Op de sofa bij relatiedeskundige Rika Ponnet

02 oktober 2012

De trend van de maand: roodharige seksuologen die boeken schrijven. Na ‘Het Borstenboek' van Kaat Bollen, brengt nu ook koperwiekje Rika Ponnet haar pennenvruchten op de markt. Maar daar stopt de vergelijking dan ook. ‘Blijf bij mij' is een vernieuwend relatieboek waarin Ponnet beschrijft hoe relaties het strijdtoneel zijn voor macht en intimiteit. "Geen seks? Wel, dan zet ik ook de vuilnisbakken niet buiten." Interview van Jeroen Denaeghel voor P-Magazine.

 

Tony Soprano. De naam schiet door m'n hoofd wanneer ik het kantoor van relatiebemiddelaarster Rika Ponnet (44) binnenstap. De seksuologe geeft me een stevige handdruk en gaat voor me aan haar bureau zitten. De armen gekruist voor haar borsten, kijkt de rosse voenk me strak aan. ‘No bullshit,' lees ik in haar helblauwe kijkers. Net als de maffiabaas uit de populaire tv-reeks schuif ik zenuwachtig op m'n stoel. Gelukkig ben ik het die de vragen mag stellen.

Mislukte relaties hebben niks te maken met de juiste niet tegenkomen, schrijf je. Met wat dan wel?
PONNET: "In 99% van de gevallen draait het om machtsverhoudingen die nefast evolueren. Veel koppels begrijpen niet wat er juist fout loopt in hun relatie. Ze maken ruzie om het wegzetten van de vuilniszakken of het ledigen van de vaatwasmachine. Dat lijken banale dingen, maar vaak spelen hier onderliggende frustraties mee. Iemand voelt zich afgewezen, is gefrustreerd en werkt dat op z'n partner uit. ‘Jij hebt me gisteren geen seks gegeven, wel dan kan je vandaag naar de afwas fluiten.' Men wil zich niet ondergeschikt maken aan de andere en gaat het eigen terrein bewaken. Als we frustraties niet gaan ventileren en uitklaren bij elkaar, komen we in de problemen. Daarom pleit ik om af en toe eens goed ruzie te maken - dat is trouwens één van de meest onderschatte tekens van intimiteit."

Volgens jou is strijden om macht een natuurlijke behoefte. Zelfs baby's doen het.
PONNET: "Natuurlijk. Iedereen heeft macht nodig, anders voelen we ons niet veilig. Bij een poetsvrouw denken we vaak: ‘Oh, da's toch wel een makkelijke job hé. Veel zorgen zal die niet hebben.' Maar de stress bij mensen die laag op de sociale lader staan is vaak hoger dan aan de top. Ze hebben veel minder het gevoel dat ze hun eigen leven controleren omdat er boven hen nog vijf anderen zeggen wat ze moeten doen. Een CEO zit in de driver-seat. Die beheerst het machtsspel i.p.v. het te ondergaan."
 
Dé basis van hoe partners met elkaar omgaan ligt volgens jou in de hechtingsstijl die we meedragen. Naargelang de angst voor verlating en hoe we met intimiteit omgaan kan je mensen in vier hechtingsstijlen indelen: de veilige, de angstige, de afwijzend-vermijdende en de angstig-vermijdende.
PONNET: "Een mens heeft twee opdrachten als hij op de wereld komt: enerzijds het ontwikkelen van autonomie en anderzijds de verbondenheid met anderen creëren. Zelfontplooiing versus intimiteit. Mensen uit de veilige hechtingsstijl slagen erin om een evenwicht tussen beide te bewaren, maar bij anderen overheerst één van de twee. De meeste mensen die intimiteit vermijden, zijn meestal heel prestatiegericht, zoals bedrijfsleiders en politici. ‘Zie mij, kijk eens wat ik kan,' is typisch voor de Steve Jobs van deze wereld. Mensen die veilig gehecht zijn, hebben geen nood om CEO te worden of doen daar geen gekke dingen voor. Helaas stimuleert onze maatschappij steeds vaker dat we voor het succes van een carrière gaan."

