“Ik voel me altijd enorm leeg na een seksdate”: Rika Ponnet kijkt wat eronder schuilt

Het antwoord op je vragen ligt volgens mij verscholen in je laatste zin. Het verdriet dat je voelt als je er nog maar aan denkt te stoppen met seksdates. Het maakt duidelijk dat jouw schijnbaar niet te stillen honger naar seks over iets anders gaat en dat ‘iets anders’ zit onder het gemis, de leegte die je omschrijft. Nu we hard zijn beginnen focussen op seks als genot, iets wat we in alle vrijheid tot ons kunnen en mogen nemen, kijken we minder naar de andere behoeftes die er onder een verlangen naar seks zitten. De behoefte om ons geborgen, gezien, aangeraakt te voelen, het verlangen naar connectie, echte aanwezigheid van de ander.

Ik hoor dit in mijn praktijk vaak, zeker als ik mannen alleen spreek. Hoe eenzaam ze zich voelen, hoezeer ze verlangen naar iets waarvoor ze geen taal hebben en waarvan ze denken dat seks de invulling is. Dit heeft heel veel te maken met socialisatie die tot op vandaag speelt. Jongens, mannen zijn in eerste instantie mensen en mensen hebben het nodig om aangeraakt, vastgehouden, gezien te worden. We hebben er allemaal nood aan om fysieke warmte te ervaren. Menselijk contact, een gevoelde intimiteit met de ander, is de meest directe weg om onze levensstress te reguleren, om het gevoel te hebben erbij te horen, de moeite waard te zijn.

Seks is in het hoofd van nogal wat mannen het enige, maatschappelijk aanvaarde, of nog beter, gevalideerde antwoord op die behoefte. Vaak leerde men geen verschil tussen fysieke intimiteit en seks. Nogal wat mannen zoeken via seks connectie en validatie, geborgenheid. Alleen, casual seks biedt dat niet of slechts heel momentaan en zorgt daardoor voor een gevoel van leegte, onvoldaanheid. Daarin zit een grote logica: je seksualiseert jezelf en de ander, instrumentaliseert jezelf en de ander, terwijl wat je graag wil gaat over iets anders.

Dat blijkt ook uit wat je vertelt over de vaste relaties die je had. Jij zocht via seks nabijheid, aandacht en connectie terwijl zij vooral druk ervoer, een verschil in tempo, een focus ook die niet over haar of jullie ging, maar over jouw slecht vertaald gemis. Dat zorgde aan haar kant voor nog meer afstand, waardoor jouw nood alleen maar groter werd. Ook nu is dat zo. Hoe vaker je casual seks hebt, hoe meer je geconfronteerd wordt met dat wat je zoekt, maar niet vindt in vrijblijvendheid. Je permanente gevoel van uithongering gaat niet over seks, maar over intimiteit. Dat lijkt me het belangrijkste inzicht. Stoppen met op deze manier je behoefte aan nabijheid in te vullen, lijkt me de beste strategie, al begrijp ik goed dat dit niet zomaar lukt. Besef dat het verdriet dat je voelt ook telkens weer gaat over het feit dat je altijd opnieuw weer jezelf verloochent, je lichaam ‘inzet’ met een ander doel dan seksueel genot en dat net dat je ook eenzaam achterlaat.

Door je behoefte, je verlangen te leren dragen als iets wat mag zijn, zal ook de ‘craving’ naar de snelle dopamine-invulling stiller worden. Je richten op wat je een gevoel van connectie geeft, is de trage weg, wat lastig is, maar op termijn een veel diepere, meer blijvende vervulling met zich meebrengt. Het is in relaties inzetten op andere vormen van nabijheid, emotionele connectie, die er komt via praten en delen, gemeenschappelijke activiteiten … en ook, fysieke nabijheid die niet gaat over seks. Een knuffel, een warme blik, een omhelzing, zorg geven en vragen op moeilijke momenten, troost geven en vragen, vreugde vieren in een omhelzing. Het zijn dingen die je volop in vriendschappen kan ‘oefenen’. We beschikken als mens over al die mogelijkheden om uiting te geven aan onze behoeftes. In de bereidheid ze te ontwikkelen schuilt de grootste groei.

Rika Ponnet