Blijven of met hem breken?

27 mei 2014

Happily ever after. Je droomt er wel van, maar af en toe knaagt de twijfel. Moet je dan weggaan of blijven? 5 twijfelaars vertellen, de deskundige (Rika Ponnet) geeft raad. Artikel van Nele Reymen voor Flair.

 

Je hebt een relatie. Maar de enige zekerheid die je hebt, is dat je twijfelt. En die twijfel kan knagen, met scherpe tandjes, weerhaakjes en grote happen. Want is die relatie wel goed? Voel jij je wel goed? Voelt hij zich wel goed? Kortom, voelt ‘het' allemaal goed genoeg om ermee verder te gaan? Een pasklare oplossing kunnen we je niet geven. Wat we je wel kunnen aanbieden is wat goede raad op vragen die jij je waarschijnlijk stelt. Bij deze. 'Twijfel wil niet zeggen dat je een einde moet maken aan je relatie. Het kan ook een wake-upcall zijn.'
 
 
Vraag 1: Is twijfel het einde?
Als je twijfelt, zal je daar effectief je redenen voor hebben. Durf toe te geven aan die twijfel, neem wat afstand van de situatie en zoek uit wat het juist is dat je doet twijfelen. Willen jullie andere dingen? Zitten jullie niet op dezelfde golflengte? Is jullie leven te verschillend? Het feit dat je twijfelt aan je relatie hoeft niet per se te betekenen dat je ook een einde moet maken aan die relatie. Het kan een goede wake up call zijn die je toelaat even je prioriteiten op een rijtje te zetten.

Vraag 2: Hoe neem je een beslissing?
Zoals het nu gaat, kan je niet bij hem blijven. Maar als je bij hem zou weggaan, zou je hem missen. Herkenbaar? Probeer dan eerst en vooral uit te zoeken waarom je hem gaat missen.
Kan je echt niet zonder hem, wie hij is? Of is het vooral het gezelschap, het feit dat er iemand is? Kan je niet vertrekken omdat jullie dezelfde vriendenkring hebben, omdat jullie elkaar dagelijks tegenkomen op school of op het werk of wonen jullie misschien zelfs samen? Besef dan dat dit allemaal randfactoren zijn die eigenlijk niets met je partner te maken hebben. Als hij inwisselbaar blijkt, maar heel het leven rondom hem en jou niet, trek dan je conclusies. Hoe hard dat soms ook kan lijken, op termijn zal je er beter van worden. Vergeet onderweg vooral ook niet te praten met je partner. Zijn standpunt hierin is even belangrijk als dat van jou. Bovendien mag je niemand aan het lijntje houden. Door je twijfels te uiten, gaat de andere plots kwetsbaar worden. Als deze periode te lang duurt, kan dat het vertrouwen in de relatie schaden.
'Twijfelt hij? Geef hem dan de ruimte om uit te zoeken wat hij voelt, hoe moeilijk dat ook is.'

Vraag 3: Wat als hij twijfelt?
Misschien ben jij wel helemaal zeker van je keuzes, je relatie en alles daarrond, maar twijfelt je vriend. Dat is niet leuk, maar het kan. En dan zal je je machteloos voelen. Vaak resulteert dat in hopeloze pogingen om hem te overtuigen, door tot in den treure te zeggen hoe graag je hem ziet en hoe hard je wilt dat het lukt. Maar dat is niet de beste manier om ermee om te gaan. Integendeel. In dit geval zet je best een stapje achteruit. Wees eerlijk en zeg wat je voelt, maar geef hem ook wat ruimte om uit te zoeken wat hij echt wil. En daar zal hij wel achter komen. Door iemand te forceren en onder druk te zetten bereik je zelden iets. Hij moet voor jou kiezen, jij moet die beslissing niet in zijn plaats maken.

Vraag 4: Ik twijfel niet alleen aan mijn relatie, maar aan alles. Wat nu?
Ben jij een echte twijfelaar? Twijfel je niet alleen als het op relaties aankomt, maar krijg je al stress als je moet kiezen tussen een gele of bruine M&M? Ben jij constant je opties aan het overlopen en wil je voor iedereen goed doen? Stop daar dan mee. Besef dat je nooit iedereen blij kan maken en dat een keuze niet onomkeerbaar is.
Vaak hebben twijfels te maken met een laag zelfbeeld en een angstige ingesteldheid. Twijfelen hangt dan samen met een onbestemd gevoel van onrust en heeft in dit geval niets te maken met de kwaliteit van de relatie of de partner. Je twijfel zegt dan vooral iets over jou en is dan ook geen goede raadgever bij het nemen van beslissingen. Het is vooral belangrijk om te aanvaarden dat er bij elke keuze die je maakt een gevoel van twijfel zal zijn.

