Sanne verdenkt Stef van overspel

13 maart 2019

Sanne (37) en Stef (43) zijn vier jaar samen waarvan 3 samenwonend. Sanne heeft recent online ontdekt dat Stef heel vaak op goksites zit en ze is er zeker van dat hij ook regelmatig andere vrouwen ziet. Stef zegt dat Sanne spoken ziet.
 
Sanne
Ik leerde Stef kennen als klant van het bedrijf waar ik werk. We hadden aan de telefoon direct een tof contact, hij flirtte met mij en dat voelde heel goed. Stef is het type man waarvoor ik altijd gevallen ben: dominant, succesvol, verbaal. Ik moeten kunnen opkijken naar iemand, al besef ik dat ik daardoor telkens in een relatie beland waarin er ongelijkheid is. Dat uit zich in eerste instantie al financieel. Stef is rijk, woont in een grote villa en het was evident dat ik bij hem introk. Tot op vandaag heb ik niet het gevoel dat dit ons huis is. Het is zijn huis waarin ik mag wonen zolang hij dat wil. Ik moet niets betalen, mag alles wat ik verdien houden, maar daardoor heb ik wel de hele tijd het gevoel dat ik een schuld heb uitstaan, waardoor ik geen neen kan zeggen tegen alles wat hij vraagt en zelfs eist. Ik doe veel dingen in het huishouden, ook al komt er dagelijks een huishoudhulp, omdat hij wil dat ik ze doe. Alleen ik mag bijvoorbeeld zijn dure hemden strijken. Ze moeten nadien ook op kleur in de kast gehangen worden. Hij is erg precies, er mag niets rondslingeren, er mag niets staan dat hij niet gekozen heeft. Alsof ik me de hele tijd onzichtbaar moet maken en niemand mag zien dat ik hier leef. Als ik daarover een gesprek probeer te hebben, weet hij dat altijd te weerleggen. De inrichting van de villa heeft handenvol geld gekost, hij is voor de mooiste design gegaan en dat moet ik respecteren. Er zijn namelijk weinig mensen die in zoiets moois wonen. Ik mag dankbaar zijn en hij heeft natuurlijk gelijk. Een strak ingerichte woning verdraagt geen prullen, maar waarom is hij daar altijd zo streng in? Dat moet toch niet op elk moment van de dag? Ik kook vaak, maar nooit zegt hij daar iets positief over. Ik deed dat van in het begin, uitgebreid koken, de tafel mooi dekken, zorgen dat alles piekfijn in orde was als hij thuiskwam, maar nu is het precies alsof dat de gewoonste zaak van de wereld. Iets snels kan niet meer. Hij verwijt me dan luiheid of een gebrek aan interesse. Ik voel me vaak opgejaagd, maar heb ook niet de moed om er ruzie over te maken. Ik haat ruzies. Alleen weet ik niet hoe ik er kan voor zorgen dat hij meer rekening houdt met mij en wat vaker waardering toont. Ik heb ook veel het gevoel dat hij afwezig is. Als hij thuiskomt eet hij snel en gaat hij direct naar zijn bureau. . Ook zijn smartphone staat altijd op stil en houdt hij bij zich. Onlangs zag ik op zijn PC heel veel reclame voor goksites. Dat jaagt me toch wat angst aan. En je smartphone nooit onbewaakt achterlaten, dat doe je toch alleen als je dingen te verbergen hebt. Weet je, we zijn met elkaar iets begonnen toen hij nog samen was met zijn vorige vriendin en ook met haar was het zo gegaan. Vandaar mijn angst, dat hij nu opnieuw met iemand anders bezig is.

