Valérie "Rottweiler" is de gebeten hond

14 januari 2014

Een koekje van eigen deeg heeft ze gekregen. Chacun son tour. Neen, de Fransen hebben duidelijk geen zin om een bos bloemen of een fruitmand te sturen naar Valérie Trierweiler, die gisteren het hospitaal verliet na een inzinking. Bedrogen? Had ze Hollande zelf maar niet moeten afpakken van Ségolène Royal. Nadine Van der Linden vraagt de mening van seksuologen Alexander Witpas en Rika Ponnet en Frankrijkkenner Bart Van Loo.

 

Internetfora zijn sowieso geen tempels van etiquette, maar als de reacties per honderden komen, is er toch iets aan de hand. En ze zijn massaal, de uitlatingen op o.a. Le Monde, Le Parisien en Le Journal De Dimanche. ‘Elle va jouer la compagne bafouée? Gaat ze nu de vernederde partner spelen? De vrouw die zelf een gezin met vier kinderen uiteen heeft gehaald.' Trierweiler krijgt de rekening voor haar gebrek aan populariteit. Bijnaam: ‘The Rottweiler'. Magazinecovers met daarop haar foto en ‘Une peste à l'Elysée', of ‘Seule contre tous', één tegen allen. «Nochtans is het een intelligente vrouw met veel talenten», weet Frankrijkkenner Bart Van Loo. «Maar ze is te hautain geweest, te hard, zeker ook naar Ségolène toe. De manier waarop ze haar territorium verdedigd heeft, is haar niet in dank afgenomen. Terwijl daar een soort onzekerheid in meespeelde, die ik ergens wel begrijp: zij en Hollande zijn nooit getrouwd, ze heeft haar positie zelf moeten vormen als ‘maar' de vriendin van de president.» Geen Première Dame, benadrukken de media inderdaad. Hoogstens First Girlfriend. En dan is er een probleem als er een Second Girlfriend komt, want wat is nog de hiërarchie  «Vòòr Sarkozy was dat geen punt. Bij de Fransen stond een heilige muur tussen werk en privé. Maar met Sarkozy en Bruni kwam het eerst de teneur, ‘Kan de president niet normaal doen?' En die maatschappelijke evolutie maakte de weg vrij om een liefdesleven ook politiek uit te buiten.» Inderdaad: gisteren schreef de krant Le Monde dat het magazine Closer (dat de affaire van Hollande aan het rollen bracht), wel eens geïnformeerd zou kunnen zijn door naasten van Sarkozy.

Schade toebrengen, dus, onder de gordel. Nochtans: we zijn 2014. Met moderne zeden rond echtscheiding en overspel, zou je denken. «Maar die overschatten we», zegt seksuoloog Alexander Witpas. «Het is juridisch allemaal niet meer strafbaar, maar we hechten nog een enorm belang aan trouw. Dat mensen die dat niét doen, in problemen raken, zorgt voor leedvermaak. ‘Zie je wel, wie relaties kapot maakt, krijgt vroeg of laat een koekje van eigen deeg'. Al is dat absoluut geen zekerheid: ja, we kunnen mensen die vaak van partner wisselen iets impulsiever noemen, als karaktertrek, ze hebben er ook vaak iets meer gelegenheid toe dan gemiddeld, maar overspel hoeft zich niet voortdurend te herhalen. Wél is het zo dat in zulke situaties grote persoonlijke crisissen ontstaan. Je wisselt plots van rol, van maitresse word je zelf de bedrogen vrouw... Dan besef je, of fantaseer je, wat daar allemaal bij komt kijken. Zeer confronterend.» Al zal Trierweiler dat ook wel ingecalculeerd hebben, denkt relatiedeskundige Rika Ponnet: «Op dat niveau houden vrouwen daar volgens mij rekening mee, dat het deel van het pakket kan worden, en dat daar anderzijds veel privileges tegenover staan. Maar bedrogen worden is één ding, publiekelijk bedrogen worden is nog een extra vernedering. En dan weggezet worden als quantité négligable omdat je niet eens getrouwd bent...Hard. En een vrouw wordt daar dan toch nog anders in aangepakt dan een man: hij wordt dan wel aanzien als iemand die last heeft van zijn libido, maar er is ook wat bewonderend gefluit van ‘hoe doet hij dat toch allemaal'. Zij wordt louter aanzien als een vrouw die haar verdiende loon krijgt.»

Even hard is de kritiek op het ziekenhuisverblijf van Triereweiler: dat ze even ging uitrusten op witte lakens wordt door de Fransen duidelijk als zwaktebod, zelfs als flauwdoenerij bekeken. «Een normaal mens moet in die omstandigheden gaan werken», klinkt het nijdig. Wat niet helemaal waar is, stipt Ponnet aan. «Ik weet van werkgevers dat dat momenteel een grote kopzorg is: hoeveel werknemers bij hen binnenwandelen met relatieproblemen, en die daar begrip voor komen vragen. Je wil dat niet weten, wat relatiebreuken aan onze economie kosten, middels ziekteverlof. Die commentaar is dus kort door de bocht, maar op internetfora spreekt nu eenmaal het buikgevoel, en in dat buikgevoel wringt het bij veel mensen. Het is not done geworden om nog veel spel te maken rond een echtscheiding, maar toch zijn ze behoorlijk gekwetst. Bij het wedervaren van ‘een vrouw die een man heeft afgepakt' komen veel van die gevoelens los.»