Knopen doorhakken
Twijfel is iets wat iedereen kan overvallen, en iedereen heeft andere redenen om aan het twijfelen te slaan. Dit zijn alvast de dingen die het vaakst door het hoofd van twijfelaars spoken. Herkenbaar? Knopen doorhakken!
- Ik kan niet goed praten met mijn partner.
- Mijn partner geeft me niet het gevoel dat hij van me houdt.
- Soms vraag ik me af of ik alleen gelukkiger zou zijn.
- Mijn partner en ik zijn zo verschillend.
- Ons seksleven is niet goed.
- Ik kan niet altijd rekenen op mijn partner.
- We kunnen niet discussiëren met elkaar en komen zelden tot een compromis.
- Ik wil zo veel dingen veranderen aan mijn partner.
- Ik zou niet alles doen voor mijn partner.


Sandra (23) is bang dat Lars een fuifbeest zal blijven
Ze is 1,5 jaar samen met Lars (24)
'Ik ben een rustig type. Ik hou van etentjes bij vrienden, een barbecue en kaarten bij kaarslicht. Lars, mijn vriend, gaat graag uit. Hij kent elke discotheek, elke club en elk festival. Hij feest graag tot de zon opkomt en slaapt vervolgens de dag weg terwijl ik soms al wakker ben wanneer hij thuiskomt. Wat dat betreft zijn we elkaars tegengestelden en daar voel ik me niet goed bij. De tijd die we hebben, zouden we toch samen moeten doorbrengen? Ik heb dit al vaker aangekaart, maar Lars maakt er niet zo'n probleem van. Hij is ontzettend lief voor me en hij probeert zich aan te passen aan mijn levensstijl. Hij maakt tijd voor me en doet zijn best om te genieten van een avondje in de zetel of met vrienden. En ik geloof ook dat hij daar echt van geniet. Maar omgekeerd werkt het zo niet. Ik heb al talloze keren met hem op feestjes en festivals gestaan, terwijl ik eigenlijk liever gezellig op een terrasje zou zitten. Ik begrijp dat hij het leuk vindt, maar het is gewoon niets voor mij, die late nachten en dat drinken. Ik weet niet hoe ik dit verschil tussen ons moet overbruggen. Ik wil niet de vriendin zijn die zegt dat haar vriend niet meer op stap mag gaan, daar zou niemand gelukkiger van worden. Maar ik ben zeker en vast ook niet de vriendin die elk weekend mee met hem gaat stappen tot de zon opkomt. En dat wringt. Stiekem hoop ik dat Lars dat feesten op een dag beu zal worden en dat ook hij zijn vrije avonden anders gaat invullen, rustiger. Maar ik weet niet of ik het geduld heb om te wachten op dat moment, net zoals ik niet weet of dat moment effectief ooit gaat komen.


De deskundige, Rika Ponnet:
'Lars zal gaandeweg steeds meer vrijheid willen, terwijl zij meer tijd zal claimen. Dat kan problemen geven.'
- Het probleem?
'Sandra en Lars hebben elk een andere invulling van het leven, ze hebben andere verwachtingen en andere verlangens als het op relatiebetrokkenheid aankomt.'
- Wat te doen?
Lars is duidelijk erg op zijn vrijheid gesteld, terwijl Sandra meer gericht is op een leven als koppel. Dat geeft ze ook aan: vrije tijd zou volgens haar samen doorgebracht moeten worden. In dat opzicht zijn ze erg verschillend. Zij wil verbondenheid, terwijl hij nood heeft aan vrijheid. Dat kan op termijn problemen geven. Hij zal namelijk meer en meer eigen tijd willen, terwijl zij meer tijd zal claimen. Het is belangrijk dat ze een gesprek durven aangaan, duidelijk stellen hoe ze hun toekomst zien en wat hun verwachtingen zijn. Daaruit kunnen ze dan conclusies trekken. Al moeten ze wel in het achterhoofd houden dat je niemand kan veranderen.'

Katrien (23) vindt de relatiesleur verstikkend
Ze is zes maanden samen met Steven (24)
'Steven is de gedroomde vriend, waarom kan ik dan niet gewoon gelukkig zijn met hem?'
'Tweeënhalf jaar ben ik single geweest, na een breuk die er ferm ingehakt heeft. Ik heb veel tijd nodig gehad om mezelf weer te herpakken en me terug open te stellen. Ik heb gefeest, gedanst, gelachen, gehuild en ik heb me eenzaam gevoeld. Maar ik ben er wel sterker uitgekomen. Nu heb ik sinds een half jaar een nieuwe relatie en in het begin voelde ik me helemaal geslaagd in mijn opzet. Ik had weer een lief! Ik kon weer koppeltje spelen! Maar nu er enkele maanden gepasseerd zijn, weet ik eigenlijk helemaal niet meer of dit wel is wat ik wilde. Elk weekend zijn Steven en ik samen, op zondagmiddag gaan we eten bij zijn ouders en om vier uur is er bij wijze van spreken alweer taart bij mijn ouders. We vrijen, we zitten samen in de zetel en we gaan samen naar de cinema of op restaurant. En dat is allemaal heel gezellig, maar ik heb het gevoel dat het me niet de voldoening geeft die ik kreeg toen ik single was. Soms denk ik zelfs dat ik mezelf gelukkiger kon maken dan dat ik nu ben, dat Steven me maakt, of de combinatie Steven en ik. Maar andere keren denk ik dat ik gewoon nog moet wennen aan mijn relatie, aan de persoon die ik ben binnen een relatie. Steven is de gedroomde vriend, waarom kan ik dan niet gewoon gelukkig zijn met hem?'


De deskundige, Rika Ponnet:
'Katrien voelt sleur in haar relatie, en dat is snel, na zes maanden.'
- Het probleem?
'Katrien voelde zich als single beter dan dat ze zich nu in haar relatie voelt.'
- Wat te doen?
'De manier waarop Katrien haar relatie beschrijft verraadt een gevoel van sleur. En dat is snel, na zes maanden. Uiteraard kan er die eerste maanden twijfel zijn, en als je lang alleen bent geweest zal je je ook wat moeten aanpassen. Al zijn er ook mensen die tien jaar single geweest zijn en weinig moeite blijken te hebben met een nieuwe relatie, eens ze iemand tegenkomen die hen echt ligt. Een leven als koppel is een ander leven dan als single en het ene is niet te vergelijken met het andere. Maar je leven met twee moet wel meer voldoening geven dan alleen zijn, anders lijkt je partner toch niet helemaal de juiste te zijn. Katrien moet dus voor zichzelf uitmaken of ze gelukkig is met haar vriend. Als het eerlijke antwoord 'nee' is, moet ze beseffen dat ze beter af is alleen, een relatie is uiteindelijk niet zaligmakend.'


Karolien (29) is verliefd op een andere man, maar blijft twijfelen
Ze is tien jaar samen met Tom (29). Ze hebben twee kinderen.
'Ik wil dat mijn huwelijk werkt, en mijn gezin compleet is. Maar ik hou niet meer van Tom.'
'Tom en ik leerden elkaar kennen toen we negentien waren. Hij ging op dat moment werken, ik ging verder studeren. Het was een periode waar ik erg van genoot: het studentenleven, de vrijheid, het gevoel dat alles nog kon en mocht. Maar voor Tom betekende het iets anders. Hij moest werken, dus hij werd serieuzer. Onze werelden groeiden steeds verder uit elkaar en dat bracht de nodige discussies met zich mee. Meteen de oorzaak van mijn eerste twijfels. Konden wij wel samenleven? Na lang piekeren besloot ik ervoor te gaan. Tom hield onvoorwaardelijk van me en ik kon hem vertrouwen. Hij gaf me een gevoel van zekerheid en geborgenheid, iets wat ik op dat moment waarschijnlijk nodig had.
Na mijn studies gingen we samenwonen, we kregen een zoontje, en zoals alle relaties kende ook die van ons ups en downs. Maar doorheen de jaren veranderde Tom. Hij kreeg het emotioneel moeilijk, belandde in een depressie, klom eruit en verviel weer. Door zijn persoonlijke problemen werd communiceren met hem heel moeilijk. Overleg was niet meer mogelijk, zijn wil was wet. Uit schrik dat hij terug depressief zou worden, heb ik hem heel lang zijn zin gegeven, het zou vast een fase zijn en die zou wel snel overgaan. We gingen verder met ons leven, en vorig jaar werd ik zwanger van ons tweede kindje. Toen sloeg de twijfel opnieuw toe, ditmaal omdat Tom niet meer de persoon was die hij ooit was geweest. Hij was hard veranderd. Maar wat kon ik doen? We hadden al een zoontje, ik was zwanger... Opnieuw nam ik die ene beslissing. Ik bleef. Ditmaal voor mijn kindjes.
Tom bleef ondertussen maar doordraven. Hij werd steeds dominanter en ging uiteindelijk zelfs beslissen wat ik wel of niet kon en mocht doen. Tot ik op een dag tegen hem inging en hij knapte. Hij werd agressief, verbaal en fysiek. De politie moest erbij gehaald worden en mijn twijfel werd een zekerheid. Ik was op. Ik moest bij hem weg en ik vroeg de scheiding aan.
Toen kwamen plots de mooie woorden, de beloftes. Hij zei dat hij me graag zag, dat hij een gezin wilde zijn met mij en de kinderen. Een schuldgevoel overviel me en ik zwichtte. Meer voor de kinderen dan voor hem of voor mezelf.
Dus we zijn opnieuw begonnen, maar dat wil niet echt lukken. Mijn hart ligt niet bij hem, terwijl hij me niet kwijt wil. Onlangs heb ik een andere man ontmoet, iemand voor wie ik gevoelens gekregen heb. Met hem kan ik praten, bij hem voel ik me goed. Maar toen hij me vroeg of ik Tom voor hem zou verlaten, twijfelde ik opnieuw. Terwijl ik zo overtuigd was van het feit dat ik bij hem weg wilde. Ik wil dat mijn huwelijk werkt, dat mijn gezin compleet is. Ik wil wel gelukkig zijn, maar ten koste van wat? Dat is de vraag die ik me constant stel.'