Soms terecht. Ik heb me blauw geërgerd aan die violiste die haar rockgroep School is cool in de steek liet voor een Argentijns lief.
PONNET: "Dat zegt vooral iets over jou. (lacht) Iedereen is anders. Misschien is dat meisje angstig gehecht en voelt ze zich alleen goed als ze dicht bij hem is. Dan is die stap een logische keuze."

Volgens jou val je best niet op de Tom Barman's en Daan's van deze wereld. Machtsuitoefening tot in het kwadraat: zij bepalen, hun partner volgt.
PONNET: "Dat heb je met artiesten. Alles moet wijken voor hun creativiteit die niet te plannen valt. Zij bepalen de agenda. De partner wacht tot de kunstenaar aanspreekbaar is of tijd heeft. Artiesten hebben een onstilbare behoefte aan erkenning. Ze hebben vooral knipperlichtrelaties: in Dag Allemaal hebben ze het over ‘de vrouw van hun leven' en twee maand later staan ze naast een andere op de cover. Veel artiesten zitten in het angstig-vermijdend kwadrant. Ze willen héél graag intimiteit en gooien zich onbegrensd in een relatie, maar naarmate die langer duurt, voelen ze zich kwetsbaar en trekken ze zich terug uit angst gedumpt te worden. Hoe fantastisch de verliefdheidsfases zijn, hoe dieper ze achteraf vallen. Het zijn mensen die moeilijk door het leven gaan, maar wel heel creatief kunnen zijn. Omdat ze in hun leven nooit voldoende bevestiging kregen, gaan ze zichzelf overstijgen om de beste te zijn en applaus te oogsten. De tragiek van zo'n mensen is dat ze altijd de bevestiging van anderen nodig hebben om gelukkig te zijn. Een partner kan dat hongerig gat naar aandacht niet opvullen. Onlangs moest ik voor een weekblad op zoek naar een showbizzkoppel dat al meer dan dertig jaar samen was. Wel, dat was niet te vinden."

Je adviseert om een partner te kiezen waar de liefde niét bevochten moet worden. Als je niet moet vechten voor iemand, wat is een relatie dan nog waard?
PONNET: "Dat zegt weer iets over jou. Er is een verschil tussen je best voor iemand doen of het onbereikbare najagen. Als je altijd moet vechten om bevestiging van de andere kom je nooit tot echte intimiteit. Ik heb het over de types die een normale, rustige relatie als verstikkend ervaren en altijd op zoek gaan naar de ‘moeilijke' gevallen. Ze kennen vaak alleen de voorwaardelijke liefde. Dat iemand hen graag ziet om wat ze zijn, kan er bij hen niet in. Neen, ze moeten met een dure BMW rijden of zich nieuwe borsten aanschaffen. Kinderen die enkel liefde en aandacht krijgen als ze hoge punten op school halen of de beste op het voetbalveld zijn, evolueren vaak tot zo'n types."

Je legt een heel sterk verband tussen mislukte relaties en een gemis aan intimiteit tijdens de kinderjaren.
PONNET: "Ja. De laatste jaren wordt bij echtscheidingen steeds vaker met dit denkkader rekening gehouden. Men beseft dat bij kinderen jonger dan drie jaar co-ouderschap een héél slechte zaak is. Omdat zo een jonge kinderen vaak niet in staat zijn een veilige hechting op te bouwen als ze voor zo lange periodes van een centrale hechtingsfiguur ontstoken zijn. De rol van een vader bij de opvoeding wordt vaak onderschat. Een vader gaat tussen de symbiose van moeder en kind staan, waardoor een baby zich als autonoom wezen kan ontplooien. Alleenstaande moeders hebben vaker dan gemiddeld een te extreme binding met hun kind, waardoor die nooit op eigen benen leert staan. Het kind gaat een angstige hechting ontwikkelen waardoor het later niet in staat is om een standvastige relatie op te bouwen. Het is altijd hetzelfde verhaal: je moet een evenwicht tussen autonomie en verbondenheid nastreven."

