloek even binnensmonds en stap uit. Op het perron twee jonge, blonde vrouwen tot in de puntjes verzorgd. Franse conversatie. 'Begrijp je dat nu, dat hij dat durft voor mijn ogen, met die andere. Ik ben er al een week ziek van.' De vriendin knikt meelevend. 'Ach mannen, allemaal dezelfde.' Bij Meiser verlaat ik de 25 met het gevoel een inzichtsreis afgelegd te hebben. Bestemming: de universaliteit van liefdesverdriet.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu