In bed met Rika Ponnet

15 juli 2019

Rika Ponnet is blijkbaar zo briljant dat haar relatieadviezen door die andere bekende seksuologe Mieke Mievis klakkeloos werden gekopieerd. De ideale vrouw dus om een boom mee op te zetten over de alomtegenwoordige machtstrijd in relaties, overspel, de niet-zo-happy-single en de ‘overdreven’ focus op seks aldus Raf Liekens van P-magazine.

 

Het ‘relatie-imperium' van Rika Ponnet is tamelijk indrukwekkend. Samen met haar man baat ze het relatiebemiddelingsbureau Duet uit, dat met vijf vestigingen zowat het grootste van Vlaanderen is. Daarover schreef ze enkele jaren geleden het boek ‘Mijn leven als koppelaarster'. Ze wordt voortdurend gebeld door de media voor advies, schrijft voor Libelle en Het Nieuwsblad en werkt naarstig aan haar tweede boek, over oa machtstrijd in relaties en partnerkeuze, dat dit voorjaar uitkomt bij Lannoo.
Mieke Mievis, die andere seksuologe die in de media vaak aan bod komt, was blijkbaar zo onder de indruk van Ponnets expertise dat ze in haar columns voor Het Laatste Nieuws verschillende stukjes van Ponnet letterlijk over pende. In een rechtszaak die uiteraard de media haalde, werd Mievis daarvoor veroordeeld.
 
"Een pijnlijke affaire die ik liever zo snel mogelijk achter mij laat", zegt Ponnet. Ze beseft dat ze met deze zaak de carrière van haar collega heeft geschaad. "Daarom heb ik lang getwijfeld over die klacht. Mieke wordt nu toch een beetje aan de schandpaal genageld. Maar ik kon niet anders. Het plagiaat was zo flagrant: je kan één keer zeggen dat het een jammerlijke fout was, maar geen zes keer. Ik wilde dat het voor iedereen duidelijk was dat zij mij had gekopieerd en niet andersom. Het Belang van Limburg had het over ‘oorlog in therapeutenland'. Komaan zeg. Ik ben geen conflictueus type en kom liever met andere dingen in de media."

Laat het ons dan maar gauw over wat anders hebben. Waar hangt de klepel tegenwoordig in de Vlaamse huiskamer?
Ponnet: (lacht) "Dat verschilt natuurlijk enorm van gezin tot gezin. Maar de rode draad is de machtstrijd tussen de partners: wie bepaalt wat in de relatie? In elk relatie is er sprake van zo'n machtstrijd. Als beide partners genoeg zelfstandigheid en vrijheid genieten én genoeg te zeggen hebben in hun relatie, is de uitkomst van die strijd wisselend. Op het ene domein wint de vrouw, op het andere de man. Dat evenwicht is belangrijk, want als je altijd het gevoel hebt dat je de mindere van de twee bent, is het moeilijk om tot echte intimiteit te komen. Iedereen wil een stuk controle over zijn eigen leven."

In de Kempen zeggen wij wel eens: ‘De vrouw is baas en de vent doet zijn goesting.'
Ponnet: "Dat sluit dicht aan bij het oude rollenpatroon. De vrouw draagt thuis de broek en de man zoekt zijn eigen vluchtroutes: met de wielerclub op uitstap, in een bandje spelen, naar het voetbal gaan en lang blijven plakken,... Dat kan een goed evenwicht zijn, het heeft vroeger goed gewerkt. Maar die oude rolpatronen zijn toch grotendeels weggevallen, waardoor de posities van man en vrouw zijn gaan schuiven. Vroeger werd je geboren en je taak als man of vrouw in de wereld lag al grotendeels vast. Dat was een duidelijk keurslijf, maar het was ook beperkend. Vooral voor vrouwen. Ik denk dat niemand terug wil terug naar de afhankelijke huismoeders van vroeger."

Jeff Hoeyberghs vindt het tegennatuurlijk dat vrouwen met kinderen fulltime gaan werken. Tenslotte hebben we het zo miljoenen jaren gedaan: de man ging jagen en de vrouw bleef thuis voor de kinderen.
Ponnet: "Het komt sommige mannen heel goed uit om daar naar te blijven verwijzen, maar wij zijn ook een soort in evolutie. Wij leven niet meer in een grot met een knuppel. Mogen we dan alstublieft in het hier en nu kijken wat het beste is? En dat is niet: vrouwen aan de haard en de man die onbegrensd de baas mag spelen. Dat is waarschijnlijk waar Hoeyberghs van droomt, maar ik vrees dat hij niet helemaal mee is geëvolueerd. Kijk naar culturen waar het nu nog altijd gebeurt: dat is toch triestig? Ik denk dat wij daarin goed bezig zijn. Het overgrote deel van de mannen vindt vrouwen nu ook interessanter omdat ze uit werken gaan en hun eigen leven hebben. Maar die vooruitgang heeft ons leven wel complexer gemaakt. Omdat zowel vrouwen als mannen zich nu op elk domein willen bewijzen, moeten koppels veel meer met elkaar overleggen over wie wat mag doen en hoeveel tijd daar mag in kruipen. Alles wat we nu zien gebeuren, zijn uitvloeisels van een emancipatiebeweging die nog volop aan de gang is. We zijn nog op zoek naar nieuwe evenwichten, zekerheden en rolpatronen. Er is geen ideaal model meer, waardoor iedereen zich afvraagt of hij wel de juiste beslissingen neemt. Er is nog nooit zoveel onzekerheid geweest over relaties en de opvoeding van de kinderen als nu. Waardoor relatiedeskundigen nog nooit zoveel klanten over de vloer kregen als nu."

Proberen jullie die machtstrijd te sturen?
Ponnet: "Nee. Ik probeer in eerste instantie te kijken hoe het mechanisme in hun relatie in elkaar zit. De meeste mensen zien hun eigen patronen niet. Als ik hen aan de zijlijn en kritische spiegel voorhoud, werkt dat vaak al bevrijdend en sturen ze vaak uit zichzelf kleine dingetjes bij die een enorm verschil kunnen maken."
 
Je hoort wel eens dat vrouwen steeds veeleisender worden.
Ponnet: "Vooral twintigers en dertigers kunnen heel castrerend zijn, ja. De Seks & the City-generatie, inderdaad. Bij hen is de assertiviteit wat doorgeschoten naar agressiviteit. Maar vergeet niet: daar zit ook altijd een onzeker meisje achter dat graag gezien wil worden, maar die het weinig aantrekkelijk verpakt."

Hoe verklaar je de opkomst van die pitbullwijfjes?
Ponnet: "Dat heeft vaak te maken met de opvoedingstijl. En met mannen die te soft zijn en zich te vrouwelijk opstellen, waardoor zo'n vrouw te weinig begrensd wordt. Want als vrouwen de kans krijgen om macht uit te oefenen, zullen ze die grijpen. Daar zijn we even slecht in als mannen."

Er wordt vaak gezegd dat de maatschappij aan het vervrouwelijken is en mannen te veel vrouwelijke waarden meekrijgen. Er wordt dan vooral gewezen naar het onderwijs, waar er een gebrek is aan mannelijke leerkrachten.
Ponnet: "Ik denk dat het eerder komt door het hoge aantal scheidingen. De twintigers en dertigers van nu zijn mannen die bij een echtscheiding nog in het oud systeem terecht kwamen. Co-ouderschap bestond nog niet, de kinderen werden sowieso volledig toegewezen aan de moeder. Die mannen zijn opgegroeid met een alleenstaande moeder en vaak een afwezige vader. Dat heeft een impact op de ontwikkeling van het mannelijk ego. De rol van een vaderfiguur is heel belangrijk voor een kind."

Nog even terug naar die machtstrijd. Lijden relaties erg onder de toenemende tijdsdruk? Je hoort vaak partners klagen dat ze te weinig aandacht krijgen en de andere te veel met zijn eigen ding bezig is.
Ponnet: "Dat is een groot onderdeel van die machtstrijd, ja. Op alle domeinen gaat het razendsnel, hè. Het is onvoorstelbaar waar we vandaag allemaal mee mee moeten. Dat legt een grote druk op mensen. Er zijn zoveel keuzes die dagelijks moeten gemaakt worden, zoveel boeken die moeten gelezen worden, zoveel mails en Facebookberichten die moeten beantwoord worden, tv-programma's die moeten gezien worden, reizen die moeten gebeuren,... Zelfs in onze vrije tijd hebben we constant keuzestress. Het vraagt een sterke persoonlijkheid om je prioriteiten te kiezen en nee te zeggen tegen al de rest. In het begin van de relatie leggen verliefde mensen hun prioriteit uiteraard bij elkaar. Maar na een tijd raken ze elkaar kwijt. Vroeger waren er veel minder vluchtroutes. Nu zijn er massa's mogelijkheden om de relatie te ontvluchten, waardoor ze alleen maar verder afbrokkelt. Maar als je niet blijvend in iets investeert, loopt het fout af. Dat is ook zo in een job, in de sport,... Mensen zeggen wel dat hun kinderen of hun partner hun grootste prioriteit zijn. Maar als ik dan vraag hoeveel tijd ze daarin investeren, is het antwoord ontnuchterend weinig."

Stijgt het aantal bewuste singles niet, door alle mogelijkheden die er tegenwoordig bestaan?
Ponnet: "Er zijn vandaag meer dan 1 miljoen singles in België, ruim 1 op 6 volwassenen. Dat aantal zat nog nooit zo hoog en zit bovendien nog altijd in stijgende lijn. Het huwelijk, het gezin als dominante leefvorm wordt stilaan ingehaald. De meesten zien single zijn als eerder een tijdelijke fase in hun leven. Slechts 1% van de singles kiest er bewust voor om alleen door het leven te gaan. De happy single bestaat, maar veel ken ik er toch niet. Onderzoek leert dat mensen die een relatie hebben over het algemeen gezonder, evenwichtiger en gelukkiger door het leven gaan. Singles kennen veel meer pieken en dalen. De grote meerderheid voelt een onbehagen over dat gebrek aan een relatie. Laatst had ik een BV over de vloer. Een jaar of 40, wilde graag een relatie, maar tot nu toe was het niet gelukt. Maar er was ook nooit prioriteit aan gegeven. Die persoon was altijd beschikbaar om te werken in de weekends en met kerst en nieuwjaar. Dat zie je wel vaker bij singles. Ze hebben een heel druk leven, doen veel interessante dingen en hebben daardoor amper tijd voor een relatie. Maar vaak zit het andersom in elkaar. Waarom hebben ze zoveel hobbies of een buitenlandse carrière? Om niet met dat intieme te moeten bezig zijn. Maar tegelijk missen ze dat wel. Langdurig single zijn is dus meestal een onvermogen, geen keuze."

Kris (fotograaf): "Ik ben altijd gelukkig geweest als vrijgezel. Ik vind werken aan een relatie bullshit. Als het niet vanzelf gaat, hoeft het voor mij niet, want dan zit het niet goed. Ik heb nu een jaar een relatie en ben tot over mijn oren verliefd, maar eigenlijk was ik als single even gelukkig."

Ponnet: "Ik ga niet beweren dat jij abnormaal bent. (lacht) Je moet dat zien op een schaal. Aan de ene kant heb je mensen die veel vrijheid en ik-tijd nodig hebben. Vaak zijn dat introvertere types, je ziet die ook veel in creatieve beroepen. Die worden onrustig als ze in een te versmachtende relatie zitten. Aan het andere uiteinde heb je mensen die absoluut niet alleen kunnen zijn. Sommigen moeten elk uur kunnen bellen of sms'en met hun partner. In het midden heb je een brede groep die zich het best voelt in een relatie waar een goed evenwicht bestaat tussen nabijheid en autonomie. Het makkelijkste is dat je allebei in het midden zit. Maar vaak zie je dat de twee extremen zich aangetrokken voelen tot elkaar. Mijn nieuwe boek gaat daarover: hoe mensen die moeilijk met elkaar kunnen samenleven toch vaak voor elkaar kiezen. Ergens is dat logisch. Iemand die heel zelfstandig is, heeft graag controle over zijn leven en wordt daar graag in bevestigd door iemand die volgzaam is. En iemand die veel nood heeft aan nabijheid, voelt zich aangetrokken door zo'n sterke man die stevig in het leven staat en goed voor hen kan zorgen. Probleem is dat de ene zich gauw beknot zal voelen en de andere aandacht en affectie gaat missen. Dat kan alleen werken, als er goeie afspraken gemaakt worden en de extremen niet te ver uit elkaar liggen. Maar in zulke relaties moeten er wel meer compromissen worden gesloten.
Aan dat ene uiterste zitten vaak ook heel creatieve mensen die carrière maken en de top bereiken, omdat ze een grote drang hebben om zichzelf te ontplooien. Politici, zangers, acteurs, topsporters,... Dat zijn allemaal mensen die heel veel tijd en energie steken in hún ding en weinig tijd overhouden voor hun gezin.
Laatst zag ik een fotograaf die al 15 jaar gelukkig is met een LAT-relatie. Hij zag zijn partner op vaste tijdstippen in de week en daarnaast richtten ze hun leven in zoals zij dat wilden. Maar ze waren wel trouw aan elkaar. Voor hen is dat perfect, omdat ze zich te beknot voelen als ze 24 uur op 24 samenleven. Dat model wijkt af van het romantisch ideaal waarin je verliefd wordt en nooit meer zonder elkaar kunt. Maar het ene is niet beter of slechter dan het andere. Iedereen moet voor zichzelf uitmaken wat het beste werkt."

Zorgt dat romantisch ideaal dat ons via film en tv-series tot vervelens toe wordt geserveerd dat mensen te veel verwachten van relaties?
Ponnet: "Dat is zo. In de jaren '50 was de hoofdreden waarom veel vrouwen trouwden dat hun man een goeie job had en een degelijke kostwinner en huisvader zou zijn. Over verliefdheid werd er amper gepraat. We kunnen daar nu wel mee lachen, maar toen was dat levensnoodzakelijk. Als je man er met de pet naar gooide, verzeilde je als vrouw in de armoede. Want vrouwen met kinderen, mochten niet meer uit gaan werken. Daarom kozen veel vrouwen hun partner vooral met hun verstand. Dat is nu wel anders. Tegenwoordig is alles emo. Ik zie veel impulsieve beslissers die totaal niet nadenken over hun partnerkeuze. Ik ken koppels die getrouwd zijn, samen een huis gekocht hebben en dan plots ontdekken dat zij een vurige kinderwens heeft en hij daar niks van wil weten of omgekeerd. Daar hadden ze niet eens over gepraat!"

Vind je ook dat mensen te snel uit elkaar gaan?
Ponnet: "De sleutel ligt vooral in het begin. Mensen stappen te gemakkelijk in een relatie en beginnen te snel aan kinderen. Het is vooral dáár dat het fout gaat. Aan het eind hebben de meeste mensen een zeer goeie reden om uit elkaar te gaan. Velen hebben al te lang aan een dooie mus gewerkt. Maar aan de andere kant zie ik ook mensen die in een emotionele periode beslissen om te scheiden, bijvoorbeeld na overspel. De prijs die zijzelf én hun kinderen daarvoor betalen is groot. Daarom is bij elkaar blijven voor de kinderen nog zo gek niet, als de relatie nog leefbaar is. Het is misschien een toegeving aan het ideaal dat we allemaal nastreven, maar soms is het beter om met zo'n scheiding te wachten tot de kinderen opgegroeid zijn. Want je kan je toch de vraag stellen of het dat nu allemaal wel waard is: een scheiding betekent bijna altijd een verarming, kinderen worden heen en weer geslingerd, je voedt je kinderen maar deeltijds op,... Dat is toch een enorme opoffering die je doet. Sommigen geven achteraf ook toe dat ze het beter nog eens met hun partner hadden geprobeerd, omdat hun leven na de scheiding er alleen maar op verslechterd is. Ik zou ze niet te eten willen geven, alle mensen die hebben ontdekt dat het gras aan de overkant toch niet groener is. Het is ook normaal dat het soms wat minder gaat in de relatie. Maar het aanvaarden van zo'n periode wordt almaar korter. Als het een jaar slecht gaat, vindt men het al de hoogste tijd om uit elkaar te gaan. Vroeger duurde dat veel langer. Terwijl er na zo'n periode vaak weer een nieuwe dynamiek in de relatie komt."
"Je moet dus wel degelijk werken aan een relatie. Wie kan nu zeggen dat het in de sport of in een job altijd vanzelf gaat? Mensen die 20 jaar dezelfde job hebben gedaan en die zeggen dat het elke dag fantantisch was, geloof ik niet. Dat is met collega's niet zo, met vrienden niet en in een relatie ook niet. Alleen willen we dat laatste blijkbaar niet meer aanvaarden."

