Echtscheidingrisico in stijgende lijn

20 mei 2011

Schrikken toch: een op de twee huwelijken in Vlaanderen en twee op de drie in Wallonië zullen geen stand houden. Als we zo doorgaan. Koen Baumers van De Standaard vraagt aan socioloog Mortelmans en relatiedeskundige Ponnet om enige duiding.

 

‘Er is al jaren een enorme versnelling in de kans op een echtscheiding', zegt socioloog Dimitri Mortelmans van de Universiteit Antwerpen, die deelnam aan grootschalig onderzoek naar scheiden in Vlaanderen. Toch is de kans dat uw eerste huwelijk standhoudt, volgens Mortelmans nog altijd iets groter dan het statistische risico. ‘Bij mensen die hertrouwen, is de kans op een scheiding namelijk veel groter. Ze maken weer dezelfde fouten, hebben een minder lange datingperiode of hebben een ex-partner en kinderen die tussen hen en de partner komen instaan. Daardoor gaat het cijfer omhoog.' Enkele maanden geleden bleek al dat België kampioen is in scheidingen.


‘Onze sociale zekerheid is een belangrijke oorzaak', zegt relatiedeskundige Rika Ponnet. ‘Voor een alleenstaande moeder is er een ruim vangnet. Het klinkt cru, maar we kunnen het ons in België financieel permitteren om uit elkaar te gaan. Ook zetten kinderen van gescheiden ouders sneller zelf de stap. En er zijn nu gewoon meer mensen met gescheiden ouders dan vroeger.' Het gedaalde taboe speelt evenzeer een rol.

‘Er zijn nog mensen ontslagen omdat ze de schande van een scheiding met zich meedroegen', zegt Mortelmans. ‘Tegenwoordig ben je niet meer de schande van het dorp. Een huwelijk is nu eerder een contract dan een verbintenis voor het leven.' Mortelmans ziet het cijfer zelfs nog opklimmen bij de babyboomers die hun kinderen het huis uit zien gaan.


‘Hoe langer hoe minder kunnen en willen mensen het opbrengen om zich samen door een crisis te worstelen', meent Rika Ponnet. ‘Soms gaat er bijna iets promotioneel van uit. Gelukkig gescheiden, noemen ze het. Ze hebben een dochter die ze in het weekend zien, ze hebben een carrière en ze hebben een nieuwe relatie.' ‘Er zijn er die het te snel opgeven', vindt ze. ‘Er is wat minder emotie en wat meer ratio nodig. Ik sta soms te kijken van het gemak waarmee mensen weggooien wat ze hebben opgebouwd. Er is nog te weinig relationele opvoeding.'


Als de beredeneerde voorspelling van de dienst Statistiek uitkomt, is het gezin als hoeksteen weldra verleden tijd en zijn geslaagde huwelijken eerder uitzondering dan regel. Een mens zou zich afvragen of hij wel gemaakt is om samen te blijven.


‘Dat denk ik wel', zegt Dimitri Mortelmans. ‘Ik geloof niet zo in de biologische uitleg dat er na de voortplanting geen reden meer is om samen te blijven. Mensen zijn culturele en sociale wezens. Dat gescheiden mensen ook opnieuw een relatie beginnen als ze niet meer van plan zijn om kinderen te krijgen, is bewijs genoeg. De happy single uit de tv-series blijkt in werkelijkheid niet zo happy te zijn.'