Stef
Toen ik Sanne leerde kennen was ik al een paar jaar samen met Joanne, maar die relatie verliep heel moeilijk, omdat zij een zoon had met wie ik het niet kon vinden en dit voor veel conflicten zorgde in onze relatie. Met Sanne was het contact speels, vrij van al die zorgen omdat zij ook nog geen kinderen heeft. Ik voelde me aangetrokken tot haar, ze is ook erg lief en dat waardeer ik in een vrouw. Van dat speelse is er vandaag weinig overgebleven. Sanne is heel zorgzaam, kookt lekker en zorgt goed voor mij, maar ik voel en ervaar haar zo weinig. Als we uitgaan of als er mensen over de vloer komen, dan is ze altijd heel gastvrij en gedienstig, maar ook zo saai. Ze toont zich niet, vertelt weinig uit zichzelf en als ik haar daarop aanspreek, begint ze te wenen, zegt ze dat het aan mij ligt, ik het hoogste woord voer en zij zich dan geïntimideerd voelt. Ja, ik weet dat ik een sterke persoonlijkheid heb, maar dat was toch al zo van bij aanvang. Ik heb de dingen graag zoals ik ze wil en ik vind dat ik dat mag verwachten, gezien ik materieel voor alles insta. Het is ook niet dat zij altijd paraat moet staan, ver van. Ik werk lange dagen, zit ook vaak in het buitenland, maar de momenten dat ik dan thuis ben, wil ik graag dat de dingen lopen zoals ik ze wil. Dat lijkt me, gezien alles wat ik haar geef, niet veel gevraagd. Nu haalde ze recent aan dat ze de hele tijd het gevoel heeft, niet echt hier te wonen, maar meer een passant te zijn, tot de volgende komt. Komaan zeg. Ze vindt ook van alles verdacht, mijn computer- en smartphonegebruik, het feit dat ik niet alles op dat vlak met haar deel, maar mag het nog even. Ik zit ook niet in haar telefoon te kijken, vind dat dit een verhaal van vertrouwen is, zonder dat er controle nodig is. Ik wil dat ook niet, ben gesteld op mijn eigenheid en vrijheid en de hele tijd verantwoording afleggen, die tijd is al lang voorbij. Ik ben aan controle trouwens allergisch. Waarom zou zij moeten bepalen hoe ik leef? Ja, ze doet veel voor mij en praktisch kan ik haar niets misvragen, maar dat geeft iemand nog niet het recht heel mijn leven te bepalen. Ik zou van haar kant graag wat meer eigenheid en persoonlijkheid zien. Als ik daar opmerkingen over maak, heeft ze het altijd over haar opvoeding. Mocht ik haar anders behandelen, zegt ze, zou ze zich anders gedragen, maar nu heeft ze schrik om de verkeerde dingen te doen. Ik vind dat toch een beetje makkelijk. Ik heb ook niet de meest evidente jeugd gehad, maar ik heb altijd gevochten om te staan waar ik nu sta. Tegenslagen maken je sterk, maar je moet natuurlijk willen. Ik ben heel open en direct en misschien is het wel die kracht die maakt dat ze in haar schelp kruipt. Ik ben hier vandaag omdat ik geen zin heb om nog eens opnieuw een leven met iemand op te bouwen. Ik wil proberen dit opnieuw in de goede richting te sturen en als zij zich inzet, denk ik dat dit ook kan lukken.
 
Hoe het verder ging
Als Sanne en Stef bij me langs komen, is het Stef die het woord voert. Sanne stelt zich heel lief en beminnelijk op, al voel ik geen blijheid van binnenuit. Ze erkent dat het een vorm van ‘aanpassen" is. ‘Ik ben altijd zo geweest, zo werd ik ook opgevoed." In onze gesprekken krijgt haar geschiedenis veel aandacht. Blijkt dat Sanne op drie jaar haar mama is verloren, tot op vandaag een pijnlijk gemis. ‘Ik heb haar nooit gekend en thuis mocht er ook niet over gepraat worden. Ze is verongelukt, mijn vader was erbij, maar heeft er nooit een woord over gerept. Wij leerden te luisteren en te zwijgen. Mijn vader en stiefmoeder hadden ook veel zwaar escalerende ruzies. Ze moesten niet voor elkaar onderdoen, beschamend was het. Wij moesten het ook vaak ontgelden. Mijn broers kregen slaag, ik vloog in de schuur. Tot op vandaag droom ik daarvan. En dan verschiet Stef dat als hij roept, ik begin te wenen." Ook Stef praat over zijn moeilijke jeugd, zijn agressieve vader en depressieve moeder, maar gaat er anders mee om. Sanne ziet zichzelf tot op vandaag enkel als slachtoffer, als het kind dat zich aanpaste om onder de radar te blijven. Stef bood weerstand en vocht, probeerde zelf de sterkste te zijn om zich veilig te kunnen voelen, wat hij tot op vandaag doet. Ze zien allebei dat dit oude overlevingsstrategieën zijn, aanpassen en domineren. Sanne geeft zelf aan dat het vandaag een valkuil is, Stef omschrijft het nog altijd als zijn grootste kracht, maar wil wel kijken naar wat het met Sanne doet. We praten over een recent voorval, toen Stef onverwacht met een zakenrelatie naar huis kwam, verwachtte dat Sanne kookte, die zich niet goed voelde, maar het toch deed en Stef nadien kritiek had omdat ze zo afwezig was, waardoor ze zich helemaal terugtrok en hij haar nog maar eens als saai ervoer. Stef vindt dat Sanne had moeten zeggen dat ze niet ok was. ‘Maar daar zou jij niet al te gelukkig mee geweest zijn!" zegt ze. ‘Tja, bij aanvang misschien niet, maar daarna ben ik daar echt niet meer mee bezig." Sanne geeft aan dat vooral de stijl van Stef intimideert. ‘Alles is altijd een gebod, niets wordt echt gevraagd." Stef spreekt dit tegen. ‘Ze weet dat ik het niet slecht bedoel, maar mezelf veranderen, dat doe ik niet. Ik ben zoals ik ben en zo heeft het altijd goed gewerkt." De daaropvolgende keer komt Sanne alleen. Stef vindt het niet langer nuttig om mee te komen, hij wil wel betalen voor haar gesprekken. Sanne wil leren beter voor zichzelf op te komen. Ze stelt ook de relatie in vraag. Zes maanden later ontdekt ze dat Stef een andere vriendin heeft. Ze beslist er een punt achter te zetten en laat me weten zich goed te voelen bij die beslissing. ‘Voor het eerst in mijn leven heb ik zelf een keuze gemaakt."