Twee paarden

Of ze dat wel kan maken. Daten met een beschikbaar iemand en ondertussen ook afspreken met mannen die niet beschikbaar zijn. De vriendin vindt van niet. Echt niet. Ethiek en zo. Waardoor ze het niet meer durft te delen. Daarom dit gesprek. Ze vertelt. Over de rij van het verleden. Onbereikbaar, niet beschikbaar. Avonturiers. Wereldverbeteraars. Goeroes op Ibiza of andersoortige, spirituele oorden. Getrouwd of op een andere manier bezet. Ingewikkeld.

Tot een tweetal jaar geleden. De beslissing met Nieuwjaar. Niet. Meer. Zoals je stopt met roken. Een slechte gewoonte waar ze vanaf wou. Alleen nog daten met wie echt beschikbaar is. Lief. Toegankelijk. Iemand die moeite doet. Ze vertelt dat ze niet eens zo moeilijk te vinden zijn, mannen die 'anders' zijn, betrouwbaarder. Maar dat het telkens stopt bij haar. Iets wat zich sluit. Een onrust die gekmakend is. Het drijft haar dan toch weer in de richting van de slechte gewoonte. Of foute mannen dan een verslaving zijn, is haar vraag. Misschien wel , opper ik.

Maar het hoeft niet noodzakelijk zo'n probleem te zijn. Omdat ze toch verder afspreekt met die andere. De keuze met potentieel. Ze zucht diep en gaat met haar handen door haar warrige dos haar. Waarom het allemaal toch zo ingewikkeld is. Ze denkt vaak: Laat me allemaal met rust. Rot op. Ik wil het niet. Maar ze probeert het toch ook altijd weer opnieuw. Niet omdat anderen vinden dat het moet. Niet omdat ze dwingend kinderen wil. Niet omdat ze geen vrienden heeft. Maar gewoon. Omdat ze het echt graag wil. Twee-zijn. Waarom? De momenten dat dat gevoel er was, koestert ze. Ze waren zo vervullend. Nee, in een open relatie gelooft ze niet. Dat probeerde ze al. En dat bleek toch altijd weer een model waarbij er eentje zijn goesting deed en de andere vooral toestond opdat de goestendoender bleef.

Op haar vraag naar tips reageer ik met een glimlach. En een wedervraag. Of we kunnen kijken wat voor haar werkt. En waarom het voor haar werkt. Zonder te oordelen. Veilig het potentieel verkennen en ontdekken lukt haar vandaag misschien alleen als er ook sprake is van een tweede paard. Niet beschikbaar of zelfs fout, maar wel rust brengend. Een rust die haar toelaat om regelmatig af te spreken met diegene die wel beschikbaar is. Om hem te ontmoeten en te leren kennen, zonder paniek. Zonder de idee: ik moet het nu weten. Zo kan ze kiezen vanuit wat zij graag wil, voorbij dat wat haar zo angstig maakt voor verbinding of verlating. Ze vindt het een onverwacht en erg fris inzicht, maar toch ook een vraag.

Moet ze dit dan niet zeggen tegen de man met potentieel? Waarop ik aangeef dat eerlijkheid belangrijk is maar het niet zo simpel is als 'alles delen'. Dingen voor je houden, dragen, de ander ontzien. Er valt veel voor te zeggen. Spreken onder het mom van eerlijkheid komt toch ook vaak neer op: jezelf verlossen van een schuldgevoel. In nogal wat gevallen draait het destructiever uit dan het gedrag zelf. Het gaat over zelfkennis. Acceptatie van wat zij nodig heeft om zich open te kunnen opstellen, om wat waardevol lijkt ook echt te kunnen verkennen. Over eerlijkheid met zichzelf. Die andere eerlijkheid vloeit daar wel uit voort. En net dat lijkt me een goed startpunt. Twee paarden dus , besluit ze.