Daten in tijden van ... Een aantal bedenkingen (2/3)

04 april 2020

Concreet. Er is een mogelijkheid tot contact. Hoe ga je daar vandaag mee om? Handleidingen zijn er niet, dus deel ik hier vooral mijn eigen ervaringen met online kennis maken en wat ik daaruit allemaal leerde.

In wezen verandert er niet zoveel, alleen de setting en omstandigheden zijn wat anders.Een eerste belangrijke stap is het kiezen van een plaats van afspraak. Ook online is dat zo.

De techniek

Van de mensen die zich nu aanmelden als nieuwe leden zijn er een aantal die gaan voor het echte, levende lijve gesprek met ons. Zij stellen hun afspraak doorgaans uit tot na de lockdown, ongemakkelijk als ze zich voelen bij het kennis maken via een andere weg. Een grote groep heeft geen probleem met een virtueel gesprek, via al die kanalen die we vandaag aangereikt krijgen.

Zo had ik vorige week een aantal intakegesprekken met nieuwe leden. Die verliepen allemaal over Skype, Zoom, Whatsapp-video. Geen enkele keer slaagden we er in om op het afgesproken uur ook effectief van start te gaan. Een keer nam het zelfs 40 minuten in beslag, om uiteindelijk te beslissen dat Whatsapp ook wel ok was. Geklungel alom dus. Technisch gedoe kost tijd, frustreert al eens, maar ook, het verbindt op een vreemde manier. Door samen te zoeken, te mislukken, je eigen onkunde te erkennen in het tot stand brengen van die online connectie, toon je al heel wat van jezelf. Hoe je omgaat met een frustrerende situatie. Op welke manier je je onkunde, toch altijd een vorm van kwetsbaarheid, kan benoemen, of je die kan benoemen en vooral of je er jouw aandeel in ziet. Al was het maar omdat je er niet in slaagt om de andere het systeem te doen verstaan en er goed gebruik van te maken. In elk contact, on- of offline, werkt het om te delen wat niet gaat, wat je nerveus maakt, ongemakkelijk, wat je in zo een eerste contact een klein gevoel geeft.

Koudwatervrees

Ik geef het toe, dat eerste interview via Skype, het was een moeilijke. Maar door net dat te delen, ontstond er heel snel een vertrouwelijke sfeer, een gevoel van verbondenheid. Het koste me meer moeite, veel energie om het intakegesprek dat toch makkelijk 2 uur in beslag neemt, via deze weg te doen. Het voelde net wat anders aan, maar niet slechter, gewoon anders. Ik leerde dat dit misschien voor mij alsnog niet de geprefereerde weg is om iemand te leren kennen, maar dit mogelijks alles te maken heeft met mijn onervarenheid, het niet vertrouwd zijn met het gegeven. Ik kan het dan ook iedereen aanraden. Durf via deze weg een contact aan te gaan en uit bouwen. Angst, gêne, vrees om over te komen als een technische klungel, laat het varen.

Schermangst

Gefotografeerd of gefilmd worden, jezelf horen of zien op een scherm, het roept al eens weerstand op. Bij sommigen is die zo groot, dat er sprake is van regelrecht ‘blokkeren’. Dat hangt samen met de manier waarop mensen door de ogen van de andere naar zichzelf kijken. En die kijk is dan allesbehalve positief. Een laag zelfbeeld, zelfhaat in een aantal gevallen, stuurt die negatieve kijk en dus ook de angst om afgebeeld of getoond te worden. Op het onbewuste, diepste niveau speelt een belangrijke hechtingsbehoefte: het verlangen om geaccepteerd te worden, erbij te horen. Of als angst geformuleerd: de schrik afgewezen te worden, niet goed of mooi genoeg te zijn, de liefde, de aandacht, de affectie van de ander niet waard te zijn. Er niet bij te horen. Die vrees maakt dat nogal wat mensen geen zin hebben in facetimen of skypen. Het start immers altijd met een scherm waarop je jezelf ziet zitten, meestal in een beeldkwaliteit die niet bijzonder flatterend is. Je kan hieraan verhelpen door je zo goed als mogelijk op het schermbeeld voor te bereiden. Wat make-up helpt, leuke kleding ook, een juiste lichtinval, een achtergrond die qua kleur flatteert. Zoek dat wat uit alvorens je aan de slag gaat. Zie het ook als een ervaring die je net kan helpen in het overwinnen van die schroom. Je ziet immers jezelf zoals de andere je ziet en eerlijk, dit went. Het maakt dat je met minder ongemak ook in het echte leven anderen tegemoet treedt. Je beseft immers dat al je nood aan controle, je vermijdend gedrag, niets verandert aan de manier waarop de andere je ervaart. Integendeel. Hoe groter je onbevangenheid, hoe opener je lichaamstaal, hoe spontaner de interactie. Jezelf zien als bewegend beeld, horen, het is een prima oefening richting zelfaanvaarding.

En dan beginnen we er aan….