Waar moeten mensen op letten bij de partnerkeuze?
Ponnet: "Hoe meer je op elkaar lijkt qua afkomst en achtergrond, hoe groter de kans op een goedlopende relatie. Dat is bij vriendschappen ook zo. Er zullen wel uitzonderingen in je vriendenkring zitten, maar de meesten zijn toch ongeveer van dezelfde afkomst? Ik zeg niet dat iemand uit een advocatengezin geen goeie relatie kan hebben met iemand uit een fabrieksgezin, maar de kans dat het goed komt is statistisch gezien wel kleiner. Het gaat om welke taal er in een gezin wordt gesproken. Wat zijn de waarden en normen? Hoe wordt er met elkaar omgegaan en liefde gegeven? In die zin klopt het cliché dus dat dochters vaak iemand kiezen die op hun vader lijkt en zonen iemand die op hun moeder lijkt."
"Het helpt ook het liefdestraject van je partner eens te bekijken. Daar zitten vaste patronen en een voorspellende kracht in. Die kan je dan vergelijken met wat voor jou het beste past. Dat klinkt allemaal heel rationeel, maar zo werkt het. De kans dat je iemand die alleen nog maar relaties van één tot drie jaar heeft gehad, gaat kunnen veranderen, is klein."

Verliefdheid wordt voorgesteld als onverklaarbare chemie. Maar er zit dus wetenschap achter?
Ponnet: "Absoluut. Het is natuurlijk niet helemaal voorspelbaar, omdat er oneindig veel variaties zijn. Maar als je sommige mensen met gelijkaardige patronen bij elkaar brengt, is de kans statistisch gezien groter dan ze voor elkaar gaan vallen."

Het is crisis. Voor jonge mensen is een huis quasi onbetaalbaar. De nieuwe regering verplicht ons om langer te werken en schrapt in het tijdskrediet. Wat denk jij als relatiedeskundige als je dat allemaal hoort?
Ponnet: "De vraag die ik me stel is: moeten we ons huidige welvaartsniveau op alle domeinen aanhouden? Moeten we allemaal twee auto's voor de deur hebben staan? En twee grote reizen per jaar maken en elke maand in een duur restaurant gaan eten? En gaan we bereid blijven om daar die hoge prijs voor te betalen? We zitten met enorm veel scheidingen, nieuw samengstelde gezinnen, depressies en zelfmoorden. Dat komt doordat ons levenstempo veel te hoog is. Dat heeft niks te maken met werken tot je 65, maar wel met de manier waarop. Ik zie vooral jonge mensen toch al bewust voor versobering kiezen. Een van de partners gaat deeltijds werken of kiest voor een job dichter bij huis met afgebakende uren. Oké, men verdient wat minder, maar men heeft daarnaast nog wel een leven.
"Ook de agenda van kinderen zit veel te vol. Als je ziet waar zij allemaal in geduwd worden... Ook daar moet er al zeer veel: de muziekschool, sportclubs. Dat kost allemaal veel geld. Ik zie jonge gastjes van 12 die graag met de fiets rijden en plots een racefiets van duizenden euro's onder hun poep geschoven krijgen. ‘Het zou wel eens een talent kunnen zijn'. Wat een druk waar zo een kind al mee om moet! 