De deskundige Rika Ponnet:
'Doordat hij zich onzeker voelt in zijn relatie gaat Tom zich dominant gedragen.'
- Het probleem?
'Karolien en Tom hebben een heel moeizaam relatietraject doorlopen, waardoor ze veel ballast met zich meedragen.'
- Wat te doen?
'Dit koppel bewijst dat duurzame relaties ook ups en downs kunnen kennen. De persoonlijke en de relationele evolutie werken hier op elkaar in. Gevoelens van onmacht en depressiviteit kunnen ervoor zorgen dat iemand zich onzeker voelt in een relatie, bijvoorbeeld over de betrokkenheid of liefde van de ander. Tom probeert hier via dominant gedrag enige zekerheid te verwerven en dat heeft geleid tot een destructieve dynamiek in hun relatie, een machtsstrijd waarbij niemand wint. Het feit dat Katrien nog niet de stap kan zetten naar een scheiding, wil zeggen dat haar betrokkenheid naar Tom en de kinderen nog te groot is. Tom en Katrien zouden onafhankelijk van elkaar wat zaken op een rijtje moeten zetten, al dan niet onder begeleiding.'

Lore (25) blijft zich afvragen waarom ze Rob heeft bedrogen
Ze is 2,5 jaar samen met Rob (27)
'Sinds ik met mijn ex in bed belandde, twijfel ik. Want als ik Rob graag zie, waarom heb ik hem dan bedrogen?'
'Ik heb maar van één ding spijt in mijn leven en dat is dat ik Rob bedrogen heb. We waren twee jaar samen op dat moment. De sleur begon er een beetje in te komen, onze relatie voelde aan als een gewoonte. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven, ik denk dat de spanning er gewoon uit was. Toen ik tijdens een avondje uit een ex tegenkwam, voelde ik met hem die spanning wel. Al duurde het maar even. Ik ben die avond bij mijn ex in bed beland. Dat ik mijn relatie daarmee op het spel zette, besefte ik toen niet. Het was pas toen ik Rob na die nacht terugzag dat ik inzag wat ik gedaan had. Ik had hem bedrogen. Ik heb die dag alles opgebiecht aan hem, hij was er kapot van. Hij had nooit gedacht dat ik hem zoiets zou aandoen, dat ik zijn vertrouwen zou schaden. Ik voelde me enorm schuldig. Rob was zo verdrietig en zo geraakt dat ik alleen maar kon besluiten dat hij me enorm graag zag. Dat ik hem graag zag. Het heeft wat tijd en moeite gekost, maar we zijn verder gegaan met onze relatie. Ondertussen zijn we een half jaar verder, en ik merk dat ik Rob zijn vertrouwen stilaan teruggewonnen heb. Ik zou dat vertrouwen ook nooit meer schaden, niet door met iemand anders in bed te kruipen. Wat ik wel doe, is twijfelen. Twijfelen waarom ik nog bij hem ben. Ik zie hem graag, maar waarom ben ik dan ooit vreemdgegaan? Was dat zomaar een vergissing of zat er meer achter? Wilde ik iets aan mezelf duidelijk maken, dat ik me niet goed voelde in mijn relatie? Ik stel me zoveel vragen en één van die vragen is ook of ik niet gewoon uit schuldgevoel bij Rob blijf. Als ik hem zou verlaten, zou hem dat kapotmaken. Daar ben ik zeker van, dat zegt hij zelf ook. Ik weet ook niet hoe ik me zou voelen als ik effectief zou vertrekken, maar ik weet wel dat ik me hier en nu, met hem, niet goed genoeg voel om voor altijd te blijven.'