Vaak trekken mensen die angst hebben om verlaten te worden net vaak degene die intimiteit afwijzen aan. Hoe komt die contradictie tot stand?
PONNET: "Omdat ze elkaar bevestigen in hun noden. De ‘angstige' heeft een beperkte ontwikkelde autonomie en zoekt een rots in de branding, een schouder om tegen aan te leunen. De ‘afwijzende' heeft net schrik van die gehechtheid. Hij vindt het vooral belangrijk om sterk en onafhankelijk in het leven te staan. Carrière, een eigen leven los van anderen, daar draait het bij hem om. De ‘afwijzende' is door z'n zelfzekere uitstraling een aantrekkingspool voor de ‘angstige'. Ze stapt op hem toe, waardoor de afwijzende in z'n autonomie bevestigd wordt. Na een tijdje gaan die ongelofelijk op elkaars zenuwen werken. De angstige wil aandacht en affectie van haar grote held, terwijl die gewoon met gerust wil gelaten worden. Met als gevolg dat alles nog erger wordt. De ‘angstige' voelt zich verlaten en gaat de ‘vermijdende' nog meer claimen."

Zijn we dan zo makkelijk in vakjes te stoppen? Ik herken symptomen van beide extremen in m'n gedrag.
PONNET: "Je kan angstig gehecht zijn met een vermijdende ondertoon. Dan heb je eigenlijk veel nood aan intimiteit en nabijheid, maar anderzijds veel schrik om gekwetst te worden. Zo'n mensen hebben vaak bezette minnaars of buitenlandse lieven omdat ze weten dat bij hen de echte intimiteit nooit tot stand komt. Meestal ligt een traumatische ervaring hiervan aan de basis. Ik ken een vrouw die in haar studententijd haar lief met een ander in bed betrapte. Wel, nog steeds durft ze zich niet in een relatie te geven. Altijd komt ze aandraven met een vent die bezet is of in het buitenland vertoeft. Dat is de deur naar de vlucht openhouden."

Door jouw boek leerde ik ook dat Hans Otten in het angstig gehecht-kwadrant zit.
PONNET: "Waarom?"
Omdat hij overspel pleegde toen z'n vrouw zwanger was.
PONNET: "Hola. Om iemand z'n hechtingsstijl te bepalen moet je toch wel wat dieper gaan graven. Maar het klopt wel dat dit typisch gedrag is voor mannen die angstig gehecht zijn. Ze voelen zich tijdens een zwangerschap emotioneel uitgesloten en gaan aandacht op een ander zoeken. Ik snap dat ergens ook. Sommige worden - zeker na de geboorte van het kind - effectief het vijfde wiel aan de wagen."

Praat je dan overspel in zo'n omstandigheden goed?
PONNET: "Natuurlijk niet. Ik stel alleen maar vast dat het voorvalt. En in dit geval is er ook preventie mogelijk. Ik heb al vaak zwangere vrouwen gewaarschuwd dat ze hun man het gevoel moeten geven dat hij belangrijk is. Je bent immers samen zwanger!"

Ik haat koppels die zeggen dat ze samen zwanger zijn. M'n lief verwacht een baby, niet ik.
PONNET: "Maar jawel, Jeroen. Er zit wel geen baby in je buik, maar toch ben je zwanger, verwacht je mee dat kind."

Vergeet het. Ik ben niét zwanger.
PONNET: "En toch is het zo. Maar ik snap de weerstand wel.
Vroeger mocht de man niet bij de bevalling aanwezig zijn. Hij ging op café en kwam na de geboorte ladderzat in het moederhuis aan. Nu is de eis tot betrokkenheid soms te groot. Je hebt mannen die de ademhalingsoefeningen meevolgen of met een soort flessenvoeding-constructie rond hun nek zitten waardoor het lijkt dat ze borstvoeding geven. Dat is echt te gek voor woorden. Mannen hebben die functie niet in de natuur, waarom zouden ze die dan moeten invullen?"