Betalen onze crèchekinderen een prijs voor ons hoge levensritme?
Ponnet: "Ik wil niemand een schuldgevoel aanpraten. Mijn kinderen zijn na vier maanden ook naar de crèche gegaan. Vroeger werden kinderen ook niet allemaal door de mama opgevoed. Mijn vader kwam uit een gezin van tien. Daar woonden een oma en een tante mee in en iedereen voedde daar mee de kinderen op. Er is dus niks mis met een crèche. Maar als je kind daar elke morgen al om zes uur wordt afgezet en pas om zeven uur 's avonds wordt afgehaald, is er natuurlijk wel een probleem. Je moet ergens het ritme van je kind volgen. Kinderen kunnen het razende levenstempo van hun ouders niet aan. Tegenwoordig worden ze al vanaf hun 2,5 naar de kleuterschool geduwd, waar ze liefst een volledige dag moeten opblijven. Dat is onmenselijk."
 
Je hebt in interviews al vaker gezegd dat er te veel op seks wordt gefocust. Waarom?
Ponnet: "In de media lijkt het alsof seks almaar extremer moet zijn: anale seks moet voor iedereen kunnen en als je niet de hele Kamasutra hebt doorlopen, ben je niet goed bezig. Terwijl de groep die dat effectief doet, helemaal niet zo groot is. Vergelijk het met de kookhype. Mensen kijken met grote ogen naar die programma's, maar er werd nog nooit zo weinig gekookt. Ik zie vooral veel kant-en-klaar-maaltijden. Seks zit te veel in de prestatiesfeer. Het heeft net als bij die kookhype meer te maken met welke techniekjes je toepast dan met de kwaliteit. Maar ik zie toch ook een beweging die teruggaat naar het alledaagse. Waarom is Jeroen Meus zo populair? Omdat het gemakkelijk is wat hij doet en mensen het thuis kunnen kopiëren. Hespenrolletjes in de oven, dat deed mijn grootmoeder ook. Hetzelfde op seksgebied: de doodgewone huis-, tuin- en keukenseks raakt weer in, of meer, is nooit weg geweest. Als nu het zoveelste expliciete seksboek wordt uitgebracht, wordt daar al lacherig over gedaan. Het is eigenlijk een beetje wachten op een type Jeroen Meus in ons vakgebied."

Verandert er zoveel op seksueel vlak dat we al die seksboeken nodig hebben?
Ponnet: "Natuurlijk niet. Het verkoopt, daar draait het om. De koe moet uitgemolken worden. Dat is geen verwijt, aan niemand. Zo werkt het nu eenmaal. Aan de andere kant zijn mensen daardoor lang met het idee opgezadeld dat het essentieel is dat ze volop experimenteren in bed en dat een seksleven moet blijven zoals in de beginperiode van je relatie. Terwijl dat bij het meerendeel van de mensen helemaal niet zo is. Die zwijgen daar natuurlijk zedig over, maar raken soms wel gefrustreerd omdat hun seksleven niet is wat het zogezegd zou moeten zijn.
"Er is heel lang beweerd dat het gemiddelde koppel het drie keer per week doet. Ik moest daar altijd mee lachen. Tegenwoordig wordt 1,8 keer per week als gemiddelde genoemd. Dat lijkt me al wat realistischer. Sommige mensen zijn er ook tevreden mee om weinig te vrijen. Afhankelijke mensen die veel behoefte hebben aan nabijheid, hebben ook vaak seks nodig. Als een bevestiging dat de ander hen nog graag ziet. De autonome vrijgevochten types hebben veel minder behoefte aan seks binnen de relatie. Dat zijn wel de types die heel makkelijk casual seks hebben, zonder gevoelens."

