Menu
example

Oorlogskind03/05/2013

Of ik weet heb van onderzoek naar de impact van oorlogservaringen op het latere hechtingsgedrag van mensen. Hildegard heet ze, maar ze hoort liever Hilde. Een gewone vrouw van achterin de vijftig. Ik pik enthousiast in, praat over het trauma-onderzoek in Israël bij Holocaustslachtoffers. Ja, ja, daarover natuurlijk wel, onderbreekt ze mij. Ik bedoel oorlogsslachtoffers aan de andere zijde. Mijn ouders waren kinderen van collaborateurs, vervolgt ze. Na de oorlog werd hun huis leeg geroofd en in brand gestoken. Mijn vader maakte het allemaal mee als 14-jarige, zag zijn pa in de dierentuin, achter tralies, beschimpt. Als kind van een zwartzak werd hij gemeden als de pest. Bij mijn moeder hetzelfde verhaal. Ze vonden elkaar in die geschiedenis, al werd daar thuis nooit over gepraat. De tweede wereldoorlog, in mijn praktijk, maart 2013. Er volgt een verhaal over een jeugd van gemis. Ouders die enkel aandacht hadden voor elkaars kwetsuren, geen kinderen wilden, maar Hildegard per ongeluk kregen en er dan maar een tweede namen. Er werd praktisch voor ons gezorgd, vertelt Hilde, maar affectie... nooit gekend. Op 16 ging ik op kamp, ik werd er in mijn slaap verkracht, mijn eerste ervaring. Ik vertelde het thuis, onbeholpen. Ga boven je gezicht met koud water wassen, zei mijn moeder. We gaan zo eten. Nooit meer een woord erover. Ze vertelt over haar relaties. Ik kan goed mijn boontjes doppen. Maar in een relatie...Haar man bleek een manipulatieve ‘kleine prins'. Hij werkte niet, vond dat een reeks vage kwalen hem het recht gaven jaren op haar kosten te leven. Hij heeft me zelfs bestolen. Mijn omgeving begrijpt niet hoe een sterke vrouw zich zo kan laten doen. Ja, vraagt ze mij, waarom ben ik in een relatie zo zwak? We komen bij haar kinderlijk verlangen naar aandacht en geborgenheid. Ik besef het, een lief woord, en ik ben verkocht. En het is alsof die andere weet dat dit de sleutel is. Hoe ze het anders wil, de afgelopen twee jaar alleen een versterkende ervaring waren. Ik moet me niet nodig voelen om zin te geven aan mijn bestaan. Maar alleen blijven...Mijn broer leeft zo. Gerenommeerd wetenschapper, reist van het ene congres naar het andere, woont in zielloze hotelkamers. Ik weet hoe hij denkt en vooral niet voelt, Brothers in Arms. Heeft hij het eens erg moeilijk, dan belt hij, om het over het weer te hebben in Rio of New York, banale dingen. Wat ze dan wel graag wil. Samen het vermogen hebben om het alledaagse te delen en er van te genieten. We spreken over die bewustere keuze. Ik wil niet verliefd zijn, zegt ze, ik wil graag zien en graag gezien worden. Geld, schoonheid, het doet er niet toe. De echte kant zit toch vanbinnen, niet? Of ik er haar regelmatig attent op wil maken, als ze iemand ontmoet via mij. Mannen die al bewezen hebben te kunnen geven. Ik zeg dat die mannen zeker bestaan, maar ze toelaten voor haar de grootste uitdaging wordt. Liefde zoeken waar ze te vinden is, ze niet proberen afdwingen of verdienen waar ze nooit zal komen. 's Avonds op TV is er een uitgebreide reportage over Syrië, hoe de oorlog er nu al meer dan twee jaar onverbiddelijk woedt. Ik denk aan de Hildegarden aldaar, binnen 50 jaar.


→ Terug naar overzicht

Lezingen

Rika Ponnet verzorgt regelmatig lezingen en presentaties binnen het brede vakdomein van de liefde. Op zoek naar een originele en boeiende spreker voor je organisatie?

Boek haar nu