In je boek schuw je de kritiek op de relatiebijbel ‘Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus' niet. Dat mannen vrouwen niet begrijpen omdat ze indirect communiceren, vind je nonsens.
PONNET: "Klopt. Als een vrouw zegt ‘de boodschappen staan in de auto', weet een man maar al te goed dat hij die moet gaan halen. Als hij dat niet doet, speelt hij gewoon een machtspelletje."

Niet mee eens. M'n lief is vaak kwaad omdat ik nooit uit mezelf de vaatwasmachine ledig. Maar ik kan toch niet ruiken wanneer die borden eruit moeten?
PONNET: "En waarom zij wel?"

Vrouwelijke talenten.
PONNET: (lacht) "Dus vrouwen zijn geboren met een instinct om vaatwasmachines te ledigen? Komaan Jeroen, ge zijt aan het zeveren!"

We hadden het over indirecte communicatie. Een man zal zeggen: ‘Haal die borden eruit.'
PONNET: "Daar ben ik nog zo zeker niet van. Praat elke man die seksueel niet aan z'n trekken komt dat met z'n vrouw uit? Neen, hij zoekt z'n vertier bij een ander. Het verschil in seksen telt hier niet, het heeft alles met macht te maken. Als je vrouw vraagt om die borden uit de afwasmachine te halen, beschouwt ze dat als een nederlaag. En jij doet dit niet automatisch omdat je niet de slaaf van je partner wil zijn. De manier waarop je communiceert heeft te maken met een hechtingsstijl, niet met geslachten. Al geef ik toe dat - vooral in oudere generaties - vrouwen zich eerder in het angstige kwadrant situeren en mannen in het vermijdende. Jongens moesten flink zijn en zichzelf ontplooien, terwijl men bij meisjes vooral op verbondenheid en zorg voor anderen inzette. Maar nu de opvoedingspatronen wijzigen, zien we dat mannen en vrouwen gelijkaardig communiceren. Ik ken evenveel mannen die kunnen zagen, hoor."

Ook hét sekscliché haal je onderuit. Het idee dat mannen er emotieloos op los beuken en vrouwen enkel vrijen omdat ze verlangen naar intimiteit, wordt niet bevestigd door onderzoek.
PONNET: "Ik stel vast dat ook vrouwen een lekkere gast opscharrelen om vrijblijvende seks te hebben. Alleen zijn ze een pak discreter dan mannen. Ze gaan op café niet over hun aantal veroveringen pochen. Vrouwen weten dat mannen daar moeilijk mee om kunnen. ‘Als die vrouw er al zoveel gehad heeft, zal ik nogal uit m'n pijp moeten komen,' denken ze dan."

En wat als een seksuologe hun pad kruist die elk kneepje van het liefdesspel kent? Dan sla je als man toch helemaal tilt?
PONNET: (lacht) "Ik kende m'n man al voor ik seksuologe werd. Er zullen wel wat mannen zijn die geïntimideerd zijn door vrouwelijke seksuologen, maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig. In de intimiteit van ons eigen leven worstelen we met dezelfde dingen. Kijk naar Goedele Liekens. Het is niet omdat je het op tv goed kan uitleggen, dat je privéleven ook altijd op wieltjes loopt."

De machtsstrijd wordt volgens jou aangewakkerd omdat het klassieke rollenpatroon - vrouw aan de haard, man als kostwinner - niet meer van toepassing is. Man en vrouw komen nu op vaker op elkaars domein waardoor er meer discussies ontstaan. Was de emancipatie van de vrouw dan toch geen goede zaak?
PONNET: "Neen! De weg terug is uit den boze! Moeten onze vrouwen zoals moslima's gaan leven? Ik denk het niet. Een maatschappij is het rijkst als mannen en vrouwen zich op alle domeinen kunnen ontplooien. Vroeger gebeurde dit niet en had je - vooral bij de vrouwen - een pak gefrustreerden. Ik ken vandaag veel mannen die blij zijn dat hun vrouw gestudeerd heeft en werkt. Ook het feit dat ze al eens hun emoties mogen laten zien, hun zorgtaak als vader ten volle mogen opnemen, zien ze als een verbetering."
 