De deskundige Rika Ponnet:
'Het is logisch dat je na een slippertje gaat twijfelen: was het gewoon een stommiteit of zat er meer achter?'
- Het probleem?
'Lore heeft twijfels over haar relatie omwille van overspel en de bekentenis daarvan.'
- Wat te doen?
'Overspel is beschadigend voor een relatie. Voor degene die ermee geconfronteerd wordt en voor degene die het gedaan heeft. De schuldgevoelens die Lore heeft kunnen heel sterk zijn en het is logisch dat het haar doet twijfelen. Het is vooral belangrijk dat ze achterhaalt waarom ze die misstap begaan heeft. Was het gewoon een stommiteit of zat er meer achter? Waarschijnlijk is de misstap er gekomen vanuit bindingsangst, uit schrik dat het allemaal te snel en te veel zou worden. Het zou goed zijn als Lore wat meer zou leven in het moment, geniet van wat ze nu heeft en niet steeds het verleden erbij haalt. Het is vaak nog moeilijker om jezelf te vergeven dan iemand anders te vergeven, maar hopelijk kan ze uiteindelijk die stap wel zetten.

Stiene (23) panikeert sinds ze samen een flat kochten
Ze is drie jaar samen met Joran(25)
'Ben ik niet te jong om al een huishouden te hebben, om rekeningen te betalen en een lening te hebben.'
De dag dat we de papieren tekenden was alles officieel: Joran en ik hadden samen een appartement gekocht. Champagne volgde en iedereen was blij, maar het was meteen ook de dag dat bij mij de twijfel toesloeg. Het was echt zover, we hadden een stekje van ons twee gekocht. Joran en ik hebben op voorhand overlegd en we hebben deze beslissing samen genomen. We waren zeker. Ik was zeker. We were in this together. Maar nu weet ik niet meer of dit allemaal is wat ik wil. Ik ben drieëntwintig jaar. Ben ik niet te jong om al een huishouden te hebben? Om rekeningen te betalen en een lening te hebben? Ik ben bang dat het de spontaniteit uit onze relatie gaat halen en dat we ons binnen vijf jaar als een oud, saai koppel gaan gedragen. Is dat een reden om hem meteen te verlaten? Nee. Maar is dat een reden om te twijfelen of ik wel met hem verder moet gaan? Ja. Voor mij wel.'


De deskundige Rika Ponnet:
'Een serieuze stap als samen een appartement kopen leidt vaak tot twijfels. Meestal gaat de angst vanzelf voorbij.'
- Het probleem?
'Stiene heeft last van koudwatervrees.'
- Wat te doen?
'Jonge mensen hebben het vaak moeilijk met keuzes die aanvoelen als definitieve keuzes. Tegenwoordig zijn er minder koppels die trouwen, zodat andere beslissingen die trouwbeslissing gaan vervangen. Zoals het samen kopen van een woning. Het is logisch dat ze deze stap moeilijk vindt en dat er angst en twijfels bij komen kijken. Maar, je engageren maakt je geen saai en burgerlijk mens, net zoals samen een huis hebben dat ook niet doet. Avontuur, spanning en jeugdig gedrag kunnen perfect samengaan met zin voor verantwoordelijkheid. Dit heet opgroeien en volwassen worden. Neem dus je tijd, de twijfel gaat in de meeste gevallen na verloop van tijd gewoon liggen.'

Redactrice Nele: 'Twijfelen? Dat probeer ik niet te doen. Als ik ergens voor ga, ga ik er ook voor. Tot het mislukt. Dan huil ik een beetje.'