Je hoort dertigers en veertigers wel eens zeggen dat overspel normaal is. ‘Blijf rustig bij je gezin als je gelukkig bent, maar pis af en toe gerust naast de pot. Tenslotte is monogamie toch tegennatuurlijk'.
Ponnet: (lacht)"Ik denk dat die mensen vooral hun eigen situatie goedpraten. Monogamie is niét tegen de natuur. Maar voor de vrijgevochten types is het wel veel moeilijker vol te houden. Pas op, ook als het over overspel gaat, probeer ik niet veroordelend te zijn. Vaak is het ook een onderdeel van de machtstrijd in de relatie of een manier om ervoor te zorgen dat de ander toch niet te dichtbij komt. Intiem zijn met een ander, zorgt er immers voor dat de intimiteit in je vaste relatie wordt beschadigd. Toch kan een grote groep mensen perfect monogaam leven. Die groep kan vrij goed weerstaan aan de verleiding om vreemd te gaan. Ik denk dat er niemand is die in een relatie van 20 jaar nog nooit contact heeft gehad met iemand waarvan ie dacht: ‘Hm, moest ik nu alleen zijn...' Maar daarom doe je dat nog niet, hè."

Kris: "Is het niet tegennatuurlijk om dat te onderdrukken?"

Ponnet: "Niet als je denkt aan de prijs die je daar voor kan betalen! Is het dan ook tegen de natuur dat iemand die graag een pint drinkt beslist om zich niet elke avond laveloos te drinken? Het leven is keuzes maken en begrenzing."

Geloof jij in relaties waarbij beide partners elkaar toestaan om overspel te plegen?
Ponnet: "Meestal blijven die relaties niet duren. Zo'n afspraak komt wel eens voor bij partners die meer als broer en zus zijn gaan samenleven, maar elkaar nog wel respecteren. Ik denk dat er veel mensen zijn die afspreken: ‘Als je iets doet, wil ik het niet weten'. Ik denk dat er achter de villadeuren veel vrouwen schuilen die dat soort compromissen sluiten, omdat ze hun goede leventje niet willen of kunnen opgeven."

Een van de redenen voor overspel is sleur in de relatie. Wat kan je daartegen doen?
Ponnet: "Tja, jij noemt dat sleur. Sommigen noemen dat rust, veiligheid en zekerheid. Sleur hoeft geen probleem te zijn. In elk domein van het leven treedt dat wel eens op, dus ook in een relatie. Maar vaak gaat dat ook wel weer weg. Een bepaalde groep mensen heeft natuurlijk steeds nieuwe kicks nodig om gelukkig te zijn. Ook dat is te wijten aan de opvoeding. We leggen bij kinderen heel sterk de nadruk op zelfontplooiing. Dan kan je moeilijk verwachten dat ze dat ik-belang plots zomaar opzij schuiven, als ze in een relatie belanden. Vroeger zetten partners hun eigenbelang vaker opzij in functie van hun gezin. Nu gebeurt het vaker omgekeerd. Wij hadden vroeger ook nog de kans om ons te vervelen. Tegenwoordig kunnen ouders dat niet meer aanzien. Als je vader en je moeder altijd pretouders zijn geweest die om de haverklap zorgden voor nieuw entertainment, ga je dat van je partner later ook verwachten. Ouders proberen te veel de vriend te zijn van hun kinderen en te weinig ouder. Ik betrap er mezelf ook op. Laatst was ik met mijn kinderen op de kermis. Mijn ene dochter had op de paardenmolen al een paar keer de 'floche' gevangen, bij de andere lukte het maar niet. Die was zo ontgoocheld dat ik zin had om te vragen of ze er de volgende keer niet voor konden zorgen dat zij ze had. We willen dat ongelukkig gezicht bij onze kinderen niet zien. Maar dat is fout. Een kind moet leren omgaan met frustraties en ontgoochelingen, want later gaan ze die ook oplopen. Door een kind daarvan te sparen, maak je er onzekere mensen van die later breken bij de minste tegenslag. Ik ben dus met een ontgoochelde én een blije dochter richting thuis vertrokken, maar wel met de gedachte dat dit goed was voor later (lacht)."

Dank u voor deze wijze woorden.