Toch zeg je dat veel vrouwen het moeilijk hebben met een huisman aan hun zijde.
PONNET: "M'n ervaring leert me dat vrouwen dat domein niet graag afstaan. Want dan boet je weer aan macht in. Net zoals mannen blij zijn dat de top van het bedrijfsleven nog steeds een mannenclubje is. De emancipatie is dan wel ingezet, het eindstation is nog niet bereikt."

De hedendaagse vrouw streeft naar emancipatie maar smelt wel weg bij onderdanige sm-seks in Vijftig Tinten Grijs. Vreemd toch?
PONNET: "Een paar decennia emancipatie heeft niet alle verschillen weggevaagd. Ik merk in m'n praktijk dat men nog vaak klassieke keuzes maakt: mannen kijken bij hun partnerkeuze vooral naar het uiterlijk, vrouwen naar de portemonnee. En in onze primaire behoeften heeft de vrouw nog steeds graag dat de man haar seksueel domineert. Extreme dominantie is nog steeds dé klassieke fantasie bij vrouwen, da's het succes van Vijftig Tinten Grijs."
 
Dus de man blijft wel de beuker.
PONNET: (lacht) "In hun fantasie, hé. Of ze dat ook willen beleven is iets anders. De verbeelding is een sterk gegeven. Waarom was de trouw van Kate en William hét kijkcijferkanon van het jaar? Wat was daar zo speciaal aan? Omdat we graag wegdromen bij de mythe van een sprookjeshuwelijk."

Waarom blijven vrouwen op rijke mannen vallen?
PONNET: "Geld blijft het mannelijk machtsmiddel bij uitstek. Het gaat niet enkel over het economische, want vrouwen verdienen ook geld, maar wel over de karaktereigenschappen die zo'n status met zich meebrengt: zelfzekerheid, autonomie - daar houden vrouwen van. Waarom kopen mannen een Porsche? Omdat ze weten dat dit nog steeds goed werkt bij vrouwen."

Toch zijn er vaak carrièrevrouwen die complete losers onderhouden. Hoe komt dat?
PONNET: "Het redderscomplex. De afwijzende-vermijdende vrouw bouwt op voorhand een scheefgetrokken machtsverhouding op, zodanig dat ze geen intimiteit hoeft te ervaren. Door redder te spelen worden die types ook bevestigd in hun autonomie. Voor de buitenwereld lijkt zo iemand de goedheid zelve, maar eigenlijk deelt ze de lakens uit."

Er staan een paar pakkende anekdotes in je boek. Zoals het verhaal van een vrouw die met haar seksverslaafde man naar een parenclub trekt. Om haar relatie te redden, wil ze zich voor hem bewijzen. In de hoop hem jaloers te maken laat ze de hele club over haar gaan. Ze strijdt voor haar mans liefde en aandacht, maar die geeft geen krimp. Ze voelt zich emotioneel dood, crasht en vraagt de scheiding aan.
PONNET: "Da's vaak het verhaal bij parenclubs. Er zijn maar héél weinig mensen die met een open relatie omkunnen. De meeste mensen vinden seksuele exclusiviteit heel belangrijk. Degene die dit kunnen loslaten en toch nog samen een intieme relatie hebben zijn dun gezaaid. Bij al de rest zit je in een machtsstrijd waarbij de ene zich wegcijfert voor de andere."

