“Wat wist ik op 25-jarige leeftijd van het leven?”

17 februari 2016

ou er op ieder potje een dekseltje passen? Relatiedeskundige en auteur Rika Ponnet probeert ze in elk geval al twintig jaar lang samen te brengen binnen relatiebureau Duet, dat ze samen met haar echtgenoot, Mark Boeykens heeft opgericht. Al was dat niet meteen de carrière die haar ouders voor haar hadden gedroomd …Tekst Hilde Neven, foto Jan Castermans.

 

"Niet echt neen," lacht Rika. "Maar ikzelf ook niet. Niemand droomt er op zijn vijftiende van om relatiebemiddelaar te worden. Toen ik achttien was, heb ik wel even getwijfeld tussen Germaanse Talen en Psychologie, maar het brede curriculum van die laatste richting schrikte me enigszins af. Bovendien was ik - van zodra ik kon lezen en schrijven - een echte boekenwurm. Boeken en taal, dat was mijn wereld! Ik heb nog steeds een passie voor het vinden van de juiste woorden en het hanteren van een rijke woordenschat. Germaanse Talen was daarom een evidentere keuze op dat moment. Spijt van mijn studie heb ik nooit gehad, want in wat ik vandaag doe, komt alles mooi samen."

"Toen ik afstudeerde als germaniste, was het, net zoals vandaag, geen sinecure om een job te vinden. Interessante vacatures waren niet dik gezaaid. Op advies van mijn ouders volgde ik dan ook een bijkomende lerarenopleiding. Daarna kon ik aan de slag als leerkracht in het secundair onderwijs, maar dat gaf me al snel een verstikkend gevoel. Ik gaf les in de school waar ik, net als mijn drie zussen en vijf nichten en zelfs mijn mama en tante, naar het middelbaar was geweest en waar mijn tante lesgaf. Ik kende de geur en de kleinste hoekjes van die school, en het privéleven van de leerkrachten, veel te goed. Binnen die overbekende muren de rest van mijn professionele leven slijten? Dat zag ik niet zitten. Zelfs het vooruitzicht op een vaste benoeming kon daar niets aan veranderen, dat maakte het eigenlijk alleen nog maar beklemmender."

Andere wereld
"Een bijkomende opleiding marketing en heel wat sollicitaties verder, kon ik opeens kiezen tussen twee jobs: een commerciële job bij een uitgeverij, inclusief bedrijfswagen, en een als consulent bij een relatiebureau in Brussel. Ik koos voor die laatste. Maar wat wist ik op 25-jarige leeftijd van het leven? Vanuit een zeer beschermd, katholiek milieu waarin ik nooit grote problemen had meegemaakt, zelfs geen tantes of ooms die gescheiden waren, kwam ik opeens in een heel andere wereld terecht. Tegenover me namen mensen plaats die al een behoorlijk parcours achter de rug hadden, met niet altijd de fraaiste ervaringen. Zoiets gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Op korte tijd stak ik er heel veel op, maar voelde ik me mentaal ook tien jaar ouder. Maar het boeide me zo, ik wilde het ook echt onder de knie krijgen. Daarvoor was geen moeite me te veel. Ik werkte soms 60 uur per week. Die lange werkdagen waren ook Mark, die ik daar had leren kennen, niet ontgaan. Hij komt uit een ondernemersfamilie en zag hoe hard ik werkte. Al vrij snel beslisten we om ons eigen relatiebemiddelingsbureau te beginnen. Zo hebben we in 1995 Duet opgestart. Eerst in Gent, daarna ook in Leuven en Antwerpen. Later ook Hasselt. Wie single is en daar verandering in wil brengen, is sindsdien bij ons aan het juiste adres."

Onze praktijk kwam er net op het juiste moment. Het aantal echtscheidingen begon te stijgen in alle lagen van de bevolking en in alle leeftijdsgroepen. Ook het bewustzijn rond het single zijn werd steeds groter. En daarmee steeg het aantal alleenstaanden dat bewust op zoek ging naar een nieuwe relatie. Misschien is het wat kort door de bocht, maar er bestonden op dat moment maar twee manieren om een nieuwe partner te ontmoeten. Enerzijds had je de schimmige, louche bedrijfjes die er niet voor terugdeinsden om hun klanten leningen van 150.000 Belgische frank te laten afsluiten. Om uiteraard nooit de diensten te leveren die ze beloofden. Het taboe en de schaamte waren nog zo groot dat gedupeerden zelden een klacht durfden indienen. Anderzijds kan je je wel voorstellen dat het briefschrijfsysteem van het Centrum voor Huwelijkscontacten van de Bond, zeer katholiek geïnspireerd, ook nooit de volledige markt kon bedienen (lacht)."

Keerpunt
"Onze aanpak was bewust anders: fris, authentiek, weg uit die kleffe sfeer en vooral ook: ver weg van de stereotypen dat vrouwen gewillig en beschikbaar en mannen rijk en krachtig moeten zijn. Natuurlijk moesten we aanvankelijk opboksen tegen heel wat vooroordelen en een grote dosis wantrouwen. Maar het boek van Gretel Van Den Broek, ‘Leven zonder liefde, liefde van de singles', was een keerpunt. Van Den Broek deed onderzoek naar onder andere relatiebemiddelingsbureaus en gaf een zeer positieve beoordeling aan Duet. Dat leverde ons heel wat nieuwe leden op. Mijn eigen boek ‘Mijn leven als koppelaarster' deed daar vanaf 2006 nog een schepje bovenop. Sindsdien kreeg ik steeds meer schrijfopdrachten voor bijvoorbeeld Het Nieuwsblad, weekblad Libelle ... Dat is natuurlijk niet alleen de ideale manier om mijn achtergrond als germaniste te combineren met mijn werk als seksuologe, een diploma dat ik ondertussen ook had behaald. Mijn columns werken ook drempelverlagend, ze maken dingen veel beter bespreekbaar. Intussen ben ik meer en meer het uithangbord van onze zaak geworden."

"Hoe meer koppels er groeiden vanuit Duet, hoe vaker natuurlijk ook de vraag kwam of we geen relatietherapie boden. Aanvankelijk verwees ik koppels dan altijd door naar collega's, maar na verloop van tijd ben ik me ook meer gaan toeleggen op dat therapeutische aspect. Weet je, ik zie in onze praktijk alle fases van een relatie: mensen kloppen hier aan en doen hun relationeel verleden uit de doeken, starten hier hun zoektocht naar een nieuwe partner, beginnen opnieuw en komen bij eventuele relatieproblemen soms terug. Dat maakt dat ik als therapeute het volledige traject meekrijg en daardoor ook beter kan helpen."

"De laatste jaren ben ik meer en meer gaan verdiepen in emotionele hechting. Je band met je ouders heeft een grote invloed op je hechtingsstijl: hoe je in het leven staat, en dus ook hoe je relaties beleeft. ‘Blijf bij mij', mijn meest recente boek, gaat daarover. Het thema raakt duidelijk een gevoelige snaar, want tot op vandaag zorgt het boek voor een overvolle agenda in de praktijk en daarbuiten, voor het geven van lezingen. Maar ik sluit zeker niet uit dat ik binnenkort weer aan het schrijven ga. Mijn liefde voor boeken én mijn vak, weet je wel? (lacht)."