Ook dat is macht, je partner zover brengen om altijd hoge hakken of netkousen te dragen tijdens het vrijen. Fetisjisme is dus ook niet zo onschuldig?
PONNET: "Je ontmenselijkt die persoon. Als je vrouw enkel aantrekkelijk is wanneer ze netkousen draagt, kan je nooit tot echte intimiteit komen, want je laat haar enkel toe op jouw voorwaarden. Bij sommige koppels loopt de seks vast in een machtsstrijd. Onlangs zat hier een man die wou dat z'n vrouw er tijdens het vrijen uitzag als een prostitué. Ze moest altijd speciale kostuumpjes aandoen en de grofgebekte hoer spelen. Ik vond dat geen probleem, zolang hij ook af en toe eens aan de wensen van z'n vrouw tegemoet kwam. Maar al snel werd duidelijk dat hij dit niet deed. Hij werkte hard, kocht haar van alles, dus vond hij dat zij altijd aan zijn seksuele wensen tegemoet moest komen. Dat was zijn idee van een relatie, terwijl z'n vrouw een heel ander verlangen had. Zij wilde gewoon wat affectie, maar die man kon niet op een normale manier tot intimiteit komen. Zoiets is moeilijk op te lossen."

Je kreeg ook een vrouw op bezoek die bij haar man niet meer aan haar trekken kwam en vroeg of je haar geen veilige scharrel kon bezorgen. Wat antwoord je dan?
PONNET: "Dat ik haar die service niet kan geven. Maar ik heb niet gezegd dat ze geen overspel mag plegen. Iedereen moet dat voor zichzelf uitmaken. Haar relatie met die man was goed, behalve tussen de lakens. Die man had een laag libido en geen behoefte aan seks. Ze bedroog hem in z'n directe omgeving waardoor ik vermoed dat ze wilde dat haar overspel uitkwam. Ze hoopte dat jaloezie haar echtgenoot seksueel actiever zou maken. Dat mislukte, de kerel deed of z'n neus bloedde. Nu zoekt ze haar seksuele contacten verder van huis."
 
Kan overspel een oplossing zijn in een relatie?
PONNET: "Het is nooit een oplossing, maar ik begrijp wel dat het in een aantal gevallen de best mogelijke keuze is, zeker met kinderen."

Raad jij aan om een slippertje op te biechten?
PONNET: "Ik geef daar geen advies over. M'n job is de consequenties van zo'n daad uitleggen. Meestal speelt bij zo'n biecht de eerlijkheid geen rol en wil men gewoon van een torenhoog schuldgevoel af. Dan vraag ik: ‘Hoe zal je partner met zo'n bekentenis omgaan?' Jij bent dan wel verlost van je geheim, maar wat heb je bij je kinderen en partner aangericht? Pas op, ik roep niet op om een scheve schaats te rijden. Overspel doet altijd afbreuk aan de intimiteit in een relatie. Iedereen die ooit al vreemdging, weet dat de relatie nooit meer als voorheen wordt. Het zelfvertrouwen is weg. Je relatie boet aan waarde in, omdat je die andere iets hebt aangedaan. Tenzij je een extreme afwijzend-vermijdend hechtingsstijl hebt. Zo'n mensen hebben daar geen last van. Het zijn dan ook gepatenteerde overspelplegers."

Moeten we gewoon eens niet toegeven dat we net als de chimpansees polygame wezens zijn?
PONNET: (grijnst) "Typisch. Als het overspel betreft, vergelijken we ons geweldig graag met apen. Voor alle andere terreinen geldt dat plots niet meer. Kijk, ik zeg niet dat we de biologie moeten negeren, maar we zijn geen chimpansees. De mens is geëvolueerd."

Maar waarom gaan dan zoveel mensen vreemd?
PONNET: "Monogaam leven is een keuze. Het blijft een opdracht waar niet iedereen in slaagt. Als je m'n boek gelezen hebt, weet je ook dat mensen met de ene hechtingsstijl dat beter volhouden dan andere. Vergelijk het met vraatzucht of alcoholisme, daar is de ene mens ook veel gevoeliger aan dan de andere."

Wordt overspel ook niet beïnvloed door de seksueel getinte maatschappij waarin we leven. De porno vliegt ons rond de oren. Heeft dat geen invloed op de seksuele vorming van jongeren?
PONNET: "Degene die zich hierdoor laten beïnvloeden, vormen een kleine minderheid. De meeste jongeren krijgen een gezonde omkadering mee en weten dat een pornofilm geen realistisch beeld is van een seksuele relatie. Men gaat er nu van uit dat jongeren er op los vogelen, maar in essentie is er in 50 jaar weinig veranderd. Er wordt weliswaar makkelijker over seks gesproken, maar bij de eerste keer zijn ze net zo onzeker als onze grootouders."

Lijdt je relatiebemiddelingsbureau ‘Duet' onder het overaanbod aan datingsites die we op internet vinden?
PONNET: "Eigenlijk is dat voor ons een goede zaak geweest. Die sites werken drempelverlagend naar daten - wat een goede evolutie is -, maar anderzijds merken we dat mensen ook sociale controle willen. Niet iedereen op zo'n site heeft goede bedoelingen."

Facebook zou vaak aan de basis liggen van een echtscheiding. Merk je dat in de praktijk?
PONNET: "In een derde van de gevallen zit internet er voor iets tussen. Overspel is van alle tijden, maar nu gebeurt het vaker dan vroeger omdat we gewoon veel vaker met het andere geslacht in contact komen. Op de werkvloer, maar ook op sites zoals Facebook."

De conclusie van je boek is niet echt hoopgevend: de hechtingsstijlen die ons relatiepatroon bepalen liggen vast.
PONNET: "We kunnen ons inderdaad niet als een computer resetten. Dat vind ik zelfs een bevrijdende gedachte. Ik mag er niet aan denken dat we onszelf zouden kunnen programmeren. De krijtlijnen van ons zijn liggen vast, maar hierbinnen is er wel marge om te evolueren. Cliënten vertellen me vaak: ‘Ik val altijd op de verkeerde, kies jij eens voor mij!' Zo werkt het dus niet. Ik kan je wel iemand voorstellen, maar als jij daar niks voor voelt, ga je die toch niet kiezen. Wel kan ik helpen om jezelf en je noden beter te begrijpen, zodanig dat je jouw partnerkeuze daarop kan afstellen. Mensen zijn meer dan een verzameling hormonen."
 
Liever ratio dan gevoelens hoor ik hier.
PONNET: "Helemaal niet. Ik pleit in de liefde niet voor de rationele keuze, maar wel voor de bewuste. Da's iets helemaal anders. Je kan uit je fouten leren en jezelf niet meer als een kip zonder kop in een avontuur storten. Ik merk dat mensen op hun 35e vaak veel betere relatiekeuzes maken dan op hun twintigste."

Nog een laatste vraag. N.a.v. het artikel ‘Seksuologen spatten van het scherm' in De Morgen, reageerde je nogal gepikeerd op de foto van een wulpse Kaat Bollen. Waarom?
PONNET: "Ik heb geen probleem met Kaat Bollen. Er is voor zo een boek een markt en de manier waarop zij zich profileert is haar keuze. Ik heb er wel een probleem mee als er vanuit de media, door telkens weer op die mensen en boeken te focussen, een bepaald beeld van onze beroepsgroep ontstaat. Wij zijn geen pseudowetenschappers die zelf graag de seksbom uithangen. Ja, sex sells, vandaar die aandacht, maar ik wou toch even in de verf zetten dat de grootste groep werk doet dat nooit de media haalt. Ik heb collega's die werken met seksuele delinquenten, slachtoffers van incestgezinnen begeleiden of mensen die seksuele problemen hebben na een ernstige ziekte. Zij zijn dus niet bezig met de grappige, wat oppervlakkige kant van seks. Ze ploeteren vaak in de minder aangename loopgraven van ons intiem leven, waar ze bijzonder zinvol en zwaar werk doen, waarvoor we hen als maatschappij echt dankbaar mogen zijn"

Dat is genoteerd. Bedankt, Rika.